Μπρός ολοταχώς πίσω… Η συντηρητική κοινωνία που μας αξίζει 

Κι ενώ καταβάλλονται προσπάθειες από την Κυβέρνηση να ξεθυμάνει ο καπνός από την φωτιά που άναψε το κίνημα κατά των αμβλώσεων, με τη διαφημιστική καμπάνια σε όλους τους σταθμούς του Μετρό κι ενώ στο σωστό timing ανακοινώνεται γυναίκα για Πρόεδρος της Δημοκρατίας, θέλοντας να αποδείξει την σημαντική θέση που αποδίδει η Κυβέρνηση απέναντι στις γυναίκες, έρχεται η προκήρυξη θέσεων εργασίας του Μάρκετ Ιν, να μας υπενθυμίσει τον σάλο που είχε δημιουργηθεί πριν χρόνια με το θέμα της αναγραφής θρησκεύματος στις ταυτότητες, αλλά και το πόσο ακραία συντηρητική κοινωνία παραμένουμε.

Συγκεκριμένα, θρήσκευμα ζητά η αλυσίδα σούπερ μάρκετ «Market In» στην αίτηση που πρέπει να συμπληρώσουν οι ενδιαφερόμενοι για εργασία στα καταστήματα του ομίλου. 

Μάλιστα, το σχετικό πεδίο φέρει και το χαρακτηριστικό αστεράκι (*) που μπαίνει ως επισήμανση στα πεδία μιας αίτησης που πρέπει υποχρεωτικά να συμπληρωθούν. Αντιθέτως, το… email του υποψήφιου μάλλον δεν τους είναι και τόσο απαραίτητο για την ενδεχόμενη μελλοντική συνεργασία και γι’ αυτό το ζητούν προαιρετικά! Οι υπεύθυνοι της αλυσίδας θεώρησαν πως συνιστά απαραίτητο κριτήριο για την επιλογή των μελλοντικών υποψήφιων συνεργατών τους, σε τέτοιο βαθμό που προφανώς λησμόνησαν την παρανομία της εν λόγω κίνησης, αφού το θρήσκευμα είναι ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο.

Σημειώνεται κατ’ αρχάς, ότι το θρήσκευμα έχει καταργηθεί από τις ταυτότητες, ενώ το γεγονός ότι ζητείται, εκτός από ρατσιστικό, είναι και παράνομο, αφού αποτελεί ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο. 

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 2 του ν. 2472/1997: «Για τους σκοπούς του παρόντος νόμου νοούνται ως:

1. «Δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα», κάθε πληροφορία που αναφέρεται στο υποκείμενο των δεδομένων. Δεν λογίζονται ως δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα τα στατιστικής φύσεως συγκεντρωτικά στοιχεία, από τα οποία δεν μπορούν πλέον να προσδιορισθούν τα υποκείμενα των δεδομένων.
2. «Ευαίσθητα δεδομένα», τα δεδομένα που αφορούν στη φυλετική ή εθνική προέλευση, στα πολιτικά φρονήματα, στις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις, στη συμμετοχή σε συνδικαλιστική οργάνωση, στην υγεία, στην κοινωνική πρόνοια και στην ερωτική ζωή, στα σχετικά με ποινικές διώξεις ή καταδίκες, καθώς και στη συμμετοχή σε συναφείς με τα ανωτέρω ενώσεις προσώπων».

Δυστυχώς αυτό που αντιλαμβανόμαστε είναι η συντηρητική μερίδα της ελληνικής κοινωνίας σε ζητήματα που άπτονται της αυτοδιάθεσης, του αυτοπροσδιορισμού, των ελεύθερων επιλογών. Είναι η ίδια ακριβώς κοινωνία που χέρι χέρι εναντιωνόταν στην απόφαση της κυβέρνησης Σημίτη να μην αναγράφεται το θρήσκευμα στις ταυτότητες, η ίδια κοινωνία που ζητούσε δημοψήφισμα με τις ευλογίες του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, η ίδια κοινωνία που ζητά τον αφορισμό των γκέι και προοδευτικά δηλώνει «ας κάνουν ότι θέλουν αρκεί να μην προκαλούν», η ίδια κοινωνία που θέλει να στείλει τους πρόσφυγες στον αγύριστο ή πιο κομψά σε κανένα ξερονήσι …

Έχουμε δρόμο μακρύ να διανύσουμε αν επιθυμούμε να επαναπροσδιορίσουμε τον αξιακό μας χάρτη. Ο αγώνας για να αποκοπεί ο ομφάλιος λώρος που συνδέει με τρόπο αναχρονιστικό, την εκκλησία με την εκπαίδευση ή την εργασία, υφίσταται και κάθε μικρή και μεγάλη νίκη προς αυτή την κατεύθυνση έχει τη σημειολογία της.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η ελληνική κοινωνία παραμένει εξαιρετικά συντηρητική. Αυτή η μερίδα της κοινωνίας δεν απέχει από τον μικρόκοσμό μας.

Συντηρητικός δεν είναι, φυσικά, εκείνος που απλώς δεν υιοθετεί οτιδήποτε νεωτερικό του προτείνουν, αλλά εκείνος που δεν θέλει να αλλάξει τίποτα, γιατί η ίδια η αλλαγή είναι ανεπιθύμητη. Αυτός ο περίεργος συντηρητισμός είναι ίσως το πιο ανησυχητικό παρελκόμενο της οικονομικής κρίσης. Οι περισσότεροι Έλληνες δεν έχουν εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο βρίσκουν εύφορο έδαφος τόσες θεωρίες συνωμοσίας. Οι θεωρίες αυτές είναι πάντα προκλητικές και ερεθίζουν τη φαντασία. Πρόταγμα των συντηρητικών, από όποιο κοινωνικοπολιτικό χώρο κι αν προέρχονται, δεν είναι οι ιδεολογίες μα οι ιδεοληψίες.

Δυστυχώς, πρέπει να αντιληφθούμε πως μας καταδυναστεύει μια πλειοψηφία αμόρφωτων, ανήθικων, απαίδευτων κοινωνικά. 

Μας κατατρώγει μια πλειοψηφία ανθρώπων δίχως δεσμούς οικογενειακής εστίας, ανθρώπων που αρέσκονται να λοιδορούν τον συνάνθρωπο τους, να χλευάζουν κάθε αδυναμία, να περιγελούν το διαφορετικό, ανθρώπων εντέλει που δεν έχουν αγαπηθεί. 

Αυτή η πλειοψηφία δυστυχώς αποφασίζει για το μέλλον της χώρας μας. 

Αυτή η πλειοψηφία μάς κατατάσσει αυτόματα σε μια μοναχική μειοψηφία.

Αυτή η πλειοψηφία μας ας μας δυναμιτίσει να μην τα παρατάμε και να μην υποτασσόμαστε σε κάθε είδους κοινωνική παθογένεια.

*Νομικός-Επιστ.Συνεργάτης ΒτΕλ. 

Μέλος Γραμματείας Τομέα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κινήματος Αλλαγής