Αντιγράφω από προσωπικό ημερολόγιο: «Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2020, 9:00 π.μ. Περπάτησα· το νόμιμο. Δεν έβρεξε. Καλός καιρός για περπάτημα, αλλά, πάλι, μ’ έφαγε η μοναξιά. Δεν ξέρω τι γίνεται αλλού, πάντως οι συνήθεις περιπατητές του Υμηττού έχουν πειθαρχήσει. Παρομοίως· ούτε βλέπω ούτε με βλέπει άνθρωπος. Εγώ κι εγώ· όπως λέγαμε παλιά: εμείς κι εμείς. Πέρασα κι από σουπερμάρκετ· ανοίγουν από τις εφτά τώρα· προς αποφυγή συνωστισμού. Πήρα κάτι παραπάνω, όχι όμως από πανικό μήπως και μου λείψουν και πάει, καταστρέφομαι. Πήρα με σκοπό να ξαναπάω –καλά να ’μαστε– μετά το Πάσχα.
»ΑΝΑΛΥΣΗ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ (για την Ιστορία!): Σύνολο: 34,77 ευρώ. Αγόρασα 17 είδη. Τα 15 φαγώσιμα. Από αυτά, μόνο δυο με ΦΠΑ 24%: λεμονάδα και ρώσικη σαλάτα. Τα υπόλοιπα 13, με ΦΠΑ 13%. Δυο, με ΦΠΑ (το έβλεπα πρώτη φορά και το απέδωσα στον κορονοϊό) 6%· και τα δυο, απολυμαντικά: χλωρίνη και αντισηπτικό κρεμοσάπουνο χεριών. Δεν μπήκα σε ασανσέρ, φορούσα γάντια, μπήκα με αριθμό προτεραιότητας, αρκετά νωρίς, κατά τις οκτώ· ήμουν δεύτερος στη σειρά στο ταμείο…
»Πρέπει να αλλάξουμε τους όρους, σκέφτηκα. Εάν θέλουμε να προστατευτούμε και, συγχρόνως, να διευκολυνθούμε, πρέπει να σκεφτούμε και τους άλλους: με ποιο τρόπο θα διευκολύνουμε και θα προστατέψουμε και αυτούς! Ο καθένας μας –άθελά του, καθώς υπάρχουν και οι «ασυμπτωματικοί»· τώρα το μάθαμε κι αυτό οι κοινοί θνητοί!– μπορεί, δυνητικά, να είναι φορέας. Αυτό σίγουρα δεν σημαίνει πανικό (ο πανικο-ιός είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να μας συμβεί αυτές τις ώρες). Σημαίνει όμως πολλή, πολλή προσοχή. Αρα υψηλή υπευθυνότητα. Μην κολλήσουμε στα απλά. Τα απλά –που έως τώρα τα… περιπλέκαμε!– είναι που θα μας δείξουν το δρόμο…».
ΥΓ. Αυτή την Πρωταπριλιά, αύριο, δεν λέμε ψέματα. Αρκετά είπαμε και μας είπανε!
