Η Ελένη Βλάχου, λίγο μετά που τελείωσε η ιστορία με τον Κοσκωτά, είχε πει πως «δεν ήμουν τόσο αφελής για να πιστέψω στον Κοσκωτά, απλώς ήξερα το ποιόν αυτών που κυρίως τον κατηγορούσαν». Νομίζω ότι κάπως έτσι κι εγώ γνώρισα τον Θάνο Μικρούτσικο.
Θα τον γνώριζα βέβαια κάποια στιγμή λόγω δουλειάς αλλά μου είχαν κάνει και εντύπωση όλα αυτά τα πολύ αρνητικά που άκουγα γι’ αυτόν από ανθρώπους που σε αρκετές περιπτώσεις δεν εκτιμούσα καθόλου ή που εκτιμούσα μεν, αλλά ήξερα πως είχαν επηρεαστεί από άλλους της παρέας ή της «αυλής» τους.
Πριν τον γνωρίσω βέβαια ήξερα πολύ καλά τη μουσική του και παρακολουθούσα με ενδιαφέρον το πόσο μέσα στον χρόνο σταθερά εξελισσόταν μαζί με την εποχή της, χωρίς να απομακρύνεται από το βασικό στοιχείο, τον θεμέλιο λίθο και της τέχνης και της ζωής αλλά και της συμπεριφοράς του Θάνου Μικρούτσικου, που ήταν η πολιτική κοσμοθεωρία του, η οποία βασικά έμεινε αταλάντευτη σε όλη του τη ζωή.
Οταν τον γνώρισα λοιπόν, και μέχρι προχθές -που δεν θέλω να σκέφτομαι τι συνέβη, προτιμώ να σκέφτομαι ότι πήγε ταξίδι- συνάντησα και κόλλησα, που λένε, σχεδόν αμέσως μαζί του, γιατί ήταν ένας άνθρωπος βαθύτατα και ουσιαστικά καλλιεργημένος, με απίστευτο χιούμορ, που αν δεν τον ήξερες δεν μπορούσες καν να το φανταστείς, και πολύ δίκαιος στις συναναστροφές και τις φιλίες του. Ηταν ένας άνθρωπος που ήξερε και μπορούσε να είναι εξαιρετικά καλός φίλος. Ηταν συναρπαστικός και πολύ γοητευτικός και, κακά τα ψέματα, η γοητεία είναι που δικαιώνει έναν άνθρωπο στα μάτια των υπολοίπων…
Με τον Θάνο στο Μέγαρο Μουσικής, μόλις έχει πρωτανοίξει, να μου εξηγεί ενθουσιασμένος για ένα καμπαρέ που ετοιμαζόταν να ανεβάσει εκεί με μουσική επένδυση τις «Γυμνοπαιδιές» του Σατί.
Με τον Θάνο, ένα συνεργείο του Mega Channel, όλους τους συντελεστές του δίσκου «Γραμμές των Οριζόντων» και κάποιους φίλους, αποκλεισμένοι Δεκέμβρη, με κακοκαιρία στη Σύρο. Εκεί άλλωστε μου δόθηκε η ευκαιρία να εκτιμήσω και την ψυχραιμία και τη δικαιοσύνη που διέθετε σε κάθε στιγμή.
Με τον Θάνο ως υπουργό Πολιτισμού πια, στο Φεστιβάλ των Κανών, τρώμε στην Κρουαζέτ και διαπιστώνοντας πόσο χάλια είναι όλη η ελληνική παρουσία εκεί, που υποτίθεται πως έχει πάει να διαφημίσει τις ελληνικές ταινίες, μου λέει ξαφνικά «Αμ δεν το ήξερα ερχόμενος από Ελλάδα, να σταματούσα στην Ιταλία, να πάρω τη Μίλβα και να ‘ρθουμε να δώσουμε μια παράσταση εδώ, πιο πολύ θα διαφημίζαμε τις ελληνικές ταινίες»…
Με τον Θάνο, στη Γαλλία, στην όπερα, για την πρεμιέρα μιας όπερας που είχε γράψει…
Με τον Θάνο μετά από συναυλίες στο γραφείο του ως οργανωτή εκδηλώσεων στο Μέγαρο ή στην Πάτρα, σε συνεντεύξεις, στο τηλέφωνο… Τώρα που το σκέφτομαι, έχω τόσα πολλά στο μυαλό μου από αυτήν την πάνω από 30 χρόνια σχέση, αλλά δεν μπορώ να καταθέσω στο χαρτί τίποτα από τα υπέροχα πράγματα που έχω ακούσει να λέει, είτε γιατί είναι αρκετά σόκιν –ναι, έλεγε τέτοια και μάλιστα με πολύ χιούμορ και με τρόπο που σου έμεναν αξέχαστα–, είτε γιατί δεν πιστεύω πως θα ήθελε να τα πω ποτέ δημόσια, είτε γιατί εγώ πιστεύω πως δεν θα έπρεπε να κάνω κάτι τέτοιο.
Αυτό που σίγουρα μπορώ να γράψω είναι πως είναι απίστευτο το πώς το τόσο σοβαρό και στιβαρό πρόσωπο της δημόσιας εικόνας του Θάνου Μικρούτσικου ήταν συγχρόνως τόσο ανάλαφρο και γελαστό, με ένα γέλιο τρανταχτό που νομίζω πως ακόμα το ακούω.
Και είναι απίστευτο το πώς αυτό το τόσο σοβαρά καλλιεργημένο και σκεπτόμενο άτομο την ίδια στιγμή μπορούσε να σου βγάλει κάποια παράπονα σε τετ α τετ κουβέντες και κάποιες ανασφάλειες, λες και ήταν μικρό παιδί. Και αυτό βέβαια πρόσθετε στη γοητεία του. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι με τον Θάνο Μικρούτσικο, πέρα από τον θαυμασμό και την εκτίμηση για το έργο του, αισθανόσουν ασφαλής όταν τον είχες φίλο. Ασφαλής για πολλούς λόγους… και αυτό θα μου λείψει. Καλό ταξίδι, Θάνο.
-320x213.jpg)
