Το πρωτοσέλιδο του Σαββάτου της «Εφ.Συν.» («Η Επιδρομή των Κορακιών…») ήταν δηλωτικό για το πώς κάποιοι αντιλαμβάνονται έννοιες όπως «κατανόηση», «αλληλεγγύη», «κοινωνική ευθύνη». Η εικόνα που συνέθεσε, καταγράφοντας πραγματικές ιστορίες που διαμείβονται καθημερινά από τη Γαύδο μέχρι τις Καστανιές, αποκαλύπτουν την αναλγησία του πλούτου και των πολιτικών εκείνων που τον αντιμετωπίζουν ως «υγιή δύναμη». Γιατί όπως και να το κάνουμε, η δραστηριότητα των εισπρακτικών κατ’ εντολή των τραπεζών, της ΔΕΗ και των άλλων «στυλοβατών» της οικονομίας στους «μολυσμένους» τωρινούς καιρούς, δεν θα ήταν εργώδης αν δεν είχε την πλήρη στήριξη ή ακόμα και την υποστήριξη της πολιτικής ηγεσίας.
Η αλήθεια είναι ότι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα της πανδημίας δεν είναι μια πρωτοτυπία της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη. Οι μπίζνες του χρέους είναι οι «χαϊδεμένες» της πανδημίας καθώς τα κέρδη τους έχουν απογειωθεί αξιοποιώντας τα «κενά», τις «παραλείψεις» και τα «παραθυράκια» που οι πολιτικοί έχουν αφήσει ανοιχτά στα προγράμματα «προστασίας». Σήμερα στην ανθρωπιστική, ευαίσθητη και δημοκρατική Δύση, τα «κοράκια» εκμεταλλεύονται την οικονομική αδυναμία των πιο φτωχών και ευάλωτων ανθρώπων και επιχειρήσεων και ανενόχλητα κατασπαράζουν τα ήδη βαριά λαβωμένα κορμιά τους. Το πλιάτσικο που εξελίσσεται τους τελευταίους εννέα μήνες θα είχε αποτραπεί, αν οι πολιτικές ηγεσίες δεν συμπεριφέρονταν στους ευάλωτους ως πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά απολειφάδια.
Δεν έχει κανείς παρά να δει αυτά που συμβαίνουν στις ΗΠΑ για να αντιληφθεί ότι η κυβέρνηση των «αρίστων» made in Greece δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από αντιγραφέας.
Από τότε που η πανδημία άρχισε να χτυπά στις ΗΠΑ, οι «παραλείψεις» και οι «ασάφειες» των προγραμμάτων προστασίας επέτρεψαν στα «κοράκια» και σε άλλα «όρνια» να εντείνουν τη δραστηριότητά τους. Η υπερδραστηριοποίησή τους δεν πέρασε απαρατήρητη από τα ΜΜΕ και τα Ερευνητικά Ιδρύματα τα οποία -σε αντίθεση με την Ελλάδα- ανέδειξαν όλο το εύρος της φρικιαστικής δράσης τους.
Στο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ «Το Bailout λειτουργεί για τους πλούσιους», ο βραβευμένος με το Πούλιτζερ Jesse Eisinger αποκάλυψε ότι τα περίφημα προγράμματα διάσωσης απευθύνονται μόνο στις μεγάλες επιχειρήσεις και ότι «η βοήθεια σε μικρές επιχειρήσεις που συνοδεύεται από όρους σχετικά με το τι μπορούν να κάνουν με τα χρήματα» αποδεικνύεται σε πολλές περιπτώσεις κενή περιεχομένου.
Ο Lev Menand, πρώην οικονομολόγος της Fed της Νέας Υόρκης που τώρα διδάσκει στη Νομική Σχολή της Κολούμπια, έγραψε ορθά κοφτά ότι τα προγράμματα «διάσωσης» δουλεύουν μόνο για τους ισχυρούς.
Ο Allan Sloan, αρθρογράφος της Washington Post, που έχει βραβευθεί επτά φορές με το βραβείο Loeb, αποκάλυψε ότι τα προγράμματα ρευστότητας της Fed ενισχύουν «την οικονομική ανισότητα παρέχοντας τη μεγαλύτερη βοήθεια σε Αμερικανούς που τη χρειάζονται λιγότερο». Κατήγγειλε ότι από την επιθετική πολιτική των επιτοκίων επωφελούνται πολλές ακατάλληλες και προβληματικές επιχειρήσεις σε βάρος των συνταξιούχων -τωρινών και μελλοντικών- της μεσαίας τάξης.
Αλλά αυτό που συγκλονίζει είναι οι αποκαλύψεις για τη δράση των «κορακιών». Οι Paul Kiel και Jeff Ernsthausen, σε έρευνα που δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο, αποκάλυψαν ότι η «Encore Capital», ο μεγαλύτερος αγοραστής χρέους στις ΗΠΑ, ανακοίνωσε τον Αύγουστο ρεκόρ κερδών τριμήνου καθώς αξιοποίησε τα «κενά» του νόμου περί προστασίας λόγω πανδημίας, που επέτρεπε στις εταιρείες χρέους να συλλέγουν παλαιά χρέη από πιστωτικές κάρτες. Η ανεμπόδιστη δράση των «κεφαλοκυνηγών» οδήγησε τους αναλυτές να προβλέψουν για το 2020 κέρδη-ρεκόρ για την Encore (αύξηση 40% σε σύγκριση με πέρυσι).
Επισήμαιναν επίσης ότι η «Encore» και άλλοι «συλλέκτες» οφειλών όπως η «Portfolio Recovery» και η LVNV, που ανήκει στη Sherman Financial Group, καταθέτουν, εν μέσω πανδημίας, στα δικαστήρια αγωγές κατά χιλιάδων οφειλετών οι οποίοι έχουν να αντιμετωπίσουν τις κατασχέσεις, τις εξώσεις ακόμα και τη δέσμευση μέχρι του 25% του μισθού τους από τους πιστωτές. Σημειώνεται ότι το ανθρωποκυνηγητό αφορά τα χρέη από πιστωτικές κάρτες, στεγαστικά, καταναλωτικά, φοιτητικά, ιατρικά δάνεια αλλά και από ανεξόφλητους λογαριασμούς.
Ομοια με κυνηγούς επικηρυγμένων, τα ιδιωτικά νοσοκομεία εξαπέλυσαν σαφάρι για να συλλέξουν οφειλές από χιλιάδες ανθρώπους που δεν μπορούν να εξοφλήσουν τους λογαριασμούς. Ο Alec MacGillis, βραβευμένος με το βραβείο Robin Toner 2016, αποκάλυψε τον Απρίλιο ότι τα νοσοκομεία των ΗΠΑ συνεχίζουν τις ενέργειες για την είσπραξη νέων και παλαιών χρεών. Αναφέρει μάλιστα την ιστορία μιας εργαζόμενης στη Βαλτιμόρη που είδε το 1/4 του μισθού της να δεσμεύεται από το «Johns Hopkins» για απλήρωτους λογαριασμούς ιατρικών υπηρεσιών σε ένα από τα νοσοκομεία του.
Ερευνα των Yung Chun και Michal Grinstein-Weiss, που δημοσιεύτηκε από το ίδρυμα Brooking, αποκάλυψε ότι τον Αύγουστο, όταν χιλιάδες άνθρωποι έχαναν τη ζωή τους από τον Covid-19, οι εξώσεις διπλασιάστηκαν. Η πλειονότητα αυτών που διώχτηκαν ήταν μαύροι ή ισπανόφωνοι, νεαροί ενήλικοι (18-39 ετών), μεσήλικοι (40-54 ετών) και ηλικιωμένοι (55+ ετών).
Την ίδια ώρα έρευνα του LSE και του King’s College London αποκαλύπτει ότι τα τελευταία 50 χρόνια οι φόροι που πληρώνουν οι πλούσιοι σε 18 χώρες του ΟΟΣΑ, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ, μειώνονται.
Γιατί αναφέρω όλα αυτά τα παραδείγματα από την Εσπερία, θα αναρωτιέστε. Διότι επιχειρώ να τεκμηριώσω την αλήθεια μου: η κυβέρνηση αντιγράφει. Θέλει να εξαλείψει και τα τελευταία ψήγματα κοινωνικού κράτους και να μετατρέψει τον τόπο σε δαρβινικό τοπίο. Δοκιμάζει να αποκλείσει τους οικονομικά αδύναμους από την εκπαίδευση. Ξαμολάει τα «κοράκια». Προσπαθεί να συρρικνώσει τη δημόσια υγεία. Επιχειρεί να αλώσει την κοινωνική ασφάλιση. Στραγγαλίζει τις μικρές επιχειρήσεις. Ολα αυτά δεν είναι μεμονωμένες πρακτικές αλλά ψηφίδες στο πολιτικό της ψηφιδωτό.
Ομως το δυστοπικό -για τους πολλούς- όραμά της δεν έχει ούτε την οξυδέρκεια του πρωτοπόρου ούτε τη συνέπεια του εκτελεστή. Οι πολιτικές της είναι μια κακέκτυπη αναπαραγωγή και οι πρακτικές της αντιστρατεύονται ακόμα και τις αρχές που υποστηρίζει ότι πρεσβεύει. Από τα ασύδοτα «κοράκια» μέχρι την αμερικανιά του Πισσαρίδη, δεν είναι παρά κακογραμμένα σκονάκια «μαθητών» που θέλουν να αισθάνονται «άριστοι».
*Δημοσιογράφος, συγγραφέας
