Αν τελικά πραγματοποιηθεί την Τρίτη 17/3 η συνάντηση κορυφής στην Κωνσταντινούπολη των Μέρκελ, Μακρόν και του Τζόνσον με οικοδεσπότη τον Ερντογάν, τότε είναι βέβαιο ότι η ενότητα της ευρωπαϊκής πλευράς απέναντι στην Αγκυρα θα είναι στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή.
Αν γίνει η συνάντηση και αν συμμετάσχει ο πρωθυπουργός της Βρετανίας οι συσχετισμοί διαμορφώνονται προκαταβολικά υπέρ του Ερντογάν. Ηνωμένο Βασίλειο και Τουρκία επιδιώκουν μια ειδική σχέση με την Ε.Ε. των «27» κυρίως στη συνδιαμόρφωση της πολιτικής άμυνας και ασφάλειας.
Στους αντίποδες βρίσκεται η Γαλλία του Μακρόν, η οποία συγκρούεται με τις στοχεύσεις της Τουρκίας σε τρία μέτωπα: Στη Συρία, όπου το Παρίσι θα ήθελε να έχει τον ρόλο του προστάτη των αντικαθεστωτικών που σήμερα μονοπωλεί η Αγκυρα, στην εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου ενεργειακού πλούτου της ανατολικής Μεσογείου και, τέλος, στη Λιβύη που συνορεύει με τις χώρες του Μαγκρέμπ και της υποσαχάριας Αφρικής οι οποίες μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960 ήταν γαλλικές αποικίες.
Στη μέση, ανάμεσα στη φιλική προς την Τουρκία Βρετανία και την ανταγωνιστική Γαλλία, βρίσκεται η Γερμανία, που έχει δύο προτεραιότητες σε σχέση με την αντιμετώπιση του Ερντογάν και των πιέσεών του για ευρωπαϊκή συμπαράσταση στη Συρία και στη διαχείριση του προσφυγικού.
Πρώτον, η Μέρκελ δεν θα ήθελε να υπάρχει ούτε καν σαν εκβιαστική ρητορική η απειλή για ένα νέο 2015 από τον Ερντογάν.
Δεύτερον, η καγκελάριος προτιμά την άτυπη και εξωθεσμική στενή διαβούλευση των Μεγάλων Δυνάμεων με τη συμμετοχή των εκτός Ε.Ε. Βρετανίας και Τουρκίας, παρά τη θεσμική εμβάθυνση στο επίπεδο των «27» της συνεργασίας για την αντιμετώπιση των προκλήσεων στην ασφάλεια της Γηραιάς Ηπείρου.
Εάν τελικά πραγματοποιηθεί η τετραμερής στην Κωνσταντινούπολη, είναι βέβαιο ότι εκεί θα ληφθούν οι κρίσιμες αποφάσεις για τη στήριξη της Τουρκίας, με τη σύνοδο κορυφής των «27» της Ε.Ε. στις 26/3 να καλείται να επικυρώσει μια προειλημμένη απόφαση.
Το Βερολίνο επιδιώκει να κατευνάσει και τον Τζόνσον εν όψει της υλοποίησης του Brexit και τον Ερντογάν για το προσφυγικό, μια ιεράρχηση προτεραιοτήτων που στριμώχνει τον Μακρόν.
