Ιρανικό σταυρόλεξο

Με δεδομένο ότι δεν μπορεί να υπάρξει αυτόματη επιστροφή των ΗΠΑ στη συμφωνία του 2015 για τον διεθνή έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, τότε έχει βαρύνουσα σημασία η καταγραφή των προϋποθέσεων για μια νέα επιτυχή διαπραγμάτευση.

Το κύριο ζητούμενο είναι αν η όποια επί μέρους ή συνολική επαναδιαπραγμάτευση θα γίνει μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης ή αν πέραν μιας αρχικής αναγνώρισης εδάφους τον τελικό λόγο θα τον έχουν και οι υπόλοιποι πέντε μεγάλοι, δηλαδή τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ συν τη Γερμανία.

Σε κάθε περίπτωση, η διαμόρφωση κοινής θέσης για το Ιράν από τις ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία δεν μπορεί παρά να στηρίζεται σε μια συνολική προσέγγιση της Δύσης για τα ζωτικά της συμφέροντα στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Μεσόγειο και την Νοτιοδυτική Ασία.

Εξυπακούεται ότι περισσότερο και από τη στήριξη των τριών μεγάλων της Ευρώπης, οι ΗΠΑ χρειάζονται απέναντι στο Ιράν και την εποικοδομητική στάση της Ρωσίας και της Κίνας.

Πέραν του δεδομένου κοινού ζωτικού συμφέροντος της αποτροπής ενός πυρηνικού ανταγωνισμού στη Μέση Ανατολή οι έξι μεγάλες δυνάμεις βρίσκονται πολύ μακριά από μια κοινή προσέγγιση μιας περιφερειακής σταθεροποίησης.

Η διεθνής και η περιφερειακή συγκυρία είναι σήμερα πολύ πιο ασταθής από ό,τι τον Ιούλιο του 2015, όταν οι έξι συμφώνησαν ύστερα από σκληρή διαπραγμάτευση με την Τεχεράνη.

Σήμερα, λίγο πριν από την αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο οι σχέσεις της Ουάσινγκτον με τους έξι μεγάλους παραμένουν ένα θολό τοπίο.

Μια διαπίστωση που δεν αφορά μόνο τη διαχείριση της ψυχροπολεμικής αντιπαλότητας με τη Μόσχα και το Πεκίνο αλλά και την προοπτική της διατλαντικής σχέσης.

Η πρόσφατη διάσταση μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας απέναντι στην επιθετικότητα της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο μας προειδοποιεί ότι η συμμετοχή σε στρατιωτικές συμμαχίες και σχήματα οικονομικής ολοκλήρωσης δεν εγγυάται αυτόματη σύγκλιση στην προσέγγιση και τη διαχείριση περιφερειακών κρίσεων.