Ο αντίστροφος εκβιασμός

Η «Δημοκρατία δεν εκβιάζεται» ήταν η απάντηση της Κυβέρνησης στον φυλακισμένο απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα και στους πολίτες που τόλμησαν να εκφράσουν την αντίθεσή τους στη διακριτική μεταχείριση ενός φυλακισμένου για τις πράξεις του οποίου ο αστικός νομικός πολιτισμός της Δύσης έχει αμετάκλητα αποφανθεί.

Η δήλωση αυτή, που δικαιολογεί τις ανάλγητες πολιτικές που υλοποιεί η κυβέρνηση της Ν.Δ  στη μεταχείριση των φυλακισμένων και των προσφύγων/μεταναστών, δεν είχε αποδέκτες μόνο όσους υπερασπίζονται το δικαίωμα των φυλακισμένων να απολαμβάνουν και αυτοί ένα ελάχιστο επίπεδο ανθρώπινης αξιοπρέπειας αλλά το σύνολο των πολιτών αυτής της χώρας με πολλαπλά μηνύματα. Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει αβίαστα διότι εάν πάρουμε κατά γράμμα  την παραπάνω δήλωση τότε θα πρέπει να δεχθούμε ότι η κυβέρνηση έχει αντιστρέψει το περιεχόμενο της εγκληματικής ενέργειας του εκβιασμού, όπου σύμφωνα με αυτήν, αυτός που εκβιάζει, εν προκειμένου ο απεργός πείνας Κουφοντίνας, θα πληρώσει το τίμημα με την απώλεια της ζωής του, ενώ ο εκβιαζόμενος δηλ. η Δημοκρατία θα χαίρει της αναγνώρισης των πολιτών διότι δεν υπέκυψε.

Επειδή όμως αυτή η αντιστροφή θα αναιρούσε το αρνητικό πρόσημο της πράξης του εκβιασμού, δεν είναι δυνατόν να την εννοούσε η εκπρόσωπος που την εκφώνησε. Άρα, διαφορετικός ήταν ο στόχος και το νόημα της, και αυτό ενυπάρχει στη αυξανόμενη πολλαπλότητα των πολιτικών που εντάσσονται στο δίπολο καταστολή-αυταρχισμός. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες νομοθετικών πρωτοβουλιών, αστυνομικών διαταγμάτων, κυβερνητικών εξαγγελιών και ενεργειών που στο όνομα της “ασφάλειας των πολιτών” καταστρατηγούν τα βασικά ανθρώπινα, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, προϊόντα των διαχρονικών αγώνων της μετάβασης του ανθρώπου από τη φυσική κατάσταση στις οργανωμένες κοινωνίες. 

Κάνω σαφές ότι δεν πρέπει κανείς να συμπεριλάβει στο δόγμα “νόμος και τάξη” τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης, τον κατ΄ οίκον εγκλεισμό και το σύνολο των απαγορεύσεων που επιβάλλει η πανδημία. Αυτά είμαστε υποχρεωμένοι να τα υποστούμε για όσο διάστημα οι διαχειριστές του κράτους δεν μπορούν ή/και δεν θέλουν να οργανώσουν το δημόσιο σύστημα υγείας ενισχύοντας το οικονομικά και αποτελεσματικά. Δεν μπορούμε όμως ελαφρά τη καρδία να δεχθούμε ότι ο φόβος για την πανδημία επιβάλλει στην Κυβέρνηση να οργανώνει αστυνομία στα πανεπιστήμια, να καταργεί το άσυλο και να θεσμοθετεί μηχανισμούς πειθάρχησης και αποπομπής των φοιτητών ως στοιχείων παραβατικότητας και υπονόμευσης του νόμου και της τάξης.  Και αυτό διότι φοβάται ότι το κοινωνικό αυτό σώμα στα χρόνια της νεότητας και της ωρίμανσής του αμφισβητεί, πολλές φορές δυναμικά, τις αξίες του Συστήματος. Δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε την απαγόρευση των εκδηλώσεων για την επέτειο του Πολυτεχνείου, που  διατηρούν στη συλλογική μνήμη ζωντανούς τους αγώνες, που γεννάει η αντίσταση στα αυταρχικά καθεστώτα. Ούτε να συμφωνήσουμε στην παραχάραξη της ιστορίας δια στόματος Μητσοτάκη ότι  στο Πολυτεχνείο συμμετείχαν και δεξιοί,  δηλ. στην προσπάθεια της κυβέρνησης να αποιδεολογικοποιήσει το ιδεολογικό και ταξικό τους περιεχόμενο.

Τέλος, δεν θα αποδεχθούμε αδιαμαρτύρητα την κατάργηση του δικαιώματος στη συνάθροιση και τη διαδήλωση τηρώντας τους όρους και τις προϋποθέσεις που διατυμπανίζει ο κ. Χρυσοχοΐδης. Συμπερασματικά η αντιμετώπιση του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα αποτελεί έναν κρίκο στην αλυσίδα των μέτρων καταστολής και πειθάρχησης που συνοψίζονται στο δόγμα ‘νόμος και τάξη’, κεντρικό στόχο της ΝΔ και προμετωπίδα των προεκλογικών εξαγγελιών της. Δεν θα αφήσουμε όμως όλα μαζί αυτά να μας οδηγήσουν σε ένα πισωγύρισμα του πολιτισμού και την ακύρωση των φιλελευθέρων κατακτήσεων του Διαφωτισμού.  

*Ομότιμος Καθηγητής ΕΜΠ