Συσπείρωση και απόκλιση

Η σημερινή τηλεδιάσκεψη κορυφής του Μπάιντεν με τους ηγέτες της Ιαπωνίας, της Αυστραλίας και της Ινδίας αποτελεί ένα πρώτο μήνυμα για την προτεραιότητα που δίνει ο Λευκός Οίκος στην ανάσχεση της περαιτέρω προβολής γεωπολιτικής ισχύος του Πεκίνου στην ευρύτερη περιοχή Ειρηνικού και Ινδικού.

Πιθανό επόμενο βήμα της συσπείρωσης απέναντι στο Πεκίνο μπορεί να είναι αμερικανική πρωτοβουλία για διεύρυνση της Ομάδας των Επτά (G-7) με την προσχώρηση της Ινδίας, της Αυστραλίας και της Νότιας Κορέας.

Ετσι, οι G-7 θα γίνουν G-10 ή όπως σχεδιάζουν κάποιοι στην Ουάσινγκτον D-10, δηλαδή συμμαχία δέκα δημοκρατικών χωρών απέναντι στον αυταρχισμό της Κίνας και της Ρωσίας.

Στην Ομάδα των Τεσσάρων, που ονομάζεται Quad, μπορούν μεσοβραχυπρόθεσμα να κληθούν να προσχωρήσουν η Ινδονησία, το Βιετνάμ και η Νέα Ζηλανδία.

Ομως η ταχύτατη δραστηριοποίηση του Μπάιντεν σε μια πολιτική πυγμής απέναντι στην Κίνα μπορεί να προκαλέσει σοβαρό βραχυκύκλωμα στην επανεκκίνηση της Διατλαντικής Σχέσης η οποία δοκιμάστηκε σε οριακό σημείο από τον επιθετικό μονομερή απομονωτισμό του Τραμπ.

Αν για τις ΗΠΑ το Πεκίνο είναι σήμερα και για το ορατό μέλλον ο υπ’ αριθμόν ένα στρατηγικός αντίπαλος, για τη Γερμανία -και άρα για την Ε.Ε.- είναι μια τεράστια αγορά και ένας στρατηγικός επενδυτής.

Με δυο λόγια το Πεκίνο έχει προβάλει ήδη από τώρα ως ο αναγκαίος και αναντικατάστατος εταίρος στη στρατηγική τής μετά την πανδημία ανάκαμψης.

Πολύ δε περισσότερο σε μια στιγμή που οι προβλέψεις του ΟΟΣΑ για το 2021 δίνουν προβάδισμα ανάπτυξης στην Κίνα με ποσοστό 7,8%, έναντι 6,5% των ΗΠΑ και 3,9% της ευρωζώνης.

Αν η Ε.Ε.-ευρωζώνη προτάξει την εναρμόνισή της με την επιλογή τής Ουάσινγκτον να εναντιωθεί στην περαιτέρω ενίσχυση του Πεκίνου, τότε το κόστος δεν θα είναι διαχειρίσιμο.

Το 1947, όταν ξεκίνησε ο Ψυχρός Πόλεμος, η πρόσδεση με τις ΗΠΑ είχε για τη Δυτική Ευρώπη ως αντάλλαγμα το Σχέδιο Μάρσαλ.

Σήμερα η διπλή ταυτόχρονη συσπείρωση που ζητά ο Μπάιντεν από την Ε.Ε. απέναντι στη Ρωσία και την Κίνα δείχνει να υποθηκεύει βαριά τη μετά τον Covid-19 ανάκαμψη και ανασυγκρότηση.

Σήμερα οι ΗΠΑ δεν μπορούν και δεν θέλουν να στηρίξουν τις συμμαχίες τους με εργαλεία σαν το Σχέδιο Μάρσαλ.

Πέραν όμως της αδυναμίας των ΗΠΑ να καλύψουν το βαρύ κόστος της πρόσδεσης της Ε.Ε. στην πολιτική τους, υπάρχει και μια άγνωστη επί του παρόντος μεταβλητή ως προς τις συνολικές παρενέργειες της ανάσχεσης της Κίνας στον Ειρηνικό και στον Ινδικό.

Να ενεργοποιηθεί γεωπολιτικά η Κίνα, δηλώνοντας παρούσα στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και στη Νοτιοδυτική Ασία, αλλά και στην Αφρική και στη Λατινική Αμερική.

Οι ΗΠΑ του 2021 δεν έχουν την παντοδυναμία που είχαν το 1947 και η σημερινή Κίνα δεν έχει καμιά σχέση με την καθημαγμένη από τον πόλεμο ΕΣΣΔ.

Η Κίνα, που μέχρι στιγμής κρατά χαμηλό διεθνές γεωπολιτικό προφίλ, είναι βέβαιο ότι θα είναι η ατμομηχανή τής μετά την πανδημία αναθέρμανσης της παγκόσμιας οικονομίας.

Αν οι ΗΠΑ δεν έχουν νέο Σχέδιο Μάρσαλ, η Κίνα μπορεί να στηρίξει αποφασιστικά την ανασυγκρότηση της Γηραιάς Ηπείρου.