ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Υπάρχει ισοδύναμη αν όχι ισχυρότερη επίδειξη δυσαρέσκειας και πυγμής των ΗΠΑ προς δυστροπούντες συμμάχους από την επιβολή κυρώσεων;

Η απάντηση στο ερώτημα είναι καταφατική και είναι η σαφής αποτροπή ή η εκ των υστέρων αποδοκιμασία μονομερών ενεργειών.

Οταν τον Νοέμβριο του 1956 Γαλλία και Βρετανία εισέβαλαν και κατέλαβαν τη Διώρυγα του Σουέζ που είχε εθνικοποιήσει ο Νάσερ τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, ο ηγέτης της ΕΣΣΔ Χρουστσόφ αξίωσε σε αυστηρούς τελεσιγραφικούς τόνους την άμεση αποχώρησή τους.

Οι Ιντεν και Γκι Μολέ στράφηκαν τότε προς τις ΗΠΑ για να εισπράξουν το μήνυμα βγάλτε τα πέρα μόνοι σας από τον πρόεδρο Αϊζενχάουερ, τις αντιρρήσεις του οποίου είχαν προκλητικά αγνοήσει.

Ταπεινωμένοι οι πρωθυπουργοί Γαλλίας και Βρετανίας υπέκυψαν στο τελεσίγραφο του Κρεμλίνου.

Τον Ιούνιο του 1964 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζόνσον πληροφορήθηκε ότι από στιγμή σε στιγμή η Τουρκία θα εισέβαλλε στην Κύπρο.

Η αντίδρασή του ήταν άμεση με την αποστολή επιστολής στον πρωθυπουργό της Τουρκίας Ινονού.

Σε ωμό και μη επιδεχόμενο παρερμηνείες τόνο ο Τζόνσον απείλησε τον Ινονού με καταδίκη από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και όχι μόνον: άφησε να εννοηθεί ότι αν αντιδράσει η Μόσχα, η αλληλεγγύη της Ουάσινγκτον δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Ετσι στο Σουέζ οι ΗΠΑ αποδοκίμασαν και διαφοροποιήθηκαν από μια επιχείρηση των δύο στενών συμμάχων τους που πρόβαλλε σαν μάχη οπισθοφυλακής της αποικιοκρατίας.

Σε ό,τι αφορά την επιστολή Τζόνσον προς Ινονού, είναι βέβαιο ότι απέτρεψε τη διολίσθηση προς μια γενικευμένη ελληνοτουρκική σύρραξη που θα διέλυε τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ μεσούντος του Ψυχρού Πολέμου.

Και στις δύο περιπτώσεις η παρέμβαση των ΗΠΑ ήταν αποτελεσματική, καθώς υπήρχε πλήρης σύγκλιση απόψεων ανάμεσα στον Λευκό Οίκο και τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς που επηρεάζουν τη διαμόρφωση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Με άλλα λόγια, οι «κόκκινες γραμμές» που θα χαράξει ο Μπάιντεν απέναντι στις περιφερειακές φιλοδοξίες του Ερντογάν θα είναι καθοριστικής σημασίας για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή.