Αν τελικά επιβληθούν κυρώσεις των ΗΠΑ στην Τουρκία για την αγορά του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400, θα πρόκειται για μήνυμα με πολλούς πέραν της Αγκυρας αποδέκτες.
Ολους όσοι πιστεύουν ότι μπορεί να έχουν μια α λα καρτ συμμαχική σχέση με την Ουάσινγκτον, δηλαδή και να καλύπτονται από την αμερικανική πυρηνική και συμβατική ομπρέλα και ταυτόχρονα να διαμορφώνουν μια δική τους περιφερειακή και διεθνή ατζέντα η οποία μπορεί να διαφοροποιείται ή και να συγκρούεται με την αμερικανική πολιτική.
Είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι ένας από τους λόγους που το Βερολίνο είναι αλλεργικό απέναντι στην προοπτική επιβολής ουσιαστικών κυρώσεων στην Τουρκία του Ερντογάν από την Ε.Ε. αλλά και τις ΗΠΑ είναι γιατί η Γερμανία βρίσκεται στη σκιά της απειλής επιβολής αμερικανικών κυρώσεων.
Σήμερα για την ολοκλήρωση της κατασκευής του υποθαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου NorthStream-2, που συνδέει απευθείας τη Γερμανία με τη Ρωσία και θωρακίζει την ενεργειακή αλληλεξάρτηση των δύο εταίρων από κάθε ψυχροπολεμική αντιπαράθεση της Μόσχας με τη Δύση.
Αύριο για την προεξοφλημένη έως βέβαιη άρνηση του Βερολίνου να συμμετάσχει σε έναν υπό την ηγεσία των ΗΠΑ εμπορικό πόλεμο της Δύσης κατά της Κίνας.
Με τα παραπάνω δεδομένα η εγκατάσταση και η επιχειρησιακή ενεργοποίηση των S-400 δεν αποτελεί τόσο πρόβλημα για την ασφάλεια των ΝΑΤΟϊκών οπλικών συστημάτων όσο πολιτική πρόκληση πρώτου μεγέθους.
Σιωπηρή και πολύ περισσότερο ρητή αποδοχή από τις ΗΠΑ της παρουσίας των S-400 στην Τουρκία δημιουργεί προηγούμενο αλλά και κίνητρο για παρόμοια συμβολική γεωπολιτική ανταρσία από κάθε χώρα που θεωρεί ότι θίγεται από τις επιλογές της Ουάσινγκτον.
Το συμπέρασμα είναι αυτονόητο, ότι δηλαδή δεν υπάρχει συμβιβαστική φόρμουλα για τους S-400 που να επιτρέψει στον Ερντογάν να παρατείνει, έστω και σε επικοινωνιακό επίπεδο, το τριγωνικό παιχνίδι ισορροπιών με την Ουάσινγκτον και τη Μόσχα.
