Οι επόμενες βδομάδες θα δείξουν αν η διαμεσολάβηση του Βερολίνου υπαγόρευσε στην Αγκυρα μια στροφή ή απλά την ανάγκασε σε τακτικό ελιγμό για επικοινωνιακούς λόγους.
Σε ό,τι όμως αφορά τη μετωπική αντιπαράθεση της Τουρκίας από τη μια μεριά και της Γαλλίας και της Αιγύπτου από την άλλη σε μια ευρύτατη γεωγραφική ζώνη που περιλαμβάνει τη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική, δεν διαφαίνεται έστω και στον πιο μακρινό ορίζοντα προοπτική αξιόπιστης διαμεσολάβησης.
Η Γερμανία στην πολιτική κατευνασμού και διαλόγου που έχει υιοθετήσει απέναντι στην Τουρκία έχει τη στήριξη της Ιταλίας και της Ισπανίας αλλά και μιας πλειοψηφίας χωρών-μελών στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. που δεν συμφωνούν με την υιοθέτηση απειλής επιβολής κυρώσεων στην Αγκυρα για τη συμπεριφορά της στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Λιβύη.
Εξυπακούεται ότι με την πολυδιάσπασή της η Ε.Ε. είναι καταδικασμένη να παρακολουθεί ως θεατής τις εξελίξεις στη Λιβύη, όπου είναι ζήτημα χρόνου η κλιμάκωση της σύγκρουσης στο μέτωπο της Σύρτης, μιας μάχης που από ό,τι φαίνεται θα κρίνει το μέλλον της πολύπαθης αυτής χώρας.
Η μόνη δύναμη η οποία σε βάθος χρόνου, που δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί αυτή τη στιγμή, μπορεί να παρέμβει και να επιβάλει συμβιβαστική φόρμουλα στη Λιβύη είναι η Ρωσία.
Το Κρεμλίνο μπορεί να ελέγξει τον βαθμό εμπλοκής της Τουρκίας και της Αιγύπτου και των συμμάχων της Σαουδικής Αραβίας και Εμιράτων στη Λιβύη αλλά και να ασκήσει βαρύνουσα επιρροή στην προεδρεύουσα της Ε.Ε. Γερμανία. με την οποία διατηρεί ειδική σχέση.
Σε ό,τι αφορά τις ΗΠΑ η απουσία ευκρινούς συνολικής στρατηγικής στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και Ανατολική Μεσόγειο θα συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές στις αρχές Νοεμβρίου.
Τα παραπάνω είναι η κατάληξη της διατλαντικής κακοφωνίας και της ταυτόχρονης ευρωπαϊκής πολυδιάσπασης, με τη Ρωσία να ενδυναμώνει συνεχώς τον ρυθμιστικό μεσολαβητικό-επιδιαιτητικό της ρόλο.
