Από τη Συρία στον Καύκασο

Οι δραματικές εξελίξεις στις ΗΠΑ αλλά και η κορύφωση της πανδημίας σκίαζαν την πρόσφατη τριμερή συνάντηση στο Κρεμλίνο του Πούτιν με τους ηγέτες της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν.

Αυτή καθαυτή η συνάντηση όχι μόνο φωτίζει τον διακοσμητικό ρόλο της Τουρκίας στη σύγκρουση αλλά συνιστά και απροσχημάτιστη παράκαμψη των ΗΠΑ και της Γαλλίας ως μελών της Ομάδας του Μινσκ.

Ετσι, με εξαίρεση την ακρωτηριασμένη εδαφικά Γεωργία, η Ρωσία ολοκληρώνει την επιστροφή στον Νότιο Καύκασο με τις ευλογίες τόσο του Μπακού όσο και του Ερεβάν.

Στην ουσία η Μόσχα καταλαμβάνει ως κοινά αποδεκτός ενδιάμεσος τον θύλακα του Ναγκόρνο Καραμπάχ που είναι το μικρότερο κακό και για τις δύο αντίπαλες πλευρές, μια συνταγή που έχει κατ’ επανάληψη εφαρμοστεί στη Συρία.

Οταν την άνοιξη του 2019 φιλοϊρανικές δυνάμεις διέλυσαν θύλακα τζιχαντιστών κοντά στα υψώματα του Γκολάν και υπήρχε κλίμα σύγκρουσης με το Ισραήλ τη λύση έδωσε η παρεμβολή της ρωσικής στρατιωτικής αστυνομίας, μια εξέλιξη που έγινε αποδεκτή από το Τελ Αβίβ.

Ετσι, στον Καύκασο εφαρμόστηκε το μοντέλο της Συρίας και όχι μόνον.

Η παρουσία δύο χιλιάδων και πλέον Ρώσων κυανόκρανων στη διαφιλονικούμενη περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ αποκαθιστά τις ισορροπίες που είχαν εξυφανθεί στις αρχές της δεκαετίας του 1920, όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Δημοκρατία της Υπερκαυκασίας και προέκυψαν η Γεωργία, η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν.

De facto στη διένεξη μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν εγγυητής της νέας μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων είναι το Κρεμλίνο.

Αν κάποια από τις μέχρι τώρα αντίπαλες πλευρές θελήσει να αμφισβητήσει τη ρωσική ειρήνη στον Νότιο Καύκασο, θα βρεθεί αντιμέτωπη με τις ρωσικές δυνάμεις που ελέγχουν το Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Οι εξελίξεις συρρικνώνουν, αν δεν εκμηδενίζουν, τις όποιες φιλοδοξίες της Τουρκίας του Ερντογάν για γεωπολιτικό ρόλο στην πρώην ΕΣΣΔ από τον Καύκασο και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Κασπία και την Κεντρική Ασία.