Στο γήινο αλλά και συμπαντικό κόσμο, οιοδήποτε φαινόμενο θεμελιώνεται πάνω σε μία ή περισσότερες αιτίες. Αίτιο και κίνητρο αποτελούν τη σιαμαία εκδοχή, γέννησης και τέλεσης κάθε πράξης, της υλικής και έμψυχης ύπαρξης. Στην ανθρώπινη κοινωνία, παρά την εξέλιξη των επιστημών και της φιλοσοφικής σκέψης, είθισται να συγχέουμε την αιτιολογία με τη δικαιολογία.
Αυτό συμβαίνει ένεκα ηθελημένων στρεβλοτήτων που επιχειρεί να δημιουργήσει στην αντιληπτική ικανότητα των λαών η μοσχαναθρεμμένη κυρίαρχη τάξη του παγκόσμιου κεφαλαίου. Την εξυπηρετεί και τη βολεύει τα μάλα η ημιμάθεια να αναμιγνύεται με την άγνοια έτσι ώστε οι επιδιώξεις της να πραγματώνονται ανέξοδα. Γιατί όταν αδυνατείς να ξεχωρίσεις το αίτιο από το δίκαιο, τότε βρίσκεσαι διαρκώς απολογούμενος για φορτία που δεν αναλογούν στους ώμους σου. Δυστυχώς αυτό συμβαίνει κατά την «μητσοτάκεια» διακυβέρνηση της χώρας μας.
Υπάρχει αιτιολογία που καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά ουδεμία δικαιολογία. Η αιτία εντοπίζεται στην ανάγκη καθυπόταξης των πολιτών από την πλευρά της κυβέρνησης, με κύριο στόχο και σκοπό τη δημιουργία φοβικού συνδρόμου έναντι οιασδήποτε υποψίας αντίδρασης τόσο για τις ζοφερές ημέρες που ζούμε, όσο και για τις θεοσκότεινες που μέλλονται. Επικαλείται ως πρόσχημα το ενδιαφέρον της για την υγεία μας, επιστρατεύοντας τις σειρήνες των περιπολικών αντί του απαιτούμενου διπλασιασμού των μέσων μαζικής μεταφοράς.
Ομογενοποιεί διαφορετικές πεποιθήσεις και ιδεολογίες ατόμων, τα οποία υπερασπίζονται το δίκαιο αίτημα ενός απεργού πείνας και τους βαπτίζει ομαδόν στην ίδια κολυμπήθρα, τρομοκράτες. Η αιτία πασιφανής: Οι έννοιες αλληλεγγύη και ανθρωπιά, να αφαιρεθούν από το λεξιλόγιο του σύγχρονου Έλληνα, μη τυχόν κατά την περίοδο με τις ισχνές αγελάδες, που αναμένεται συντόμως, διαπιστωθούν «μολυσματικές μεταδόσεις» παλλαϊκών συλλαλητηρίων ή εθνικών συγκεντρώσεων που δίδαξε η ίδια, τύπου μακεδονομάχων, με την εξασθενημένη μετεκλογική μνήμη.
Οραματίζεται πανεπιστήμια αξιώσεων, ωσάν στρατόπεδα νεοσυλλέκτων με φρούραρχους και φρουραρχεία, συγχέοντας την παιδαγωγική μαθητεία με την αστυνομική πειθαρχεία και την πένα με το κλομπ. Η αιτία πρόδηλη: Να ευνουχιστεί το φοιτητικό κίνημα και η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, ώστε να αντικατασταθεί από την ιδιοτέλεια και τον καιροσκοπισμό του νεοφιλελεύθερου φιλοτομαρισμού.
Δαιμονοποιεί τις πλατείες και την αδρεναλίνη των νέων για συνύπαρξη, διάλογο, αντίδραση, επικοινωνία, ενώ παράλληλα στοχεύει στην απομόνωσή τους και την ποινικοποίηση της πνευματικής ανυπακοής τους, συμπυκνώνοντας στα εφηβικά και μετεφηβικά τους χρόνια τα πρόωρα γηρατειά. Η αιτία σαφής: Επαναστατημένα νιάτα, ίσον απαιτήσεις, διεκδικήσεις, συγκρίσεις, διαμόρφωση κοινωνικής συνείδησης, εμπλουτισμός εμπειριών, διεύρυνση προσωπικότητας.
Επιχειρεί να εμφιαλώσει κάθε διαφωνία ή άγχος των πολιτών περί ασφάλειας εμβολίων, στο μπουκάλι με την ετικέτα «ψεκασμένοι», αποκλείοντας από τον διάλογο επιστήμονες που υποστηρίζουν διαφορετική άποψη στο ζήτημα αυτό. Παρά ταύτα, ο εμβολιασμός προχωρά με βήματα χελώνας.. Η αιτία καταφανής: Πάνελ με αντιρρησίες τακτικής (όχι αρνητές κορονοϊού) μαζί με τον κύριο Τσιόδρα δεν δύναται να στηθεί, διότι με μάσκα είτε χωρίς, με παρενέργειες είτε χωρίς, η απόφαση είναι ειλημμένη.
Η ευθύνη ανήκει στον πολίτη για οποιαδήποτε μετάδοση ή αύξηση των κρουσμάτων και όχι στην κυβέρνηση για τις ΜΕΘ που δεν επαρκούν, για τα καθολικά τεστ που δεν πραγματοποιούνται και για τους επιπλέον γιατρούς που δεν προσλήφθηκαν.
Υποκρίνεται σύνολη η κυβέρνηση με τεχνική ηθοποιών του μελοδράματος, όταν η υπουργός Πολιτισμού παραμένει αμετακίνητη στον θώκο της για την υπόθεση διορισμού του προφυλακισμένου διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, υποδαυλίζοντας ερωτήματα στους πολίτες για την αξιολόγηση του νόμιμου και του ηθικού, του λάθους και της αναισθησίας, της αυτοσυνειδησίας και της παιδεραστίας.
Η αιτία αναγνωρίσιμη: Να επιφορτωθεί η εξωκοινοβουλευτική διορισμένη υπουργός όλο το σακίδιο με τη δυσοσμία του φερόμενου ως βιαστή, έτσι ώστε οι ευθύνες να αποσειστούν από τον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του, εφόσον είναι γνωστό, ότι η ευθύνη για την πορεία ενός καραβιού ανήκει στον καπετάνιο και όχι στον μούτσο ή τον σηματωρό.
Οποιαδήποτε «εμφυλιακή» νοοτροπία μεταξύ πολιτών και εξουσιών του κράτους, αναντίρρητα έχει τις ρίζες και τις αιτίες της. Η περίπτωση της αστυνομικής αυθαιρεσίας και της βίας που ασκείται στους πολίτες, είναι αδικαιολόγητη και αντιδημοκρατική και δεν μπορεί επ’ ουδενί να πατσίζει με την όποια βία ασκεί μια ομάδα πολιτών σε βάρος ενός αστυνομικού ή περισσοτέρων συναδέλφων του.
Γιατί ο ρόλος της αστυνομίας στις δημοκρατίες, είναι να προστατεύει τον πολίτη και όχι να τον εξευτελίζει. Αν τον διασύρει, τον γελοιοποιεί και τον ξυλοφορτώνει, τότε δυστυχώς, ενσταλάζει πολλαπλή ποσότητα βίας στον καταπιεσμένο ή αδικούμενο και με τη σειρά του ανταποδίδει.
Με μία διαφορά: Η εξουσία δίνει πρώτη το όποιο παράδειγμα συμπεριφοράς στον πολίτη και όχι το αντίθετο. Αν δεν υπήρχε το διαδίκτυο και τα φλας της νεολαίας, σήμερα καμία εκτροπή αστυνομικού οργάνου δεν θα είχε γνωστοποιηθεί. Άλλωστε έχουν φροντίσει γι αυτό τα καλοταϊσμένα κανάλια της εμετικής τηλοψίας. Όλα τα παραπάνω είναι απολύτως αιτιολογημένα, σε καμία όμως περίπτωση δικαιολογημένα. Κι αυτό είναι καλό, εκτός από τους ψυχιάτρους να το γνωρίζουν και οι κυβερνώντες, εξωκοινοβουλευτικοί και μη…
