Ενοχή και ψεύδος

Μιλώντας στο «Θέμα 104.6 FM» η υπουργός Πολιτισμού αναφέρθηκε στην παραίτηση Λιγνάδη λέγοντας πως υπάρχει όριο στο πόσα μπορεί να αντέξει κανείς – και αναφερόταν στον παραιτηθέντα. Επίσης μίλησε για φήμες και επέμεινε πως δεν υπάρχει μέχρις στιγμής επώνυμη καταγγελία. Κατόπιν προχώρησε σε… άλλα θέματα! Εδώ προκύπτουν κάποια ενδιαφέροντα ερωτήματα.

Η κ. Μενδώνη αποδέχτηκε μια παραίτηση την οποία διέψευδε μετ’ επιτάσεως. Είναι πλέον γνωστό τοις πάσι ότι καταγγελίες υπάρχουν και πως βρίσκονται ήδη στο κατώφλι της Δικαιοσύνης. Αν λοιπόν αποδειχτεί πως είναι έτσι, θα πρέπει η ίδια να εξηγήσει πώς αντιλαμβάνεται τις δικές της ευθύνες σχετικά με την επιλογή του εν λόγω προσώπου.

Τη συνέντευξη του θύματος που δημοσιεύτηκε δεν τη διάβασε; Πολύ πριν, όταν έκανε την επιλογή της -εκείνη δεν την έκανε;- δεν είχε ακούσει τίποτα από τις φήμες που βοούσαν σε ολόκληρο τον χώρο μας; Δικαιούται να μην είχε ακούσει; Σε τι συνίσταται ο όρος «πολιτική ευθύνη» αν όχι στην αδυναμία του προσώπου που τη φέρει να επικαλεστεί άγνοια;

Ηδη ακούστηκε η φαεινή ιδέα να επιλεγεί γυναίκα για το τιμόνι του Εθνικού. Κατ’ αρχάς βρίσκω εξαιρετικά μειωτική και σεξιστική την άποψη πως η επιλογή για μια θέση πρέπει να γίνει με κριτήρια φύλου. Ο αγώνας γίνεται για το αντίθετο: για να μην παίζει κανένα ρόλο το φύλο, το χρώμα του δέρματος, η σεξουαλική ταυτότητα, αλλά μόνο η αξία του συγκεκριμένου προσώπου. Η εφαρμογή οποιουδήποτε άλλου κριτηρίου θα αποκαλύπτει προθέσεις ξεπλύματος και θα προσβάλει τον επιλεγέντα.

Επίσης εδώ αποκαλύπτεται μια πάγια κακοδαιμονία των πολιτικών επιλογών στην Ελλάδα: η συστηματική αγνόηση των θεσμών. Στο Εθνικό υπάρχει αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής – συμπτωματικά είναι γυναίκα. Ποιος ο ρόλος του αναπληρωτή, αν όχι να αναλάβει σε μια τέτοια στιγμή; Αν δεν είναι κατάλληλος να αναλάβει, γιατί τότε επελέγη εξ αρχής; Αν είναι, γιατί η προσβολή της παράκαμψής του; Μήπως τελικώς απλώς επιλέγονται άνθρωποι για να γεμίζουν καρέκλες, χωρίς να εννοείται πραγματικά ο τίτλος που τους δίνεται – κι αυτό ανεξάρτητα εντελώς από την αξία του, που μπορεί και να είναι μεγάλη;

Ηδη έχουν ακουστεί και ονόματα. Αλήθεια αυτά προέκυψαν μέσα σε ένα απόγευμα ή σε μια νύχτα; Ή μήπως η παραίτηση, η ύπαρξης της οποίας διαψεύστηκε προ ημερών, ήταν αληθινή και ήδη αναζητούνταν ο αντικαταστάτης; Και πόσο σοβαρή είναι μια επιλογή που γίνεται με τέτοια ταχύτητα και εν θερμώ; Θυμίζω πως το Εθνικό είναι κλειστό λόγω πανδημίας, έχει προγραμματισμό και -το ξαναλέω- αναπληρώτρια διευθύντρια.

Σε τελική ανάλυση υπάρχει πρόσωπο να αναλάβει το Εθνικό. Ανήκει ήδη στο δυναμικό του, τήρησε άμεμπτη στάση αυτές τις μέρες και χαίρει γενικής εκτίμησης. Ονομάζεται Δηώ Καγγελάρη.

* δημοσιογράφος, σκηνοθέτης και μεταφραστής