Το ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ για τη Μέση Ανατολή κινδυνεύει να τερματίσει άδοξα μισόν αιώνα διαμεσολάβησης της Ουάσινγκτον στην αραβοϊσραηλινή σύγκρουση.
Μισός αιώνας στη διάρκεια του οποίου η Ουάσινγκτον διατήρησε, με διακυμάνσεις, την αποδοχή της ως ενδιάμεσου και από τις δύο αντίπαλες πλευρές.
Η αρχή έγινε με το σχέδιο Ρότζερς, υπ. Εξωτερικών των ΗΠΑ στην περίοδο 1969-1973, τον Αύγουστο του 1970 που τερμάτισε τον τρίχρονο πόλεμο φθοράς Ισραήλ – Αιγύπτου στη Διώρυγα του Σουέζ.
Επόμενος σταθμός η διπλωματία των μικρών βημάτων του Κίσινγκερ μετά τον Πόλεμο του Οκτωβρίου του 1973, που αποκλιμάκωσε με αμοιβαίες υποχωρήσεις την αντιπαράθεση του Ισραήλ με την Αίγυπτο στο Σινά και με τη Συρία στο Γκολάν.
Ακολούθησε η ενεργός διαμεσολάβηση του Κάρτερ με τις διαπραγματεύσεις του Καμπ Ντέιβιντ το 1978, που οδήγησαν ένα χρόνο αργότερα στη συνθήκη ειρήνης Αιγύπτου – Ισραήλ.
Δεκατρία χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 1991, με πρωτοβουλία του Μπους πατρός συνεκλήθη στη Μαδρίτη ειρηνευτική διάσκεψη για τη Μέση Ανατολή, η οποία ήταν η αφετηρία της πορείας που οδήγησε στη Συμφωνία Αραφάτ -Ράμπιν με οικοδεσπότη στον Λευκό Οίκο τον Κλίντον, ο οποίος παρέμεινε ενεργός στη διαμεσολάβηση μέχρι το τέλος της θητείας του τον Ιανουάριο του 2001.
Η εισβολή του Μπους υιού στο Ιράκ το 2003 αλλά και η «αραβική άνοιξη» στις αρχές του 2011 δημιούργησαν στην Ουάσινγκτον την ψευδαίσθηση ότι η διαμόρφωση μιας νέας τάξης στη Μέση Ανατολή έπρεπε να προηγηθεί της συνολικής επίλυσης της αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης.
Στη δεύτερη θητεία του ο Ομπάμα έκανε τη μεγάλη στροφή στην ευρύτερη Μέση Ανατολή με τις διαπραγματεύσεις της περιόδου 2013-15 με το Ιράν και την ταυτόχρονη, ατελέσφορη, προσπάθεια πίεσης στην κυβέρνηση Νετανιάχου για συνολική λύση στο Παλαιστινιακό.
Με όλα τα σημερινά δεδομένα να συνηγορούν υπέρ της πιθανότητας επανεκλογής του Τραμπ, νομιμοποιείται η διαπίστωση ότι η απώλεια της διαμεσολαβητικής αξιοπιστίας της Ουάσινγκτον, που άντεξε τις διακυμάνσεις και τις αντιξόοτητες μισού αιώνα, θα είναι μη αντιστρέψιμη για το ορατό μέλλον.
