Η ΚΥΡΙΑ Αμαλία

Τότε στις αρχές της δεκαετίας του ’60, όταν ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής επισκέφτηκε τις ΗΠΑ και συναντήθηκε με τον πρόεδρο Τζον Φ. Κένεντι, οι εφημερίδες έγραψαν πως για πρώτη φορά μια ξένη «πρώτη κυρία» επισκίασε τη δική τους «πρώτη κυρία». Η δική τους «πρώτη κυρία» ήταν η Τζάκι Κένεντι, κατόπιν Ωνάση, ενώ η ξένη «πρώτη κυρία» ήταν η δική μας Αμαλία, τότε Καραμανλή…

Αμα είχες τη σπάνια τύχη να γνωρίσεις την Αμαλία Κανελλοπούλου-Καραμανλή-Μεγαπάνου, να σου έχει κάνει την τιμή να σε δεχτεί σπίτι της και να μιλήσετε πίνοντας τσάι τετ α τετ, τότε τη λέξη ΚΥΡΙΑ δύσκολα θα μπορούσες να τη χρησιμοποιήσεις για κάποιαν άλλη. Ηταν αυτό που λέμε μια σπάνια προσωπικότητα, μια αυθεντική κυρία με γοητεία που σε κατακτούσε αμέσως, με ομορφιά που ακόμα και στα 70 της, όταν τη γνώρισα εγώ, διατηρούνταν επίμονα, με καλλιέργεια και μόρφωση απίστευτη και βέβαια κατόρθωνε με όλο αυτό που διέθετε να σε κατακτήσει…

Εμενε σε ένα διαμέρισμα απέναντι από την αμερικανική πρεσβεία σε μία από αυτές τις πολυκατοικίες της δεκαετίας του ’50 όπου όλα μέσα εκεί, όσον αφορά την επίπλωση, τη διακόσμηση, όλα, σε συνδυασμό με την οικοδέσποινα ήταν απόλυτα ταιριαστά και μύριζαν αστική τάξη – ίσως μια αστική τάξη που δεν είχε σχέση με οποιαδήποτε άλλη αστική τάξη κατόρθωσε ποτέ να δημιουργηθεί σε αυτή τη χώρα, αλλά τα στοιχεία της τα είχαν κάποιοι άνθρωποι απλά ξεχωριστοί.

Η Αμαλία γεννήθηκε με το επίθετο Κανελλοπούλου το 1929 και δεδομένου ότι στενός συγγενής της ήταν ένας από τους εκτελεσθέντες 6, το 1922, έζησε όλη την παιδική και εφηβική ηλικία σε ένα σπίτι, όπως μου είχε πει, όπου όλες οι πόρτες, τα παράθυρα, οι μπαλκονόπορτες, πάνω από τις κουρτίνες είχαν επιπλέον σκούρες βαριές κουρτίνες σαν κρέπια για να δείχνει ότι το σπίτι πενθεί. Ετσι μέσα σε ένα διαρκές πένθος, αλλά συγχρόνως σε ένα καλό σπίτι με αστικές και πολιτικές ρίζες μεγάλωσε η Αμαλία έως τα 23 της χρόνια, όταν ο θείος της Παναγιώτης Κανελλόπουλος της προξένεψε τον 45χρονο τότε Κωνσταντίνο Καραμανλή το 1952. Παντρεύτηκαν και έζησαν μαζί χωρίς να κάνουν παιδιά για 18 ολόκληρα χρόνια…

Ηταν ένα ιδανικό ζευγάρι, τόσο όμορφοι και τόσο γοητευτικοί και οι δύο, ήταν η ιδανική κυρία για έναν κύριο σαν τον Καραμανλή και παρά τη διαφορά ηλικίας, αυτό δεν φαινόταν. Μετά το ’63 τον ακολούθησε στο Παρίσι, από όπου χώρισαν το 1970…

«Παντρεύτηκα για να φύγω από το πατρικό μου σπίτι, γιατί δεν άντεχα άλλο το πένθος στο οποίο είχα μεγαλώσει και εξακολουθούσα να ζω και έφυγα από το σπίτι του Παρισιού ένα βράδυ, στην ουσία χωρίς χρήματα στην τσέπη μου, γι’ αυτό και πήγα σε ένα ξενοδοχείο όπου σύχναζαν κυρίως Ελληνες, για να μπορέσω να φύγω και να γυρίσω σύντομα στην Ελλάδα. Δεν πήγαινε άλλο, ήταν ώς εκεί, και εκεί το τελείωσα» μου είχε πει…

Η Αμαλία Μεγαπάνου -ως Μεγαπάνου τη γνώρισα εγώ, πού ήταν το όνομα του δεύτερου συζύγου της, του γιατρού Μεγαπάνου- πρόσεχε πάντα τι έλεγε και πώς το έλεγε. Θα έλεγε κανείς πως ο Καραμανλής ήταν πολύ τυχερός στο προξενιό που του έκανε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, όχι μόνο για την ομορφιά και τη γοητεία της Αμαλίας, αλλά και για την αγωγή και τον χαρακτήρα της. Οσο σιωπηλός σαν Σφίγγα στάθηκε στην ουσία για τη ζωή του ο Καραμανλής, το ίδιο στάθηκε και η Αμαλία. Μια Κυρία…

«Ηταν φυσικό να έρθει σε σύγκρουση και με τη Φρειδερίκη και με την Ελένη Βλάχου. Ηταν ισχυρές προσωπικότητες και οι τρεις. Κάποια στιγμή θα γινότανε. Και όταν έγινε ήτανε εκρηκτική και με τη μία και με την άλλη… Θυμάμαι όμως που καθόμουν στο γραφείο του, ήμασταν νιόπαντροι σχεδόν, και κουνούσα τα πόδια μου ανέμελα και εκείνος ήταν θυμωμένος γιατί ο Παπάγος τον είχε κάνει μόλις υπουργό Δημοσίων Εργων ενώ εκείνος περίμενε ένα καλύτερο υπουργείο και του είπα μην κάνεις έτσι από αυτό το δεύτερης κατηγορίας ας πούμε υπουργείο αν μπορείς να αποδείξεις σε όλους τι αξίζεις και εκείνος γύρισε και μου είπε θυμωμένος, ναι βέβαια κάτσε εκεί και κούνα τα πόδια σου πάνω στο γραφείο ανέμελα, για σένα όλα είναι εύκολα, δεν καταλαβαίνεις τι περνάω…». Η συνέχεια είναι γνωστή…

Μετά το ’70 η Αμαλία ήρθε στην Αθήνα, έγινε με τον καινούργιο γάμο της Αμαλία Μεγαπάνου και μια σειρά βιβλίων στα χρόνια του ‘90 και μετά την έκαναν μια ξεχωριστή συγγραφέα μυθιστορημάτων και όχι μόνο. Ποτέ δεν μίλησε για τον γάμο της με τον Καραμανλή, ποτέ δεν μίλησε για την ιδιωτική της ζωή.

Η Αμαλία, που γεννήθηκε ως Κανελλοπούλου, συνέχισε ως Καραμανλή και κατέληξε ως Μεγαπάνου, ήταν μια Grande Dame, ήταν μια πρώτη κυρία και όχι γιατί παντρεύτηκε έναν πρωθυπουργό…

«Και όλα αυτά τα κομψά ρούχα που λέγανε στην Ελλάδα και στην Αμερική πως φορούσα και ήμουν κομψή, μη φανταστείς πως στοίχιζαν πολλά, ήξερα μια καλή μοδίστρα, και της έλεγα ακριβώς τι να μου ράψει, ρούχα που μου ταίριαζαν. Δεν είχαμε και μεγάλες οικονομικές δυνατότητες. Αλλωστε στο σπίτι της Καρνεάδου κυρίως οι δυο μας ήμασταν. Ο Καραμανλής αγαπούσε την οικογένειά του, αλλά δεν ήθελε γενικά μεγάλη οικειότητα με τους δικούς του, ούτε μπαινόβγαιναν σπίτι μας…».

Καληνύχτα ΣΑΣ…