Με τον ερχομό του 2020 ξεκινά μια νέα δεκαετία αφήνοντας στο παρελθόν πλέον την προηγούμενη, οδυνηρή για τη χώρα μας, δεκαετία του 2010-2019. Μέσα σε αυτήν αποκαλύφθηκαν, με τον χειρότερο τρόπο, όλες οι αδυναμίες μας στην οικονομία αλλά και η αδυναμία συνεργασίας των πολιτικών και των κοινωνικών δυνάμεων ακόμη και στα «πολύ δύσκολα» για την Ελλάδα.
Η κρίσιμη δημοσιονομικά και επίπονη κοινωνικά και πολιτικά δεκαετία του 2010-2019 ευελπιστούμε να έχει κλείσει οριστικά τον κύκλο της και στη θέση της να εδραιωθούν -με τη συνεισφορά όλων- νέες αναπτυξιακές προοπτικές, ενίσχυση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της πολιτικής συνεννόησης και σταθερότητας.
Η δεκαετία που μόλις ξεκινά δείχνει ότι η Ανατολική Μεσόγειος θα είναι στο επίκεντρο των γεωπολιτικών ανακατατάξεων. Το προσφυγικό, μεταναστευτικό ζήτημα και οι διαμάχες για την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων της περιοχής δημιουργούν ένα ευμετάβλητο περιβάλλον και η Τουρκία, ο «εξ Ανατολών» γείτονάς μας, διεκδικεί τον ρόλο του πρωταγωνιστή των εξελίξεων υιοθετώντας αθέμιτα μέσα, όπως επιθετικές ενέργειες, καθώς και καταπάτηση σε πολλές περιπτώσεις τους Διεθνούς Δικαίου.
Προς επιβεβαίωση των παραπάνω, η γείτων μας λίγο πριν από το τέλος του 2019 προχώρησε σε συμφωνία με την κυβέρνηση της Λιβύης του Φαγέζ αλ Σαράτζ για Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) μεταξύ των δύο χωρών. Ωστόσο, η συμφωνία αυτή καταπατά το Δίκαιο της Θάλασσας, αγνοεί την ΑΟΖ των ελληνικών νησιών του Ν. Αιγαίου και της Κρήτης, άρα θέτει σε κίνδυνο ακόμη τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.
Η Ελλάδα δεν είναι μόνη, αποτελεί μέρος της Ε.Ε., η οποία θα πρέπει να λάβει μέτρα ώστε να προστατέψει τη χώρα μας. Στη σύνοδο κορυφής εκφράστηκε η «αλληλεγγύη» της Ενωσης στην Ελλάδα και την Κύπρο και καταδικάστηκε η συμφωνία μεταξύ Τουρκίας-Λιβύης, σημειώνοντας ότι η συμφωνία αυτή παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών, δεν συμμορφώνεται προς το Δίκαιο της Θάλασσας και δεν μπορεί να έχει νομικά δεσμευτικές συνέπειες για τρίτα κράτη.
Κι όμως δεν αρκεί η γενική αποδοκιμασία της εν λόγω συμφωνίας και κατ’ επέκταση της Τουρκίας του Ερντογάν, που την εμπνεύστηκε. Σε αυτή την περίπτωση, όπως το Κίνημα Αλλαγής αναφέρει ρητά από την πρώτη στιγμή, απαιτούνται κυρώσεις και μέτρα από την Ε.Ε. κατά της Τουρκίας, ενώ συγχρόνως απαιτείται να γίνει σαφές ότι, αν υπάρξει οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια εκ μέρους της Τουρκίας, θα ενεργοποιηθεί η ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής, όπως προβλέπει η Συνθήκη της Λισαβόνας προς υπεράσπιση των κρατών-μελών της.
Τα παραπάνω έθεσε η πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής Φώφη Γεννηματά στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα ως θεσμικό μέλος της οικογένειας των σοσιαλιστών και απαίτησε τη στήριξη και συμβολή των ευρωπαϊκών κρατών στη λήψη κυρώσεων κατά της Τουρκίας, κάτι που έγινε αποδεκτό από τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές ηγέτες.
Ωστόσο, στη σύγχρονη εποχή, όπου οι διεθνείς οικονομικές και γεωπολιτικές ισορροπίες βρίσκονται σε διαρκή ρευστότητα, η Ευρώπη δεν πρέπει ούτε να καθυστερεί ούτε να αμφιταλαντεύεται. Αντίθετα χρειάζεται μια δυναμική και ενιαία στάση στήριξης των κρατών-μελών της, που θα αποδείξει την ισχύ της σε μια περίοδο που αμφισβητούνται η συνοχή της και η μελλοντική κοινή πορεία της.
Ολα τα παραπάνω προϋποθέτουν από μέρους μας, ως σημείο εκκίνησης, την οργάνωση μιας ενιαίας εθνικής στρατηγικής, η οποία θα έχει συμφωνηθεί στο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών και θα έχει συμμέτοχους όλους και όλες. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν μπορεί να λάβει μόνη της την ευθύνη και την προοπτική της εξωτερικής πολιτικής σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία.
Χρειάζεται ένα αρραγές εθνικό μέτωπο, όπως προτείνει το Κίνημα Αλλαγής εδώ και χρόνια, ώστε να διασφαλιστεί η μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση για ισχυρότερη διαπραγμάτευση της χώρας σε όλα τα ευρωπαϊκά και διεθνή φόρουμ και οργανισμούς. Συγχρόνως όμως η σύμπλευση των πολιτικών δυνάμεων και η εθνική στρατηγική θα ευνοήσουν την εθνική ομοψυχία των πολιτών, οι οποίοι ανήσυχοι παρακολουθούν τις εξελίξεις.
Δεν επιτρέπεται να επαναληφθούν οι αντιπαραθέσεις και οι διχαστικές μεγαλοστομίες και στα εθνικά θέματα, όπως συνέβη με τις ανούσιες πρόσφατες αντιπαραθέσεις σε ζωτικής σημασίας θέματα για τη χώρα, όπως π.χ. το Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο, που κατέρρευσαν με καταστροφικές συνέπειες «στην πλάτη» ενός εξουθενωμένου λαού, των ασθενέστερων και αδυνάτων κατά την οικονομική κρίση.
Ευελπιστούμε ότι η νέα δεκαετία θα αποτελέσει ορόσημο για την οικοδόμηση συνεργασίας και συναίνεσης στην υιοθέτηση εθνικής στρατηγικής, σε μια περίοδο που πολλά διακυβεύονται σε διεθνές επίπεδο και οι «σύμμαχοι» με τους «αντιπάλους» μας εναλλάσσονται δραματικά γρήγορα.
*Διδάσκουσα στο Τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών & Περιφερειακών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αντιπρόεδρος Γυναικών Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου ΚΙΝ.ΑΛΛ.
