Πρότυποι πειραματισμοί;

Εφόσον η δέσμευση από το ΥΠΟΠΑΙΘ για παρουσίαση νέου θεσμικού πλαισίου σχετικά με τα Πειραματικά & Πρότυπα Σχολεία καθώς και για ευρεία κοινωνική διαβούλευση εξακολουθεί να ισχύει, η σκοπιμότητα των αποσπασματικών αλλαγών, που εισάγονται με την κατάθεση της σχετικής τροπολογίας, παραμένει αδιευκρίνιστη.

Πιο συγκεκριμένα, γίνεται προσπάθεια να ορισθούν εκ νέου οι σκοποί των Π&ΠΣ, έργο κατ’ εξοχήν ενός ΝΕΟΥ θεσμικού πλαισίου, με αποτέλεσμα τη με πρόχειρο και επιστημονικά αυθαίρετο τρόπο διαφοροποίηση των Πειραματικών από τα Πρότυπα, ώστε να δικαιολογηθεί αποκλειστικά και μόνο η διαφορά στην επιλογή των μαθητών.

Εδραιώνεται, έτσι, η αντίληψη για την «αριστεία» και την ανάγκη συγκεκριμένων σχολείων που θα την υπηρετούν, ώστε να αναρωτιέται κάποιος αν πρόκειται για τον ίδιο υπουργό ο οποίος υπογράφει την αιτιολογική έκθεση του συγκεκριμένου νομοσχεδίου με αυτόν που άσκησε δημόσια κριτική στον όρο ή πρόκειται για συνωνυμία!

Μάλιστα, η σκοποθεσία που εισάγεται καθιερώνει τη σχεδόν πλήρη «αυτοτέλεια»-«αυτονομία» των συγκεκριμένων σχολείων σε πλήρη ταύτιση με ακραία νεοφιλελεύθερα δόγματα για αποδόμηση του νεωτερικού μοντέλου δημόσιας εκπαίδευσης.

Η προσπάθεια, τελικά, να ορισθεί μια κατηγορία «προνομιούχων» σχολείων έναντι όλων των άλλων τουλάχιστον δεν αντισταθμίζεται με τη λήψη μέτρων ώστε να μην αποτελέσουν σχολεία μόνο για τις μορφωτικά και οικονομικά «προνομιούχες» κοινωνικές ομάδες. Γιατί αυτή η εξέλιξη αποτελεί αποδεδειγμένη επιστημονικά εμπειρία, και οι συντάκτες του νόμου όφειλαν να το γνωρίζουν.

Για παράδειγμα, στο νομοσχέδιο υιοθετείται ο επιστημονικά αμφισβητούμενος, στο πλαίσιο των κοινωνικών ερευνών, όρος περί «τυχαίου δείγματος» των μαθητών που θα φοιτήσουν στα Πειραματικά, αντί της επιδίωξης το «δείγμα» να είναι ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟ της κοινωνικής-οικονομικής σύνθεσης του πληθυσμού μέσα στον οποίο το σχολείο υπάρχει. Και είναι ιδιαίτερα σημαντική η πρόταση του Συλλόγου Διδασκόντων του Βαρβακείου Γυμνασίου να περιληφθεί σαφής διάταξη, ώστε είτε με κλήρωση είτε με γραπτή διαδικασία να διασφαλίζεται η κοινωνική ποσόστωση. Το υπουργείο ακούει;

Η αποσπασματικότητα των παρεμβάσεων στον υπάρχοντα νόμο θα οδηγήσει σε περισσότερα προβλήματα από όσα ισχυρίζεται ότι θέλει να αντιμετωπίσει. Από τη μία, διατηρείται ολόκληρη η αυταρχική δομή ΔΕΠΠΣ-ΕΠΕΣ, παρατείνοντας μάλιστα τη θητεία των ΕΠΕΣ (!), ενώ, από την άλλη, αναδιατυπώνονται διατάξεις, με συνέπεια στο πλαίσιο ανάληψης της διοικητικής ευθύνης (ΔΕΠΠΣ, ΕΠΕΣ, Σύλλογος Διδασκόντων, διευθυντής, Συμβούλιο Σχολείου κ.ά.) να «εξαχνούται» η διοικητική αλυσίδα.

Ακόμη, για παράδειγμα, διατηρείται το άρθρο 42§2 για τον ορισμό του διευθυντή από τη ΔΕΠΠΣ, ενώ ταυτόχρονα εισάγεται νέο άρθρο για την επιλογή των διευθυντών με τη νέα διαδικασία, το οποίο επίσης υπάρχει και στο τμήμα του νομοσχεδίου που αφορά την επιλογή των στελεχών!

Επιπλέον, ενώ επί 25 χρόνια η κλήρωση γινόταν από Επιτροπή Γονέων και ο Σύλλογος Διδασκόντων επικύρωνε το αποτέλεσμα, επιβλέποντάς τη, χωρίς να διατυπωθεί ποτέ καμία ένσταση, ξαφνικά εισάγεται η διαδικασία διασφάλισης της διαφάνειας από τη ΔΕΠΠΣ (;) και η διενέργειά της από το ΕΠΕΣ του σχολείου! Η προτεινόμενη άμεση εμπλοκή του σχολείου έχει τον κίνδυνο να αναπτυχθεί κύμα ενστάσεων και αμφισβητήσεων.

Και όλα αυτά, ενώ αρκούσε μια απλή υπουργική απόφαση για τη διευθέτηση της τρέχουσας διαδικασίας για την επιλογή των μαθητών στα Π&ΠΣ, ώστε να ακολουθήσει η αναγκαία γόνιμη κοινωνική διαβούλευση για τον αναπροσανατολισμό του οράματος μιας άλλης Παιδείας και τον ρόλο παρόμοιων σχολικών μονάδων, ιστορικών και μη.

Κρίμα, αλλά εν τέλει όλοι κρινόμαστε όχι για τις προθέσεις ή τον δημόσιο λόγο αλλά για τα έργα μας, αφού, αγαπητέ κύριε υπουργέ, επιτρέψτε μου, το αίτημα παραμένει: να αλλάξουμε τον κόσμο.

*υποδιευθυντής Βαρβακείου Γυμνασίου