«Σχεδία» η πολυμήτις

Στα σχολικά χρόνια, θες η γλώσσα του πρωτοτύπου, θες ο σχολαστικός, κατά κανόνα, τρόπος διδασκαλίας, ο Ομηρος αντιμετωπίζεται ως μια οχληρή ενασχόληση. Οι πιο πολλοί το μόνο που αποθησαυρίζουν στο πηνίο της μαθητικής τους μνήμης είναι τα ονόματα κάποιων ηρώων.

Ενας απ’ αυτούς είναι και ο πολύτλας Οδυσσέας, που πέρασε από πολλές δοκιμασίες πάνω σε μια σχεδία, ιδίως μετά την ηθελημένη ή αναγκαστική παράταση της διαμονής του στο τρυφηλό περιβάλλον της εκπάγλου ωραιότητος Καλυψώς. Ενα είδος σχεδίας διαχέεται σε πολλές αφηγήσεις, λογοτεχνικές και κινηματογραφικές.

Γίνονται το μέσο για την άπελπιν προσπάθεια του ήρωα να σωθεί, συχνά αποκρούοντας τα θέλγητρα άλλων τρόπων ζωής. Η σχεδία σ’ αυτή την περίπτωση γίνεται ο μνημονικός τόπος για την ολική επιστροφή εκεί που ορίζεται ως κοινωνική σύμβαση.

Αυτό τον τίτλο σκέφτηκαν οι άνθρωπου που δημιούργησαν το περιοδικό δρόμου «Σχεδία». Αρχισε τα ταξίδια της στα χρόνια που μπουμπούνιζε η κρίση και η ζωή πολλών ανθρώπων έγινε συντρίμμια. Δεν έχει σημασία πώς. Τα πεζοδρόμια της Αθήνας, τα παγκάκια, οι εσοχές, τα χαλάσματα γέμισαν με παγωμένα, με κενά βλέμματα. Ο κρόκος του ματιού άσπρισε.

Από τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες που τρύπωσαν στην ψυχή. Από τη μοναξιά και την απόρριψη. Από τη συμπόνια που τρύπαγε την αξιοπρέπεια. Είναι τότε που παγώνει η ψυχή και παραλύει το σώμα. Βαραίνουν τα πόδια, η διάθεση γίνεται ένα με το χώμα. Βρέθηκαν στους δρόμους, ικέτες της ελεημοσύνης μας.

Αόρατοι, χωρίς υπόσταση. Χωρίς ταυτότητα. Ηταν οι ρυπαροί των δρόμων. Η αστεγία είναι διαμελισμός της ψυχής. Δήλωση σπαρακτική. Ωσπου δημιουργήθηκε η «Σχεδία». Η κιβωτός που μάζεψε τα συντρίμμια του περιθωρίου.

Πολλοί απ’ αυτούς επιβιβάστηκαν σ’ αυτήν. Γινήκανε πωλητές/τριες. Ενιωσαν να κυλάει ξανά το αίμα στις φλέβες τους. Το περιοδικό δρόμου «Σχεδία» είναι η δική τους ομηρική δημιουργία, για να διασχίσουν τις θάλασσες που τους πέταξαν στις ξέρες της κοινωνικής ανυποληψίας και της παγερής μοναξιάς. Γίνεται το περιοδικό μέσο για να ξανακερδίσουν τον εαυτό τους. Ημουν κάτω από τη γη πριν, μολογάει ένας απ’ αυτούς. Η «Σχεδία» με βοηθάει να βγάλω το κεφάλι μου έξω από το χώμα.

Η γνωριμία μαζί τους είναι κι ένα μάθημα για όλους. Οχι για όσους φοράνε την πανοπλία της προστασίας από τη δυστυχία, που μπορεί να χτυπήσει απρόσκλητη την πόρτα. Χωρίς καμιά διάκριση. Είναι θεραπευτική η γνωριμία και αφορμή για άσκηση στην ευαισθησία για όσους μπορούν ν’ακούσουν την ψυχή τους. Οχι για εκείνους/ες που κουνάνε επιτιμητικά το δάκτυλο. Αλλά για όσους/ες έχουν αποθέματα ανθρωπισμού. Που νιώθουν τη συλλογική ενοχή για την κοινωνική ασχήμια.

Τι καλά που θα ’ταν αν τα σχολεία πραγματοποιούσαν εκπαιδευτική επίσκεψη στη «Σχεδία». Μάθημα στην κοινωνική ευαισθησία.