Το κύριο πρόβλημα στις σύγχρονες κοινωνίες, έτσι όπως το ανέλυσε άρτια μέσα από το έργο του ο Κορνήλιος Καστοριάδης, αφορά τελικά τη νοηματοδότηση στις ζωές των ανθρώπων ως συλλογικά και αυτεξουσία άτομα και όχι ως αενάως αφηρημένα πολιτικά υποκείμενα. Να μη μένουν οι ζωές μας έρμαια στη μέγγενη που θέλει κάθε πράξη να έχει ένα αποτιμημένο αποτέλεσμα, αλλά να λειτουργούμε ως συνδιαμορφωτές στο κοινωνικό, που την ίδια στιγμή είναι αισθητικό και, τελικά, πολιτικό. Η πράξη είναι εκείνη που προηγείται τού λόγου άρα η πράξη λειτουργεί υποστηρικτικά ως προς τη θεωρία προκειμένου να ανιχνεύσει το πεδίο δράσης της.
Αυτός είναι ο λόγος που η κανονικότητα (-λέξη που αναδείχθηκε από τον α/α χώρο πριν από πολλά χρόνια, μπήκε από το παράθυρο στις ομιλίες των στελεχών τού ΣΥΡΙΖΑ ήδη από το 2011/12 και, πρόσφατα, εξευτελίστηκε από τη ΝΔ) στις πρωτογονισμένες κοινωνίες που ζούμε, θέλει το άτομο υποβαθμισμένο. Στην οριοθέτηση των νομικών κατοχυρώσεων εξατομίκευσης του πολίτη που λειτουργεί ως μονάδα κατανάλωσης, μακριά από την συνειδητότητα και την ικανότητα συγκρότησης ενός Εγώ που να είναι ολοκληρωμένο. Δηλαδή εκκοινωνισμένο και όχι ανολοκλήρωτο και ανεπαρκές, άρα κατ’ επέκταση εξωκοινωνικό.
Κι εδώ είναι ο πυρήνας του υπαρξιακού αδιεξόδου που έχει προκύψει τις τελευταίες μέρες, και αναμένεται να ενταθεί μέσα στο προσεχές διάστημα, με αφορμή τον εγκλεισμό μας στα σπίτια λόγω του κορονοϊού. Ακριβώς γιατί αυτό το υπαρξιακό αδιέξοδο μπορούσε να μακιγιαριστεί από όλες τις εκδηλώσεις τού κυκλικού χρόνου, δηλαδή της πιο βαρετής μορφής που μπορεί να έχει το ημερολόγιο: Για παράδειγμα, φέτος, το καθιερωμένο ραντεβού του Πάσχα για το σούβλισμα σε αμνοερίφια και κοκορέτσια έχει πάει ήδη περίπατο. Κυρίως, όμως, το καθημερινό μακιγιάρισμα στο υπαρξιακό κενό που έχει συνδεθεί με την έξοδο από το σπίτι για κάποιο μπαρ, για το γυμναστήριο, για τη γιόγκα. Οτιδήποτε τέλος πάντων μπορούσε να δώσει ενδιαφέρον σε μια καθημερινότητα κενή νοήματος, που εκτονώνεται όμως μέσα από ενέργειες σε μεγάλο βαθμό άχρωμες και άγευστες.
Αν δεν αντέχουμε τον εαυτό μας μέσα στο σπίτι, δεν φταίει ο κορονοϊός. Αυτός απλώς πήρε με βίαιο τρόπο τα βαμβάκια και τη λοσιόν για να κάνει το ντεμακιγιάζ. Η αλήθεια βρίσκεται αλλού: Στο υπαρξιακό αδιέξοδο του σύγχρονου ανθρώπου, στις ζωές που βιώνονται ως σύμπτωση, στις γεννήσεις και τους θανάτους που τους μαθαίνει μόνο ο ταμίας του σούπερ μάρκετ. Γιατί μόνο σε αυτόν απευθύνονται. Αν μπορεί αυτή η δοκιμασία που βιώνουμε να δώσει έναν άλλον τόνο στις ζωές μας, αυτός δεν μπορεί να αφορά μόνο την υγιεινή ή την πρόληψη. Αλλά έναν διαφορετικό προσανατολισμό στην καθημερινή μας πρακτική, να μην σκορπίζονται τα χρόνια μας σε βραδύκαυστες πράξεις κενές νοήματος που προβάλλει το lifestyle περιεχόμενο, το θέαμα, η ετερονομία. Η αληθινή ζωή δεν είναι φιλμ. Ούτε και πρόβα. Παράσταση είναι στο παλκοσένικο που έχει φτιάξει ο καθένας για τον εαυτό του. Να ανεβάσουμε αυτές τις παραστάσεις και να μην μείνουμε για πάντα στην κουίντα ως θεατές.
-320x213.jpg)
