Ενας χρόνος εγκλεισμού με μικρά διαλείμματα ηλιοφάνειας. Η ζωή ήρθε τα πάνω κάτω κι εμείς «παίζουμε» σε δυστοπικά σίριαλ επιστημονικής φαντασίας. Αλλοι θα πουν πως μάθαμε πολλά, άλλοι θα πουν πως όλα αυτά είναι παρανοϊκά. Μα αυτό που βλέπω πιο πολύ να ανέδειξε αυτή η τεράστια δοκιμασία που περνάμε είναι το πόσο ευάλωτοι είμαστε. Ως ανθρωπότητα και ως άνθρωποι. Η πανδημία κατάφερε ένα τρομερό πλήγμα στην υπερφίαλη επίδειξη δύναμης της ανθρωπότητας που δεν έχανε καμία ευκαιρία να δείχνει στον πλανήτη ότι τον εξουσιάζει.
Ενας ιός τής έδειξε πως είναι ανίσχυρη στις ανεξήγητες μεταλλάξεις της φύσης. Τα πυρηνικά είναι άχρηστα και οι πολεμικές μηχανές για τα σκουπίδια. Κυρίως όμως ο ιός κατάφερε ένα τεράστιο πλήγμα σε αυτό που ονομάζουμε σύγχρονο άνθρωπο. Τον άνθρωπο που άφησε ή ξέχασε τη φιλοσοφική του καταγωγή, που έσπασε την αλυσίδα με την εξέλιξη και εκτοξεύτηκε ανυπεράσπιστος σε μια ζωή που δεν μπορεί να διαχειριστεί. Η πανδημία τον έφερε αντιμέτωπο με τον εαυτό του και τις επιλογές του.
Είχε χρόνο να δει τι έκανε και τι δεν έκανε, να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη όχι για να θαυμάσει το όμορφο είδωλό του. Είχε χρόνο να κοιτάξει μόνος του προς τα μέσα. Στην Ιαπωνία και στη Βρετανία δημιούργησαν υπουργείο Μοναξιάς. Οι αυτοκτονίες και η κατάθλιψη αυτό το διάστημα έχουν αυξηθεί ραγδαία. Θυμάμαι κάτι τσιτάτα που με έπαρση κυκλοφορούσαν: «Στην Ελλάδα δεν χρειαζόμαστε ψυχολόγους γιατί έχουμε παρέες, ήλιο, θάλασσα». Η πανδημία δεν έκρυψε τον ήλιο, δεν έκλεψε τη θάλασσα, δεν εξαφάνισε τη θάλασσα αλλά οι άνθρωποι είναι οριακά στις αντοχές τους. Τι θα μπορούσε να περιέχει άραγε στη χώρα μας το «χαρτοφυλάκιο της μοναξιάς»;
Οι περισσότεροι ζουν με επιδόματα, οι νέοι αισθάνονται πως ένας τεράστιος πέτρινος τοίχος τούς απέκλεισε από τον κόσμο, οι ηλικιωμένοι βλέπουν τα παιδιά τους μόνο σε φωτογραφίες… λίγα από αυτά που μας συμβαίνουν αυτή τη στιγμή. Εναν χρόνο μετά την έναρξη της πανδημίας δεν τα έχουμε λύσει. Αισθανόμαστε ολοένα και πιο μόνοι. Παρατήρησα περπατώντας πως παρά το ότι είναι ακάλυπτα μόνο τα μάτια μας, δεν κοιταζόμαστε στα μάτια με τους περαστικούς στον δρόμο. Προσπερνάμε γρήγορα ο ένας τον άλλον.
Η οθόνη μάς τραβά στον εικονικό της κόσμο όλο πιο πολύ και χθες ξύπνησα με ένα ακαθόριστο συναίσθημα ανησυχίας πως θα ξεχάσουμε ολότελα πώς ήμασταν και πώς ζούσαμε πριν από την πανδημία. Ναι, νομίζω πως όσο κι αν μειδιάσαμε για τα υπουργεία Μοναξιάς σύντομα θα υπάρξουν σε πολλές χώρες. Η μοναξιά, για τη δική μας λέω, δεν πρέπει να γίνει άλλος ένας ιός που υποτιμήσαμε.
