Η κατακόκκινη γραμμή…

Αν οι περιστάσεις επιβάλλουν μακρά περίοδο δημοσιονομικής χαλάρωσης στη Γερμανία και ταυτόχρονα η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χριστιανοδημοκρατίας την αποδέχεται μόνο ως απόκλιση ειδικού σκοπού που υπαγορεύεται από την πανδημία, ποια είναι η λύση;

Την απάντηση έδωσε ο επικεφαλής του επιτελείου της Μέρκελ, Μπράουν, με άρθρο του στη Handelsblatt όπου προτείνει πάγωμα του θεσμοθετημένου κόφτη δημόσιου δανεισμού πέραν του 2021 για αρκετά χρόνια, με προκαθορισμένη όμως ημερομηνία επιστροφής στη δημοσιονομική γερμανική κανονικότητα.

Το άρθρο προκάλεσε θύελλα εσωκομματικών αντιδράσεων στο CDU-CSU και έτσι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναγκάστηκε να διευκρινίσει ότι πρόκειται για προσωπική άποψη του Μπράουν.

Επιφυλακτικοί έως αρνητικοί σε δημοσιονομική χαλάρωση μακράς διαρκείας καταγράφηκαν τόσο ο νεοεκλεγείς ηγέτης των Χριστιανοδημοκρατών Λασέτ όσο και ο υπουργός Οικονομικών Σολτς, οι δύο δηλαδή υποψήφιοι του CDU και του SPD αντίστοιχα για τη διαδοχή της Μέρκελ στην καγκελαρία.

Πρόκειται για μια ρητή και χωρίς προσχήματα διάψευση των προσδοκιών αυτών που θεώρησαν ότι η συναίνεση του Βερολίνου στο Σύμφωνο Ανάκαμψης αποτελεί στρατηγική στροφή.

Η πολιτική ελίτ της Γερμανίας στη συντριπτική της πλειονότητα απαντά στον Μπράουν, τον «λαγό» της Μέρκελ δηλαδή, ότι δεν θέλει και δεν μπορεί να αναλάβει το πολιτικό κόστος της οριστικής εγκατάλειψης της συνταγματικά πλέον κατοχυρωμένης μόνιμης δημοσιονομικής περιοριστικής πολιτικής.

Τα παραπάνω τείνουν να αμφισβητήσουν αν όχι να διαψεύσουν την παραδοχή ότι οι κρίσεις παράγουν μια δυναμική ακύρωσης των ταμπού και απάλειψης των κόκκινων γραμμών που εμποδίζουν την περαιτέρω εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Το Βερολίνο παραμένει σταθερό στη γραμμή πλεύσης που χάραξε μετά την έναρξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης τον Σεπτέμβριο του 2008, την αποφυγή υιοθέτησης επιλογών που καθιστούν μη αντιστρέψιμη επιλογή την περαιτέρω εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Εδώ ταιριάζει η φράση του Ταλεϊράνδου «δεν έμαθαν τίποτε, δεν κατάλαβαν τίποτε», λίγο μετά την παλινόρθωση των Βουρβόνων στη Γαλλία το 1815.

Ή ίσως καλύτερα η απάντηση του Γερμανού φιλοσόφου Φίχτε που όταν οι μαθητές του τού επισήμαναν ότι δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα είπε «τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα».