Το μήνυμα από τις προχθεσινές βίαιες συγκρούσεις στο Παρίσι δεν επιδέχεται παρερμηνείες, ο πολιτικός χρόνος του Μακρόν τελειώνει.
Ακόμα και με το καλύτερο σενάριο ολοκλήρωσης του κύκλου της πανδημίας η επιστροφή στην όποια κανονικότητα, έστω και σε επικοινωνιακό επίπεδο, δεν φαίνεται δυνατή πριν από το φθινόπωρο του 2021.
Ετσι, ο Μακρόν θα έχει ως ωφέλιμο χρόνο μερικούς μήνες για να δώσει τη μάχη της επανεκλογής του την άνοιξη του 2022.
Μια μάχη πολύ πιο δύσκολη απ’ ό,τι η αναμέτρησή του με τη Λεπέν την άνοιξη του 2017.
Τότε η πλειοψηφία που εξέλεξε τον Μακρόν είχε ως κύρια συνιστώσα την εκλογική βάση του Σοσιαλιστικού Κόμματος, στην οποία προστέθηκε η μετριοπαθής Κεντροδεξιά και έτσι διαμορφώθηκε ένα μέτωπο απέναντι στην Ακροδεξιά της Λεπέν.
Σήμερα η Λεπέν και ο Εθνικός Συναγερμός κρατούν στάση πολυσυλλεκτικής αναμονής, καθώς η αποσυσπείρωση της αριστερής συνιστώσας της εκλογικής βάσης του Μακρόν φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις ότι αρκεί για να κλειδώσει την ήττα του την άνοιξη του 2022.
Μέχρι στιγμής στη σκιά μιας άγνωστης διάρκειας και εύρους πανδημίας ο Μακρόν δεν μπορεί παρά να διεκδικήσει την επανεκλογή του με την επανάληψη του εκβιαστικού διλήμματος της άνοιξης του 2017, «ή εγώ ή η Λεπέν».
Η διαφορά με το 2017 είναι ότι με την πρωτοφανή στα πολιτικά χρονικά της Γαλλίας καταστολή που εφαρμόζει ο Μακρόν εδώ και δύο χρόνια νομιμοποιεί τη ρητορική «Νόμος και Τάξη» του Εθνικού Συναγερμού της Λεπέν.
Την άνοιξη του 2017 η συσπείρωση γύρω από τον Μακρόν θα μπορούσε να καταγραφεί ως συσπείρωση του δημοκρατικού τόξου απέναντι στην Ακροδεξιά.
Σήμερα, με δεδομένη την αυταρχική και κατασταλτική εκτροπή του Μακρόν, η επανάληψη του διλήμματος «ή εγώ ή η Λεπέν» θα παραπέμψει στον αυταρχισμό του «γκουρού» της Θάτσερ, Τέμπιτ, που συμπυκνώθηκε στη φράση «Δεν υπάρχει εναλλακτική» (there is no alternative) που πέρασε στην Ιστορία με το ακρώνυμο ΤΙΝΑ…
