Τα προβλήματα άρχισαν να εκδηλώνονται εδώ και λίγο διάστημα. Ξαφνικά άρχισα να ακούω μουσική των Μπόνεϊ Εμ, εκεί που περπατούσα. Αρχισαν να περνάνε μπροστά μου οι εικόνες οικείων και αγαπημένων προσώπων που δεν βρίσκονται στη ζωή, μέχρι και τους καθηγητές μου στο Λύκειο τους έβλεπα ολοζώντανους μπροστά μου, μέχρι και συνθήματα άκουγα «ο λαός θέλει, το ΠΑΣΟΚ μπορεί». Ολοφάνερα ήταν σα να ζούσα ξανά τις δεκαετίες ᾽70-᾽80, εν σωτηρίω έτει 2020!
Πήγα σε ψυχολόγο και υποβλήθηκα σε συστημική αναπαράσταση, όπου γρήγορα διαπιστώθηκε ότι όλα ξεκίνησαν όταν είδα να κυκλοφορούν στον δρόμο τα παλιά μπλε –ακορντεόν– διπλά λεωφορεία του ΟΑΣΘ που όλοι αγαπήσαμε, αυτά με τις θέσεις από λουστραρισμένο κόντρα πλακέ και με το σήμα της ακμάζουσας τότε αυτοκρατορίας του «Σαρακάκη».
Ρωτώντας τον ψυχολόγο, έμαθα ότι αυτό που ζούσα ήταν ένα ψυχολογικό déjà vu. Συμβαίνει σε οριακές καταστάσεις.
Επιβεβαιώθηκε δε όταν μπήκα ο ίδιος σε τέτοιο λεωφορείο που, ασθμαίνοντας, έκανε τον διπλάσιο χρόνο να με πάει στον σιδηροδρομικό σταθμό, ενώ ο οδηγός –που σταυροκοπιόταν συχνά και όχι μόνον όταν περνούσε δίπλα από εκκλησία– κάθε τόσο ζητούσε από τους επιβάτες να πατούν τα διάφορα κουμπιά: «Ανάβει, άρα λειτουργεί», έλεγε στον έκπληκτο επιβάτη. Ο ίδιος μου ανέφερε ότι, οργισμένος, μία από τις μέρες που οι επιβάτες κρεμασμένοι σαν τσαμπί από σταφύλια πάνω του δεν τον άφηναν να οδηγήσει, τους ζήτησε να κατεβούν και με αυτόν μπροστά να πάνε να διαμαρτυρηθούν στα γραφεία του ΟΑΣΘ που μόλις περνούσαν απ’ έξω. «Εχουμε ευθύνες και εμείς, πρόσθεσε» και «πάνω απ’ όλα εγώ».
Τι να κάνω; ρώτησα τον ψυχολόγο. «Εγώ δεν μπορώ πια να βοηθήσω», μου είπε, έχουν πειραχτεί οι… συνάψεις.
Κάπως έτσι κατέληξα στο ιατρείο του ψυχίατρου και, αφού μου έγραψε τη σχετική συνταγή, τον ρώτησα με τη σειρά μου αν θα δω κάποιο φως. «Αν παίρνεις τα φάρμακά σου». «Πάντως, γιατρέ», συνέχισα, «τώρα που το σκέφτομαι, λέω να αλλάξω ζωή και να ακολουθήσω τη λύση του θεοσεβούμενου οδηγού, να αρχίσω να αντιδρώ, μαζί με τους συνεπιβάτες μου να βγω στον δρόμο, κάθε μέρα έξω από τα γραφεία του ΟΑΣΘ, να πάω σε συλλόγους, σωματεία, σε οργανώσεις που λένε ότι αγωνίζονται για τα δικαιώματα του λαού, αλλά δεν τις έχω συναντήσει να αντιδρούν γι’ αυτό το χάλι… Σίγουρα, αν ξαναζούσα, θα άλλαζα ζωή. Nα, το Σάββατο 22/2 στις 12.00, θα πάω να διαδηλώσω με όλο τον λαό της πόλης για φτηνές και ασφαλείς συγκοινωνίες. Τι λέτε, γιατρέ, να πάω;»
Με κοίταξε παγερά και αδιάφορα. «Νααα… πας. Εγώ, πάντως, θα πρότεινα την ίδια θεραπεία».
*Nηπιαγωγός, μέλος της Πρωτοβουλίας Eργαζομένων – Συνταξιούχων – Νεολαίων για φτηνές, ταχτικές και ασφαλείς συγκοινωνίες στη Θεσσαλονίκη
