Μάσκα παντού;

Τι παντού, ακόμα και μόνος στα βουνά και στις ερημικές παραλίες; Δεν είναι η βάδιση, και μάλιστα στη φύση, άσκηση; Μας θεωρούν δίποδα όντα ή τετράποδα;

Οντα που το ίδιο το κράτος μάς υποτιμά ενώ χρόνια στα θρανία δασκάλες και δάσκαλοι μας μάθαιναν να σκεφτόμαστε, μας μάθαιναν να κρίνουμε… Και τώρα άκριτα παντού κάποιο άλλο δίποδο θα κρίνει αν είσαι χωρίς μάσκα αδικαιολόγητα ή δικαιολογημένα, γιατί ανέβηκες μόνος το βουνό, την ανηφόρα, γιατί να περπατήσεις ή στο δάσος ή στις όμορφες παραλίες μας να πάρεις καθαρό αέρα;

Επίσης δεν είμαστε όλοι δρομείς και μαραθωνοδρόμοι. Αν και νέος με αθλητικό προφίλ, δεν τρέχω, δεν μου αρέσει δεν κάνω ποδηλασία, απλά βαδίζω… Και κολυμπάω στη θάλασσα όσο μπορώ για περισσότερο καιρό. Από έναν πολίτη και αναγνώστη της ηλεκτρονικής έκδοσης θέτω έναν προβληματισμό… Είμαστε απαίδευτοι, είμαστε «ζώα»;

Αυτοακυρώνει τη δουλειά στα σχολεία και τα πτυχία που μας έδωσε; Την ίδια ώρα, δημοσιογράφοι- παρουσιαστές δεν φοράνε μάσκα σε εσωτερικούς χώρους καν… Και φυσικά το τραγικό με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Αλλά… μάσκα έξω στον περίπατο, αποστάσεις στον περίπατο.

Παρακαλώ, θίξτε αυτά τα τρομερά αντιφατικά, αυτά τα κατασταλτικά μέτρα και ταυτόχρονα παράλογα… Και σας γράφει όλα αυτά ένας άνθρωπος που από τον Απρίλιο, πριν καν οι μάσκες γίνουν υποχρεωτικές για πελάτες στα καταστήματα, φόραγε μάσκα και τον κοίταγαν με απορία καθώς ήταν από τους ελάχιστους.

Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 09/11/2020.