Οι μεταλλάξεις του Covid-19 συρρικνώνουν δραματικά -αν δεν εκμηδενίζουν- το καλό σενάριο για την εξέλιξη της πανδημίας.
Το καλό σενάριο που ήθελε την ολοκλήρωση ενός τοίχου ανοσίας μέχρι την αρχή του θέρους και αμέσως μετά επιστροφή στην κανονικότητα με γρήγορα και αποφασιστικά βήματα.
Ηδη πληθαίνουν οι φωνές -με χαρακτηριστικά παραδείγματα χθεσινά άρθρα στους ιστότοπους Eurointelligence και Social Europe- που προειδοποιούν ότι το Σύμφωνο Ανάκαμψης είναι ξεπερασμένο εκ των πραγμάτων.
Οι μεταλλάξεις που καθιστούν αδύνατη με τα σημερινά δεδομένα κάθε πρόβλεψη για τη διάρκεια, το εύρος και το κόστος της πανδημίας συνθέτουν μια πρόκληση που μόνον οι θεσμοί και οι μηχανισμοί μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης θα μπορούν να αντιμετωπίσουν.
Μια μονόδρομη ρεαλπολιτίκ, που προβάλλει ως ασύμβατη με την προεξοφλημένη ψυχροπολεμική κλιμάκωση των ΗΠΑ του Μπάιντεν απέναντι στην Κίνα και τη Ρωσία.
Ασύμβατη με τη σκληρή πραγματικότητα της πανδημίας, που υπαγορεύει ανατροπές και όχι μέτρα ειδικού σκοπού και έκτακτης ανάγκης, προβάλλει και η στάση της πολιτικής ελίτ της Γερμανίας.
Ούτε συζήτηση για μόνιμη υιοθέτηση της αμοιβαιοποίησης του κινδύνου μέσω του κοινού δανεισμού αλλά και της μεταφοράς πόρων με στόχο την αποτροπή περαιτέρω διεύρυνσης των κοινωνικών και των περιφερειακών ανισοτήτων.
Σε μια προεκλογική χρονιά η εσωστρέφεια και η περιχαράκωση κυριαρχούν στην πολιτική σκηνή της Γερμανίας.
Ετσι, κάθε άλλο ως αυτονόητη πρέπει να θεωρείται μια παγκόσμια συστράτευση και συνεργασία για την αντιμετώπιση της πανδημίας με την ίδια διαπίστωση να ισχύει και για τη δύσκολη έως αδύνατη εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Σε παγκόσμιο αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο η διαχείριση της πανδημίας παραπέμπει στην αντιμετώπιση μετά το 2008 της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης.
Πυροσβεστικές παρεμβάσεις στο παρά πέντε που αφήνουν στο απυρόβλητο τις παθογένειες που οδήγησαν στην κρίση.
Χωρίς όραμα για τη μετά την πανδημία εποχή, με μόνο εργαλείο τα περιοριστικά μέτρα, η εξεγερσιακή ανάφλεξη στις κοινωνίες της Δύσης είναι θέμα χρόνου.
