Για δευτερόλεπτα τον είδα. Ανάμεσα σε δύο διαδρόμους του σουπερμάρκετ. Φορούσε την γκρίζα του φόρμα. Στις τσέπες του εργαλεία της δουλειάς. Κλειδιά και αλλά τέτοια που δεν ξέρω πώς λέγονται. Σώμα κυρτό, βήμα κουρασμένο, πρόσωπο λερωμένο. Απέναντι, το βουλκανιζατέρ του κατάπινε ανυπόμονα αυτοκίνητα. Αναρωτήθηκα πόσες φορές, στη διάρκεια εκείνου του πηγαινέλα, ανάμεσα στα γράσα του συνεργείου και στα λούσα του σούπερ μάρκετ αναζήτησε άλλη διέξοδο.
Μια μέρα που τον πέτυχα στην πόρτα μου είπε: «Ξέρεις πώς ζουν οι άνθρωποι. Δουλειά κάθε μέρα. Η ίδια πάντα δουλειά. Επιστροφή στο σπίτι την ίδια ώρα. Μέρα με τη μέρα, ίδια δωμάτια, ίδια πρόσωπα. Τα ίδια και τα ίδια…».
Η φράση «τα ίδια και τα ίδια» με έπνιξε. Με βούλιαξε. Τον χαιρέτησα κι έφυγα βιαστικά. Φαντάστηκα εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο να κατρακυλούν στη «λίμνη της συνήθειας». Εκεί τα πάντα είναι ήρεμα.
Οι άνθρωποι ξέρουν πάντα κολύμπι και αν κανένα ελαφρύ αεράκι σηκώσει ένα μικρό κύμα δεν συντρέχει λόγος αναστάτωσης. Η συνήθεια όλα τα εξαφανίζει, όλα τα εξισορροπεί. Βγήκα έξω από το σουπερμάρκετ, πρώτες μέρες του 2020, και παρακολουθούσα το βουλκανιζατέρ με το κεφάλι ανασηκωμένο, σαν να ήμουν κανένα προϊστορικό ζώο. Μύρισα το καυσαέριο στον αέρα. Οχι, μου ψιθυρίζει ο κύριος Μπέκετ, αναπνέεις τις επιθυμίες μας, ο αέρας είναι γεμάτος από τις κραυγές μας. Αλλά η συνήθεια τις σβήνει.
Ο άνθρωπος με την γκρι φόρμα με βλέπει βγαίνοντας, μου λέει ένα γεια, περνάει απέναντι και σε λίγο ακούγονται δυνατά μαρσαρίσματα. Ενα ασημί αυτοκίνητο δοκιμαζόταν, αγωνιούσε. Σκέφτηκα πως να… τώρα θα το πάρει απόφαση, θα βάλει πρώτη και με ορμή θα βγει από το στόμα του γκαράζ και θα ξεχυθεί στον δρόμο. Ο μάστορας στο τιμόνι, τα παράθυρα ανοιχτά και μια δυνατή ροκιά στο ραδιόφωνο. Θα ξεκινήσει για μια βόλτα στη θάλασσα. Δίπλα ο σκύλος του. Ενα μουντζουρωμένο κανίς που κάποτε ήταν λευκό, αλλά τώρα είναι μονίμως γκρι. Να μια ωραία ευχή, σκέφτηκα, για το νέο έτος: να πάρουμε ανάσες μακριά από τη συνήθεια. Να σπάσουμε τα γλυκά δεσμά της.
Νιώθω πια πως όσο περισσότερες είναι οι συνήθειές μας τόσο λιγότερη είναι η ελευθερία μας. Παρόλα αυτά τα πόδια μου με οδηγούν στο καφέ που πίνω συνήθως καφέ. Αλλά η σκέψη μου… βρίσκεται στο πίσω κάθισμα ενός ασημί αυτοκινήτου, που οδηγεί ένας μεσήλικας κύριος με γκρι φόρμα, δίπλα του είναι ένα «μπαρουτοκαπνισμενο» κανίς και από το ραδιόφωνο ακούγεται ο Ντέιβιντ Μπόουι να τραγουδά το «Wild is the wind».
