«Πονάω, ρε…»

Απογευματινό τρέξιμο επί της Αγίου Δημητρίου. Μπροστά από το ΑΧΕΠΑ μια παρέα νοσηλευτών απολαμβάνει το τσιγάρο της συζητώντας. Μιλάνε δυνατά και όχι για τον κορονοϊό. Θέμα συζήτησης σε αυτό το απογευματινό διάλειμμα από την κόλαση των κατάμεστων ΜΕΘ είναι τώρα ένα παιδί. Ενας νεαρός βάναυσα ξυλοκοπημένος από τα κλομπ μιας ομάδας φασιστών που θέλουν να ονομάζονται και αστυνομικοί έχοντας μάλιστα και το θράσος να απαιτούν τον σεβασμό της κοινωνίας στα πρόσωπά τους. Σταματάω να τρέχω και παρακολουθώ την οργή του ενός, που εν έτει 2021 αδυνατεί να πιστέψει πως ίσως αύριο θα είναι το δικό του παιδί που θα έχει το «προνόμιο» να μεταβληθεί σε σάκο του μποξ για τους ένστολους «Ρόκι» που αλωνίζουν σαν δεύτερη πανδημία τη χώρα μας.

Λόγια ενός καθημερινού ανθρώπου, ενός ανθρώπου όπως όλοι εμείς που δεν έχουμε την τύχη να αποτελούμε μέλη της εγχώριας κυβερνητικής ελίτ ή αναξιοπρεπείς και πουλημένους σφουγγοκολάριους αυτής, λόγια ενός πατέρα που αγωνιά για το παιδί του, ενός ευσυνείδητου πολίτη με τη δυσκολότερη δουλειά σε αυτήν την εφιαλτική περίοδο της πανδημίας που τι άλλο αποτελούν αν όχι ένα γνήσιο δείγμα της αγανάκτησης που μαστίζει το κοινωνικό σύνολο για τις καταστροφικές επιλογές αυτής της γελοίας και ανίκανης κυβέρνησης που σε κάθε δύσκολο ερώτημα έχει μάθει να απαντά με την καταστολή; Φαίνεται πως τα λόγια του πατρός Μητσοτάκη προς τους ΜΑΤατζήδες «εσείς είστε το κράτος» (άκουσον άκουσον!) βρίσκουν αντίκρισμα θλιβερής αλήθειας στην Ελλάδα του υιού Μητσοτάκη.

Η κραυγή του 29χρονου, «πονάω, ρε μαλάκες», είναι το ελληνικό αντίστοιχο του «Ι can’t breathe». Η βρισιά της καφετέριας και της αλάνας απευθυνόμενη στους αιμοδιψείς καταπατητές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Δεν θα παραλείψω τον χαρακτηρισμό ούτε κι εγώ. Πόσο να ωραιοποιήσεις τις εκφράσεις σου σε ένα άρθρο άλλωστε, όταν η πραγματικότητα φτάνει να ξεπερνά κάθε φαντασία; Πόσο σεβασμό να δείξεις σε αυτά τα ανίκανα για σκέψη και ανθρωπιά όργανα της αισχρής τάξης του σκοταδιστή υπουργού Προστασίας του Πολίτη; Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς τη βαρβαρότητα όσων ζουν και αναπνέουν κοιμισμένοι και επικίνδυνοι μέσα στον οχετό των χουντικών τους ονειρώξεων; Αυτά τα ξέχειλα από μίσος για την ελευθερία και την πρόοδο ανθρωπάκια τολμάνε να σηκώνουν χέρι σε έναν πολίτη με το χρέος της προστασίας του οποίου είναι υποτίθεται επιφορτισμένοι. Αν ένα τέτοιο περιστατικό πρωτοφανούς(;) βίας και αυθαιρεσίας λαμβάνει χώρα μέρα μεσημέρι σε μια πλατεία της Αττικής, τότε ποιος άραγε μπορεί να φανταστεί τα δεινά που περνάνε στα χέρια αυτών των βασανιστών άνθρωποι ανυπεράσπιστοι όπως οι πρόσφυγες που στοιβάζονται σαν ζώα στα κέντρα κράτησης του κ. Μηταράκη;

Φτάνει φυσικά κάποτε η στιγμή που η ανυπακοή απέναντι στην εξουσία είναι ο νέος νόμος. Κόντρα στα εμετικά τους νομοσχέδια που μόνο σκοπό έχουν την εξάλειψη της διαμαρτυρίας και τη φίμωση του πολιτικού διαλόγου, κόντρα στα γελοία φασιστοειδή που μολύνουν τα κοινοβουλευτικά έδρανα με τη ρητορική μίσους και απαξίας, κόντρα στη χιλιομπαλωμένη κουρελού της επιτελικής αριστείας και του επίπλαστου πολιτικού φιλελευθερισμού της Δεξιάς, ενάντια στον εκφασισμό της ΕΛ.ΑΣ. από έναν πυρήνα νοσταλγών της δικτατορίας και λοιπών σκοτεινών περιόδων της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, ενάντια στον εκφοβισμό του κοινωνικού σώματος με πρακτικές απολυταρχικού καθεστώτος και τελικά ενάντια στην ίδια την ιδεολογία της Δεξιάς και τις εθνικιστικές-φασίζουσες εμμονές της, οφείλουμε να συσπειρωθούμε δυναμικά, αντιδρώντας στην ακύρωση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου από διαπλεκόμενους πολιτικούς, δέσμιους ιδιωτικών συμφερόντων, φασίστες αστυνομικούς, φερέφωνα της διοίκησης του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και να αντιμετωπίσουμε επιτέλους την ακροδεξιά και τον πολιτικό μεσαίωνα που πρεσβεύουν τα ιδεολογικά τέκνα της με αποφασιστικότητα. Μακριά από μικροκομματικά συμφέροντα και ιδεοληπτικές αγκυλώσεις που βραχυκυκλώνουν το αγωνιστικό φρόνημα της νέας γενιάς και διασπούν το κοινό μέτωπο ενάντια στους σφετεριστές των δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών μας, οφείλουμε να παλέψουμε για όσα μέχρι τώρα θεωρούσαμε δεδομένα. Μα πότε είναι στα αλήθεια δεδομένη η δημοκρατία;

* Φοιτητής Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ