Το δίκιο συνταιριάζει με τη νηφαλιότητα

Τα γεγονότα ρέουν από μόνα τους και υποχρεώνουν τον καθένα να τοποθετηθεί εκ των υστέρων ή τα δημιουργούν οι άνθρωποι; Νομίζω πως κάποιοι άνθρωποι τα δημιουργούν και όλοι οι υπόλοιποι προσαρμοζόμαστε, παίρνουμε θέση και συμβάλλουμε στην περαιτέρω διαμόρφωσή τους. Ο καθένας μας παίρνει θέση με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Επομένως, οφείλουμε στον εαυτό μας, αλλά και στους γύρω μας, να εμβαθύνουμε και να κάνουμε εμπεριστατωμένη διερεύνηση πριν καταλήξουμε στα δικά μας συμπεράσματα.

Στο μεταναστευτικό ζήτημα συνυπάρχουν πολλά πράγματα μαζί. Κρατικές επιδιώξεις, γεωπολιτικές τακτικές, οικονομικά συμφέροντα, διαπραγματεύσεις πάνω και κάτω από το τραπέζι, ηθικά διλήμματα, κοινωνικές δοκιμασίες, ήπια (και μη ήπια) βία, στυγνότητα και ύπουλο «ενδιαφέρον», φανεροί και κρυφοί ρατσισμοί, ανθρώπινα δράματα και ταλαιπωρίες, άμεση ανάγκη για ανθρωπιά και αλληλεγγύη, ιδεολογικές αγκυλώσεις και φανατισμοί, λανθασμένες πολιτικές εκτιμήσεις. Είναι ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα εξαιτίας του εύρους των παραμέτρων που το διέπουν, αλλά και των δυσκολιών στην εξεύρεση μίας λύσης δίχως παραπονούμενους και θύματα…

Κάθε άνθρωπος που διακατέχεται από αριστερές-αριστερίζουσες-ελευθεριακές αντιλήψεις οφείλει να γνωρίζει τον αντίπαλο. Να μην πέφτει στις παγίδες που του στήνει ο αντίπαλος στα πεδία που ο ίδιος θεωρεί προνομιακά. Και να μη γίνεται όχημα για να διαχύσει το δηλητήριό του το πιο ακραίο φάσμα του αντιπάλου. Το κυριότερο; Να μπορεί να δώσει εκείνες τις απτές λύσεις που δεν μπορεί ο αντίπαλος. Γιατί στη ζωή σε μάκρος χρόνου ευδοκιμούν εκείνοι που πείθουν πως εργάζονται σοβαρά για την πρακτική (και όχι φιλολογική) επίλυση των όποιων ζητημάτων. Στο μέτρο του εφικτού κάθε φορά. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να θέλουμε να είναι αυτές οι λύσεις όσο πιο κοντινές γίνεται στις δικές μας πεποιθήσεις. Και όσο το δυνατόν λιγότερο πρόσκαιρες και ευάλωτες… 

Για να γίνει αυτό, όμως, εργάζεσαι έξυπνα και σωστά στο κατάλληλο χρονικό διάστημα. Και αυτό κάθε άλλο παρά μικρό είναι… Υπολογίζεις τους πραγματικούς συσχετισμούς, δεν εναντιώνεσαι σφόδρα και κάθετα απέναντι στις τάσεις της κοινωνικής πλειοψηφίας, αλλά βοηθάς να ανακαλύψουν οι άνθρωποι αυτοί την αλήθεια και τα αίτιά της, και να συμπράξουν μαζί σου. Όταν έχεις δίκιο, αρκεί απλά να συμβάλλεις να αναδειχτεί το προφανές. Το δίκιο συνταιριάζει με τη νηφαλιότητα. Αδιαλλαξία χρειάζεται μονάχα με τους «αδιάλλακτους» της αντίπαλης πλευράς, εκείνους που είναι πρόθυμοι να κάνουν κακό σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους.

Δεν μιλάμε για εκπτώσεις αξιακές ή στο λόγο, αλλά για ρεαλιστικά πορίσματα και γειωμένα αιτήματα, που δεν θα μπορούσαν να αρνηθούν ούτε οι αντίπαλοι… Προσπαθείς να συμμεριστείς τις αιτιάσεις ακόμα και εκείνων που οι απόψεις τους σου φαίνονται κάπως διαφορετικές από τις δικές σου. Ο διεθνισμός μπορεί να δώσει περισσότερες λύσεις από τον εθνικισμό και τον εθνομηδενισμό, γιατί προωθεί τα πράγματα προς όφελος των πολλών δίχως να θέλει να τους εξαπατήσει ή να τους φέρει στη δύσκολη θέση να έρθουν σε ρήξη με βαθύτερα πιστεύω τους.

Ο διεθνισμός δεν προωθεί τη ρήξη και τη σύγκρουση, αλλά καλλιεργεί τη συνεργασία, τη καθαρή σκέψη, τον βαθύ και καλοπροαίρετο προβληματισμό και τη γνήσια ανθρωπιά (ως βασική προτεραιότητα). Επιδιώκοντας να βοηθήσει έμπρακτα τους πιο αδύναμους, και στις επείγουσες ενεστωτικές ανθρώπινες ανάγκες τους, αλλά και με γνώμονα μία στρατηγικής υφής αφύπνιση για το μέλλον (κοντινό ή πιο μακρινό).

Θα πει κάποιος πως όλα αυτά που γράφονται παραπάνω είναι θεωρητικά, ενδεχομένως και κάπως θολά. Να μου επιτραπεί να πω πως δεν είναι οι λύσεις, ούτε καν προτάσεις λύσεων. Είναι τροφή για σκέψη πριν το διάστημα του καταρτισμού των προτεινόμενων λύσεων και των εφαρμογών τους. Και αν κάποια πράγματα οδηγούν εκ των πραγμάτων σε αδιέξοδο; Ας προετοιμαζόμαστε και για το αδιέξοδο και την όποια διαχείρισή του… Όποια δουλειά έχουμε κάνει νωρίτερα, θα μας βοηθήσει και εκεί. Ίσως εκεί, χρειάζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά…