Δίχως να έχει υποθηκευτεί εξαρχής…

Στην Ελλάδα μπορούμε και από τα λιγότερο σημαντικά να καταλάβουμε τον τρόπο σκέψης μας. Αν αντέξουμε τον εαυτό μας, τότε θα προχωρήσουμε πιο κάτω… Σε ανύποπτο χρόνο, άλλωστε, αναδεικνύεται ο πραγματικός χαρακτήρας κάποιου, γιατί εκεί oι πιέσεις είναι μικρότερες και οι συνέπειες περισσότερο ελεγχόμενες…. Έτσι στα μεγάλα, στα σημαντικά, εκεί που διακυβεύονται πολλά, ξεσαλώνουμε. Η υπόθεση του ΠΑΟΚ και της σχέσης του με την Ξάνθη βρίσκεται πλέον για τα καλά στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. «Έξαρση του ιού», θα μπορούσαμε να πούμε… Η Lady Hope γνωρίζει πως η τοποθέτηση του καθενός εξαρτάται μονάχα από το τι επιδιώκει.

Άλλοι επιδιώκουν «δικαίωση». Άλλοι την τιμωρία του αντιπάλου. Το πώς ορίζεται η δικαίωση ή η τιμωρία είναι κάτι διαφορετικό ανά άτομο και ανά περίπτωση, καθώς εμφανίζεται ποικιλομορφία. Φερ΄ειπείν, η τιμωρία μπορεί να είναι η εξόντωση του αντιπάλου ή ένας απλός σωφρονισμός με παράλληλο σκοπό τη σπίλωση του ονόματος. Το τι ζητάει κάθε πλευρά δεν είναι πάντα αυτό που λέει. Μπορεί να ζητάς τα πολλά για να πάρεις τα αρκετά. Μπορεί, όμως, να φαίνεσαι πως θέλεις τα αρκετά για να στήσεις παγίδες για τα πολλά…

Από τις εξελίξεις προκύπτουν κάποια βασικά ερωτήματα. Πολυϊδιοκτησία ή επιρροή; Και τι ορίζει ο νόμος σε κάθε περίπτωση; Ποιος νόμος θα εφαρμοστεί; Μα, πάνω από όλα, ποια θα είναι η τελεσίδικη απόφαση; Η όλη υπόθεση γεννήθηκε από κάποια αλαζονεία ΠΑΟΚ που τον οδήγησε σε ολέθρια σφάλματα ή από την αρχή έως σήμερα θεωρούν στην ομάδα της Θεσσαλονίκης πως έχουν τον έλεγχο των καταστάσεων (ακόμα και αν σε διάφορα στάδια τον έλεγχο τον έχει η άλλη πλευρά); Η κυβέρνηση για ποιον λόγο πήρε την απόφαση να αλλάξει το νόμο; Ποιοι θέλουν και ποιοι δεν θέλουν αλλαγές και νέες εξελίξεις όσον αφορά στο ελληνικό ποδόσφαιρο και τη σχέση του με τις διεθνείς συνομοσπονδίες; Στο βωμό της ΕΠΟ τι ακόμα θα θυσιαστεί; Σε γενικές γραμμές, όλοι γνωρίζουμε το παρελθόν, όλοι παρακολουθούμε τις εξελίξεις στο παρόν, λίγοι όμως είναι σε θέση να προδιαγράψουν το μέλλον με απόλυτη ακρίβεια…

Το κλίμα δυναμιτίστηκε. Νέα πάθη δημιουργήθηκαν, παλιά απωθημένα «απελευθερώθηκαν» όπως η λάβα από ένα ηφαίστειο. Και αυτό δεν μαζεύεται εύκολα. Ακόμα και αν οι ηγεσίες μπορούν να ελέγξουν τις ενέργειες των πιο «ριζοσπαστών» τους, κανένας δεν μπορεί να αποτρέψει το δηλητήριο που διαχύθηκε εκ νέου σχεδόν σε όλους. Οι εντάσεις στον ελλαδικό χώρο, συνήθως, δεν προωθούν τη σύνεση και την εθελοντική συνεργασία, αλλά τις εξαναγκαστικές αποδοχές μέχρι «την επόμενη ευκαιρία»… Φυσικά, όταν καθοριστούν οι όροι του άμεσου μέλλοντος θα επανέλθει ένα άλλο είδος ηρεμίας. Δηλητηριασμένο μεν, αλλά ενδεχομένως πιο διαχειρίσιμο. Η Lady Hope αναρωτιέται πώς μπορεί κάποια στιγμή στην Ελλάδα να χτίζεται η κάθε «επόμενη μέρα» δίχως να έχει υποθηκευτεί εξαρχής…