Εξάντληση του μακρονισμού

Ο δεύτερος γύρος των δημοτικών εκλογών στη Γαλλία επιβεβαιώνει την εξάντληση του μακρονισμού ως μοναδικής γραμμής άμυνας στην απειλή της Λεπέν και του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού.

Αν το 2017 διεμβόλισε το Σοσιαλιστικό Κόμμα και δύο χρόνια αργότερα, στις ευρωεκλογές του 2019, την γκολική Δεξιά, τους Ρεπουμπλικάνους, φέτος στις δημοτικές κατεγράφη τόσο η αντοχή των Ρεπουμπλικάνων και των Σοσιαλιστών όσο και η εντυπωσιακή άνοδος των Πρασίνων.

Η αποτυχία του Μακρόν και της παράταξης LREM να κερδίσουν, με εξαίρεση τη Χάβρη, κάποια μεγάλη πόλη πιστοποιεί ανησυχητική αποσυσπείρωση μιας εκλογικής βάσης που δεν φαίνεται πια να συγκινείται από το δίλημμα «ή εγώ ή η Λεπέν» το οποίο θέτει συνεχώς εδώ και τρία χρόνια ο ένοικος του Μεγάρου των Ηλυσίων.

Το αρνητικό αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών είχε προφανώς προεξοφληθεί από το επιτελείο Μακρόν και έτσι ακολούθησαν οι διαρροές για πιθανή παραίτηση–επανεκλογή του προέδρου που προφανώς δεν πέτυχαν τη συσπείρωση των ψηφοφόρων στην οποία στόχευαν.

Το παιχνίδι της αίσιας ολοκλήρωσης της θητείας του το 2022 και της επανεκλογής του, απ’ ό,τι φαίνεται εκ των υστέρων, το έχασε ο Μακρόν με την επιλογή μιας πρωτοφανούς στα χρονικά της Γαλλίας βίαιης καταστολής των εξεγερσιακών διαμαρτυριών που ξεκίνησαν στα τέλη του 2018 με τα «κίτρινα γιλέκα».

Ετσι, σήμερα η Γαλλία είναι η χώρα της Ε.Ε. όπου το σοκ της πανδημίας όχι μόνον δεν παρήγαγε συναίνεση και συσπείρωση γύρω από την κυβέρνηση αλλά αντίθετα φαίνεται να αναζωπυρώνει την εστία της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Θα μπορέσει ο Μακρόν να ολοκληρώσει ομαλά τα δύο χρόνια θητείας που του απομένουν με δεδομένο ότι κάθε μέρα που περνά θα πιστοποιεί την αδυναμία επανεκλογής του;

Το 2012 ο Σαρκοζί έδωσε μια σκληρή αλλά εκ των προτέρων προεξοφλημένη μάχη για την επανεκλογή του με αντίπαλο τον Ολάντ.

Το 2017 ο Ολάντ δεν τόλμησε να θέσει υποψηφιότητα ελπίζοντας ότι θα μπορέσει να χειραγωγήσει την υποψηφιότητα Μακρόν.

Το 2020 ουδείς μπορεί να εγγυηθεί την ομαλή ολοκλήρωση της προεδρικής θητείας το 2022.