Σηκώνει τα χέρια και καθαρίζει το βρεγμένο τζάμι. Στο καθρέφτισμα του εαυτού του βλέπει έναν ηλικιωμένο που δεν τον ξέρει καθόλου. Εχει επίγνωση, αλλά δεν θέλει να το σκέφτεται. Οταν το σκέφτεται θυμάται το παρελθόν και αρχίζει να το ξεφλουδίζει σαν κρεμμύδι, ώσπου καταλήγει σε δάκρυα. Για το καλό του θα περάσει φέτος τις γιορτές μόνος. Αθεράπευτος εραστής της νικοτίνης από τα 13 του, έχει πια μια χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, αν αρπάξει τον ιό θα πάει μια ώρα αρχύτερα. Παιδιά και εγγόνια απαγορεύτηκαν αυστηρά. Δεν είναι πως δεν αντέχει τη μοναξιά. Την αντέχει. Αλλά τούτες οι μέρες έχουν ένα άλλο βάρος. Το ειδικό βάρος των γιορτών.
Οι φίλοι του, που ήταν πάντα μόνοι τις παραμονές, έκαναν το εξής κόλπο: έκλειναν τα τηλέφωνα και έπεφταν για ύπνο νωρίς, σαν να ήταν μια οποιαδήποτε μέρα. Ή έτσι έλεγαν τουλάχιστον. Θα το δοκιμάσει. Αλλά φοβάται πως έτσι θα καταλήξει να στριφογυρίζει άυπνος ώς το πρωί. Αντί να ξεφλουδίζει λοιπόν το κρεμμύδι της μνήμης αποφάσισε να φτιάξει μια λίστα με τις γιορτινές προσδοκίες του.
Πρώτη και καλύτερη, η επιθυμία για ζωή. Μόλις «ελευθερωθεί» από την καραντίνα δεν θα χαρίσει ούτε μια μέρα στο «μέσα». Θα κάνει όσες επισκέψεις βαριόταν να κάνει. Και θα πάει όσα ταξίδια αντέχει η τσέπη του.
Θα διαβάσει το «Πόλεμος και Ειρήνη». Ολο. Οχι κλεψιές. Αυτό το «αν αποδεχτούμε ότι η ανθρώπινη ζωή στηρίζεται στη λογική τότε θα καταστραφεί» του Τολστόι θέλει πολύ να το καταλάβει. Ορθολογιστής μια ζωή, φανατικός της λογικής, νιώθει τώρα τελευταία πως έχει βλάψει ανεπανόρθωτα τον κόσμο. Η σωτηρία των ηρώων του βιβλίου βρίσκεται στην καρδιά. Αν κάτι το ζητάει η καρδιά μας, ας μην αφήνουμε τη λογική να μας το στερήσει. Μάλιστα. Πάμε παρακάτω.
Ασκηση. Το χειρότερό του. Αλλά και πάλι αυτά τα αδύναμα χέρια και πόδια καθόλου δεν του αρέσουν. Θα το βάλει οπωσδήποτε στη λίστα.
Μια ανοιχτή κουβέντα με τους δυο γιους του. Κάτι αγκαθάκια μεγάλων σιωπών από τότε που ήταν μικροί κι εκείνος ξεπόρτιζε για να αναπνεύσει θα τα ξεφυτέψει τώρα. Δεν μπορεί, μεγάλοι άντρες και πατεράδες είναι, θα τον καταλάβουν. Θα καταλάβουν.
Κάθε μέρα που μετρά αντίστροφα προς την παραμονή η λίστα μεγαλώνει. Διαγράφει, διορθώνει, ξαναγράφει. Είναι η λίστα του μέλλοντος. Και θέλει, το έχει ανάγκη, να είναι όσο καλύτερο γίνεται. Στο θολό τζάμι ζωγραφίζει ανθρωπάκια να κρατιούνται χέρι χέρι. Είναι οι φετινές του γιορτινές επιθυμίες, οι γιορτινές προσδοκίες του. Σ’ αυτόν τον «πόλεμο», όπως θα έλεγε κι ο ήρωας του βιβλίου της λίστας, οι πιο δυνατοί από όλους τους στρατιώτες είναι αυτοί οι δύο: η υπομονή και ο χρόνος.
