Κυριακή 13 Δεκεμβρίου, ώρα 9 το πρωί. Η Θεσσαλονίκη άδεια. Ο καιρός σχεδόν καλός, δε βρέχει κι αυτό είναι σημαντικό. Μετά από ώρες κλεισούρας, συντροφιά με τον υπολογιστή μου (αυτός ο παράξενος εικονικός κόσμος), τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων που –σχεδόν- τίποτε αισιόδοξο δεν αναφέρουν, αποφασίζω να πάω για περπάτημα. Στέλνω το μήνυμα με τον κωδικό 6, φοράω τα αρβυλάκια μου (παίρνω και μια ομπρέλα) για καλό και κακό…
Από την περιοχή της Δελφών όπου μένω, φιλοδοξώ να φτάσω στην Αριστοτέλους. Διακαής μου πόθος να δω τις βιτρίνες των καταστημάτων χριστουγεννιάτικες και φυσικά να περπατήσω… Ζω μόνη, κινούμαι μόνη, η μάσκα έγινε μόνιμο αξεσουάρ, το sms φανατική καθημερινή συνήθεια 2 και 6 και ευτυχώς δηλαδή, μόνο αυτά.
Λίγα μόλις μέτρα μακριά από το Βασιλικό Θέατρο, ένα περιπολικό και έξω από αυτό δύο αστυνομικοί. Το συνηθισμένο μπλόκο δε μου προξενεί καμία ανησυχία.
-Να δω το μήνυμα που στείλατε; Με ρωτά η αστυνομικός. Τα τυπικά, καλημέρα και τα συναφή έχουν αφαιρεθεί από την κουβέντα. Ο νεότερος σε ηλικία αστυνομικός δίπλα της αμίλητος.
Δείχνω το μήνυμα στο κινητό. Η αστυνομικός με κοιτάει από πάνω μέχρι κάτω. Σκανάρισμα. Ένα κύμα ανησυχίας ανακατεμένο με αμφιβολία -τι δεν έκανα καλά, τι έχω ξεχάσει;- αναδύεται από μέσα μου
-Από τη Δελφών μέχρι εδώ; Με κοιτά καχύποπτα.
-Περπάτημα είναι, απαντώ μουδιασμένη. Ήδη αποκρύπτω πληροφορίες. Μια φωνή μέσα μου επιμένει. «Πες της ότι θέλεις να πας μέχρι την πλατεία Αριστοτέλους. Πες της την αλήθεια!!!» Κρατώ το στόμα μου ερμητικά κλειστό. Παλιά αρχή, δοκιμασμένη. Όσο λιγότερα, τόσο καλύτερα. Έχω περάσει σε θέση άμυνας χωρίς να ξέρω γιατί.
-Καλά με κοροϊδεύετε; Πάτε λέτε για περπάτημα με τα αρβυλάκια; Πού είναι οι φόρμες, πού είναι τα αθλητικά; Μας κοροϊδεύετε μέσα στα μούτρα μας;
Η αστυνομικός είναι έξαλλη. Τίποτε καλό δεν προμηνύει αυτό. Εγώ πάλι προσπαθώ να θυμηθώ… υπάρχει κάποια απόφαση για συγκεκριμένη ενδυμασία, είπε τίποτε ο Χαρδαλιάς για το περπάτημα. Τι στο καλό… Επιστρατεύω τις αρχές μου, το παρελθόν μου, υπερπηδώ την κούραση, τον φόβο της πανδημίας, της ανεργίας, της μοναξιάς, την κακοκεφιά και την ανία που μου χτυπούν κάθε πρωί την πόρτα και χωρίς sms μάλιστα …
-Δηλαδή για το περπάτημα θα πρέπει να φορώ φόρμες και αθλητικά; Κι αν δεν έχω, δε θα βγαίνω; Και κατά τη γνώμη σας, μέχρι που πρέπει να περπατάω δηλαδή…; Κάπου εκεί θυμήθηκα τον ανέμελο Μητσοτάκη με την Πάρνηθα και το motocross και μού ‘ρχεται να φωνάξω… «Δηλαδή για μας την πλέμπα, πόσα μέτρα και τι περιβολή ισχύουν;», αλλά όχι σωπαίνω, δε φοβάμαι το πρόστιμο, φοβάμαι ότι η κατάσταση θα ξεφύγει και μπορεί να ξεφύγω κι εγώ όπως πριν δυο μέρες που με καλούσαν στο κινητό η μία εισπρακτική πίσω από την άλλη…
-Δεν θα ανοίξουμε συζήτηση κυρία μου. Πηγαίνετε, γιατί θα αλλάξω γνώμη και θα σας γράψω. Ο άλλος αστυνομικός δίπλα της αμίλητος πάντα, μου φαίνεται σα να πήρε μια βαθιά ανάσα πίσω από τη μάσκα του. Μου φάνηκε μάλιστα σα να μου έγνεφε συνωμοτικά «Φύγε» …
Έφυγα. Χωρίς δεύτερες κουβέντες, μόνο σκέψεις. Η διάθεσή μου είχε χαλάσει οριστικά, αλλά γι αυτό δεν υπάρχει ούτε sms ούτε πρόστιμο.
Ο έλεγχος για την τήρηση των μέτρων είναι μια περίεργη, περίπλοκη υπόθεση… Γιατί όποιος ελέγχει, καταστέλλει. Κι όποιος καταστέλλει έχει εξουσία. Κι όποιος έχει εξουσία επιβάλλει. Τιμωρεί. Κι αν αυτός που έχει αυτή τη δύναμη, υπερβαίνει τα όρια, τότε ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΙ. Κι η καταστολή είναι αδέλφι του φασισμού.
Κάτω από άλλες συνθήκες, βλέποντας τις γιορτινές βιτρίνες, έστω στην άδεια πόλη, θα χαμογελούσα. Όμως η διάθεσή μου είχε χαλάσει οριστικά.
Έφτασα στην πλατεία Αριστοτέλους κι αισθανόμουν ότι έκανα μια μικρή επανάσταση, ότι έδωσα ένα μήνυμα ατομικής περηφάνιας σε αυτή την ανεκδιήγητη αστυνομικό που πιστεύει ότι μπορείς ή μάλλον πρέπει να περπατήσεις μόνο λίγα τετράγωνα και μάλιστα ενδεδυμένος/ενδεδυμένη με την ανάλογη φορεσιά… Πού φτάσαμε!
Εγώ έφτασα στην άδεια πλατεία Αριστοτέλους. Είδα ένα χριστουγεννιάτικο κιόσκι που γράφει «Οι δύσκολοι καιροί θα περάσουν σύντομα»… Θα περάσουν, σκέφτομαι, το θέμα είναι τι θα μείνει όμως… Μόνη στην άδεια πόλη. Με μάσκα, κωδικό 6 και κάτι αρβυλάκια γκρί…
