Μας προέκυψε εσχάτως διακριτή ακροδεξιά διεθνής και καθ’ ημάς ομάδα οπαδών του Τραμπ και του «κόμματος του τσαγιού», που ακόμα και στις μαζικές διαμαρτυρίες που ξέσπασαν, με αφορμή τη στυγερή δολοφονία του Τζ. Φλόιντ στη Μινεάπολη, δεν βλέπουν παρά μόνο σκηνοθετημένη «έγχρωμη επανάσταση», η οποία στρέφεται κατά του ηγέτη που «ανέδειξε εκ νέου την ιδέα του έθνους-κράτους», δήθεν σε αντιδιαστολή με τους «εθνομηδενιστές-παγκοσμιοποιητές»…
Η απουσία ταξικής-κινηματικής ανάδειξης της εθνικοαπελευθερωτικής-αντιιμπεριαλιστικής διάστασης του αγώνα με την επίκληση της «ιδεολογικής-ταξικής καθαρότητας», σε συνδυασμό με τα μεταμοντέρνα νεοφιλελέ ιδεολογήματα, βάσει των οποίων τα έθνη δεν είναι παρά «κοινωνικές-συμβολικές κατασκευές» και κάθε αναφορά στο έθνος και στην πατρίδα είναι δήθεν δηλωτική εθνικισμού-φασισμού, ενώ ο ιμπεριαλιστικός κοσμοπολιτισμός τύπου Ε.Ε.-ΝΑΤΟ προβάλλει ως δήθεν «αυθεντικός διεθνισμός», οδήγησε και στην ευρείας κλίμακας εδραίωση και παγίωση μιας «αντιμνημονιακής» εκδοχής «εθνικο-πατριωτισμού».
Διαμορφώθηκε λοιπόν ένα «νέου τύπου» ακροδεξιό κοινό, το οποίο θεωρεί ως κυρίαρχη αντίθεση το δίπολο «παγκοσμιοποιητών/εθνομηδενιστών-αντιπαγκοσμιοποιητών/εθνικιστών». Ενα κοινό που έχει εθιστεί να καταπίνει αμάσητη και να μηρυκάζει άρδην όποια εθνικιστική και συνωμοσιολογική ακροδεξιά μπαρούφα εκλαμβάνει ως «επιχείρημα» και «αποχρώντα λόγο/εξηγητικό σχήμα» ό,τι του φανεί ότι «φωτίζει τον δρόμο» και ενισχύει το στρατόπεδό του σε αυτό το δίπολο «σκότους-φωτός»…
Στα συνολάκια ιδεολογημάτων του είδους προτείνονται πακέτα που συνδυάζουν την «αντιπαγκοσμιοποίηση» με εθνικισμό/ρατσισμό, θρησκοληψίες, «λαθρομεταναστοφαγικές» διαθέσεις, συνωμοσιολογικές «ερμηνείες» περί κατασκευής και διάδοσης του SARS-CoV-2 ή και περί παντελούς ανυπαρξίας του, αντιεμβολιαστική υστερία συνοδευόμενη από «αγώνα ενάντια στο τσιπάρισμα» (που μεθοδεύει ο Μπιλ Γκέιτς, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, οι Κινέζοι κομμουνιστές κ.λπ.), μεταφυσική τεχνοφοβική υστερία κατά των τηλεπικοινωνιακών δικτύων 5G, κατά των «αεροψεκασμών» και άλλα καλούδια για μερακλήδες του είδους. Κατά τα φαινόμενα, το κοινό αυτό δεν περιορίζεται σε κάποιους περιθωριακούς γραφικούς κύκλους. Δείχνει ότι είχε και έχει πλέον ιδεολογικοπολιτική έκφραση και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
Οι φορείς του κεφαλαίου, κατά περίπτωση, προτάσσουν συνθήματα υπέρ του εθνικισμού/σοβινισμού/ρατσισμού κ.λπ. (όπως ο κάθε Τραμπ, Μπολσονάρο κ.λπ.) είτε υπέρ του «παγκοσμιοποιημένου» κοσμοπολιτισμού (όπως η Κλίντον, ο εσμός των απανταχού τέκνων του Σόρος κ.λπ.) για να προαγάγουν τα κυνικά ταξικά συμφέροντά τους, ως δύο όψεις ενός και του αυτού νομίσματος, των κατά βάση ίδιων ιδιοτελών συμφερόντων. Η όποια διαφορά αυτών των πόλων έγκειται μάλλον στις εκάστοτε εμφάσεις και στις ιεραρχήσεις επιμέρους κεφαλαίων και στις συνακόλουθες χειραγωγικές σκοπιμότητες παρά στα ευρύτερα και βαθύτερα στρατηγικά συμφέροντα του εν λόγω ιμπεριαλιστικού κέντρου που εξυπηρετεί η πολιτική τους.
Το κάνουν αυτό συγκαλύπτοντας τον ταξικό μηχανισμό εκμετάλλευσης του κεφαλαίου σε εθνικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, πασχίζοντας επίσης να καμουφλάρουν τον όλο και πιο αποτρόπαια καταστροφικό χαρακτήρα της κυριαρχίας του κεφαλαίου και αποτρέποντας κάθε σκέψη για τη μόνη εναλλακτική προοπτική επιβίωσης της ανθρωπότητας: την επαναστατική ενοποίηση της ανθρωπότητας (σοσιαλισμό-κομμουνισμό κατά Μαρξ), για την οποία ωριμάζουν σε πρωτοφανή βαθμό οι νομοτελείς αναγκαίοι και ικανοί όροι (σε επίπεδο δημιουργικών δυνατοτήτων της επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου προς όφελος της ανθρωπότητας, ανάπτυξης του υποκειμένου της εργασίας, αναγκαιότητας σχεδιοποίησης της παραγωγής και των επιπτώσεών της στη φύση και στην κοινωνία, αποτροπής οικολογικής ή και εμπόλεμης καταστροφής, διεξόδου στο Διάστημα κ.λπ.).
Εδώ φυσικά παίζει ρόλο και το εθνικό ζήτημα, όχι αυτόνομα, αλλά οργανικά ενταγμένο στον στρατηγικό αγώνα για την παραπάνω ενοποίηση, στον βαθμό που οι αγώνες λαών και περιφερειών για λαϊκή-εθνική κυριαρχία, κατά του ιμπεριαλισμού και της νεοαποικιοκρατίας συνιστούν δυναμικό στοιχείο του κοινού στρατηγικού αγώνα της εποχής. Αυτό αφορά τον αγώνα λαών και χωρών με μέσο ή και κάτω του μέσου επίπεδο ανάπτυξης και αντίστοιχες θέσεις/ρόλους στο παγκόσμιο χωροδικτύωμα συσχετισμού δυνάμεων.
Τουναντίον, όταν προτάσσεται το «μεγαλείο» ενός έθνους-κράτους εκ των μητροπόλεων του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος, αυτό αφορά μονοσήμαντα τις πιο επιθετικές, μισάνθρωπες και καταστροφικές δυνάμεις του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Είναι επιεικώς αφελές να συντάσσεται κάποιος με τη μερίδα του Πολυεθνικού Πολυκλαδικού Μονοπωλιακού κεφαλαίου που εκφράζει ο Τραμπ (με την επιδίωξη του τελευταίου «να κάνει εκ νέου τις ΗΠΑ μεγάλες», δηλαδή να ανασχέσει την κατάπτωση του αμερικανικού πόλου αυτού του κεφαλαίου, να πασχίσει με νέες εκατόμβες να εδραιώσει και να επεκτείνει την κυριαρχία του) και να τρέφει αυταπάτες περί εξυπηρέτησης κατ’ αυτό τον τρόπο εθνικών και διεθνικών «επαναστατικών σκοπών»!..
Οταν λοιπόν κάποιοι συγχέουν παρελκυστικά τους στρατηγικούς σκοπούς του καθεστώτος των ως άνω μονοπωλιακών ομίλων με τα συμφέροντα των καταπιεσμένων λαών, της εργατικής τάξης και της επανάστασης, είναι σαφές τίνος συμφέροντα εξυπηρετούν και για τι είδους χρήσιμους ηλιθίους ψαρεύουν στα θολά νερά της πρωτοφανούς συστημικής κρίσης…
* αναπληρωτής καθηγητής Φιλοσοφίας Πολυτεχνείου Κρήτης, μέλος του Ομίλου Επαναστατικής Θεωρίας και της διεθνούς σχολής «Η Λογική της Ιστορίας»
