Τη διεξαγωγή προ ημερήσιας διάταξης συζήτησης για «τη λειτουργία της δημοκρατίας στον τόπο μας, το έλλειμμα διαφάνειας και λογοδοσίας της κυβερνητικής εξουσίας» ζήτησε ο Αλέξης Τσίπρας.
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επισήμανε ότι η κυβέρνηση έχει αξιοποιήσει την πανδημία ως ευκαιρία προκειμένου «με αδιαφάνεια, αυθαιρεσία και αντιδημοκρατικές πρακτικές να διευκολύνει την επιβολή των ιδεοληπτικών πολιτικών της και να προωθήσει ρυθμίσεις που εξυπηρετούν ευνοϊκά σε εκείνη συμφέροντα».
Ακόμη προειδοποιεί ότι «η κυβέρνηση έχει de facto αναστείλει την ελευθερία της έκφρασης και της κριτικής κατά της κυβέρνησης μέσω της λίστας Πέτσα και των πιέσεων προς τα ΜΜΕ για λογοκρισία ή καρατόμηση δημοσιογράφων που την επικρίνουν».
Προσφάτως σε άρθρο μου είχα επισημάνει, μεταξύ άλλων, και τα εξής: «Σήμερα, στο πολιτικό σύστημα έχει εγκαθιδρυθεί και εγκατασταθεί μια υπερθεσμική, υπερσυστημική και υπερκρατική “λειτουργική” εξουσία, εκείνη των συμφερόντων, πρωτοβουλιών και δράσεων της οικονομικής ολιγαρχίας, η οποία, σε απόλυτη συμμαχία με τα συστημικά ΜΜΕ (έλεγχος της ενημέρωσης), την παρούσα κυβέρνηση (υπηρέτης των συμφερόντων) και την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία, ενοποιεί το σύστημα των “διακεκριμένων” τυπικά λειτουργιών (βλέπε εξουσιών).
»Γι’ αυτό υπό την ασυδοσία, την οποία εισάγει η ενιαία πολιτικο-οικονομική και μιντιακή εξουσία, θεριεύει η αυθαίρετη αστυνομική βία, η συστηματική παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, η βαρύτατη προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, γιγαντώνεται ένα σύστημα από θύλακες ημιφασιστικής έμπνευσης εντός της εκτελεστικής και αστυνομικής εξουσίας, το οποίο (σύστημα) επιχειρείται τώρα να μεταφερθεί και να εγκατασταθεί στα δημόσια πανεπιστήμια». («Το Σύνταγμα και ο λαός 2», «Εφ.Συν.», 21/12/2020).
Είναι φανερό ότι η δημοκρατική διαδικασία πνέει τα λοίσθια, ψυχορραγεί, με ολέθριες συνέπειες για τον πολιτικό και οικονομικό βίο, συνοπτική αναφορά στις οποίες θα επιχειρήσουμε εδώ.
Η απομείωση της πολιτικής δημοκρατίας αποτρέπει την εξέλιξη και τη διεύρυνσή της προς μια ουσιαστική δυναμική, η οποία θα στηρίζεται στην ενεργό συμμετοχή των πολιτών στη διαδικασία της λήψης αποφάσεων κατά γεωγραφικές περιοχές και κατά κατηγορία εργασιακής απασχόλησης. Ετσι η επίλυση των προβλημάτων των πολιτών θα υπερέβαινε τους γραφειοκρατικούς κύκλους της Αθήνας και θα ανετίθετο στον αποκεντρωμένο δημοκρατικό σχεδιασμό. Η πολιτική δημοκρατία στην ολοκλήρωσή της στους θεσμούς και στην πράξη και ο οικονομικός δημοκρατικός προγραμματισμός είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα αιτήματα.
Η χωλή ή περιορισμένη ή υπό κατάργηση δημοκρατία εμποδίζει κάθε είδος σχεδιασμού για μια ριζοσπαστική διοικητική μεταρρύθμιση. Ο συγκεντρωτικός, πολύπλοκος και δύσκαμπτος διοικητικός μηχανισμός είναι προϋπόθεση του αυταρχικού και αστυνομικού κράτους, το οποίο είναι απόλυτα εχθρικό απέναντι στα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα των πολιτών και το οποίο τελικά εξυπηρετεί με τις παρεμβάσεις του ορισμένα ατομικά συμφέροντα ή ευνοούμενες ομάδες.
Η απονευρωμένη δημοκρατία επιτρέπει στην ολιγαρχία και στις προνομιούχες τάξεις της τη δημιουργία ενός δικτύου ελέγχου, το οποίο επεκτείνεται και καλύπτει κάθε πλευρά της οικονομικής ζωής. Ενα τραπεζικό ολιγοπωλιακό ιδιωτικό σύμπλεγμα ελέγχει το σύνολο της εμπορικής τραπεζικής δραστηριότητας και των βιομηχανικών πιστώσεων, τις οποίες και κατευθύνει προς ολίγους φίλους και ευνοούμενους της κυβέρνησης.
Η αρχή της φορολογικής ισότητας ως συνέχεια και συνέπεια των ανωτέρω ευνουχίζεται και ένα νομοθετικό σύστημα φορολογικών απαλλαγών υπέρ του πλούτου, με χαρακτήρα χτυπητά μεροληπτικής και οπισθοδρομικής φορολογικής δομής, έχει δυσμενέστατες επιδράσεις στην κατεύθυνση της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας προς όφελος των πολλών.
Ακόμη η εισαγωγή ξένων κεφαλαίων με αποικιακούς όρους καθώς και η αποδοχή κεφαλαίων ανεξάρτητα από την αξιολόγηση της επίδρασής τους στην οικονομία έχει επίσης δυσμενέστατες επιπτώσεις σε κάθε μορφή αναπτυξιακής προοπτικής και πορείας.
Η αδυναμία δημοκρατικής αντίστασης και αντίδρασης επιτρέπει την κατάργηση εργατικών δικαιωμάτων και θέτει το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα κάτω από την κηδεμονία του αυταρχικού κράτους, προκειμένου να λειτουργήσει το καθεστώς της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και απληστίας.
Η αντιδημοκρατική οργάνωση και επιβολή ανατρέπει τη θεμελιώδη συνταγματική και κοινωνική αρχή για εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες προσιτή σε όλους, ανεξάρτητα από την κοινωνική τάξη ή την κατηγορία εισοδήματος στην οποία ανήκουν. Η ίδια ιδεολογική ανατροπή καθηλώνει και το σύστημα υγείας.
Η σκληρή μάχη θα δοθεί στη Βουλή. Αυτό όμως δεν αρκεί. Η αξιωματική αντιπολίτευση πρέπει να απευθυνθεί, με κάθε μέσο που διαθέτει, και στον λαό άμεσα, για να κινητοποιήσει τη νεολαία, τους διανοούμενους και τους μη προνομιούχους σε μια γιγάντια αναμέτρηση με τις δυνάμεις του κατεστημένου. Ετσι αυτός (ο λαός) θα ενστερνιστεί τη σοβαρότητα του αγώνα και θα κατανοήσει το μέγεθος των δυνάμεων που έχει να αντιμετωπίσει.
Για να αποφύγει η δημοκρατία, πολιτική, κοινωνική και οικονομική, λίγο πριν από το τέλος, τη χαριστική βολή.
* ομότιμος καθηγητής, πρώην αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Αιγαίου
