Η παρούσα δικαστική απόφαση έρχεται να επιβεβαιώσει τους χειρότερους φόβους κάθε ελεύθερου Ευρωπαίου πολίτη. Η αστυνομική βία αποτελεί και αποτελούσε έναν από τους χειρότερους τρόπους παραβίασης των συνταγματικών δικαιωμάτων του ανθρώπου, πολλές φορές μάλιστα σε απευθείας μετάδοση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και πλέον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Ελλάδα δυστυχώς έχει βρεθεί αντιμέτωπη με καταδίκες από τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια για αντίστοιχες περιπτώσεις παρά την ύπαρξη θεσμοθετημένων νομοθετικών κειμένων.
Συγκεκριμένα, το άρθρο 2 παρ. ε’ του Κώδικα Δεοντολογίας του Αστυνομικού προβλέπει: «Για την τήρηση και εφαρμογή του νόμου χρησιμοποιεί (ο αστυνομικός) κατ’ αρχήν μη βίαια μέσα. Η προσφυγή στη βία επιτρέπεται μόνον όταν είναι απολύτως αναγκαία και στο μέτρο που προβλέπεται και απαιτείται για την εφαρμογή του νόμου. Τηρεί πάντοτε με απόλυτο σεβασμό τις αρχές της αναγκαιότητας, της προσφορότητας (καταλληλότητας) και της αναλογικότητας. Χρησιμοποιεί τα κατά το δυνατόν ηπιότερα μέσα, αποφεύγοντας κάθε περιττή ενόχληση, σκληρότητα ή αδικαιολόγητη φθορά ιδιοκτησίας».
Ωστόσο, κατευθείαν μας έρχονται στο μυαλό οι πρόσφατες περιπτώσεις ξυλοδαρμών συλληφθέντων, το «ξεγύμνωμα» αυτών και πώς θα μπορούσε να ξεχάσει κανείς άλλωστε την περίπτωση στο Κουκάκι. Γιατί για τη σύλληψη ενός δράστη ενδεχομένως και μπορεί να ασκηθεί βία, στο πλαίσιο όμως της αρχής της αναγκαιότητας, καταλληλότητας και αναλογικότητας. Γιατί αν δεν τηρήσουμε αυτά τα ελάχιστα συνταγματικά όρια, πόσο μακριά θα μπορούσαμε να είμαστε από την εξαθλίωση της προσωπικότητας του δράστη και την επιβολή πρακτικών που παραπέμπουν σε άλλα πολιτεύματα;
*Δικηγόρος Αθηνών
