Την άνοιξη του 2011 οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Ιταλία και η Βρετανία ανέτρεψαν με παρέμβασή τους στη Λιβύη το καθεστώς Καντάφι που για σαράντα και πλέον χρόνια ήταν παράγοντας ισορροπίας στους περιφερειακούς συσχετισμούς.
Σχεδόν εννέα χρόνια μετά, η Ρωσία και η Τουρκία προβάλλουν σαν το δίδυμο που θα επηρεάσει αποφασιστικά τις εξελίξεις στη σπαρασσόμενη ανάμεσα στις κυβερνήσεις της Τρίπολης και της Βεγγάζης Λιβύη.
Το ότι η Μόσχα και η Αγκυρα υποστηρίζουν αντίπαλες πλευρές στη Λιβύη την ώρα που κορυφώνονται οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του καθεστώτος Ασαντ στην περιοχή Ιντλίμπ της Συρίας δεν δυσχεραίνει αλλά διευκολύνει τη ρωσοτουρκική συνεργασία.
Με τα σημερινά δεδομένα, η απειλητική ρητορική του Ερντογάν ότι θα αποστείλει στρατιωτικές δυνάμεις στη Λιβύη θα μπορεί να έχει αντίκρισμα μόνον υπό την προϋπόθεση της συγκατάθεσης της Μόσχας. Το μοντέλο έχει εφαρμοστεί στη Συρία, όπου η τουρκική στρατιωτική παρουσία στο Αφρίν και τα τουρκικά παρατηρητήρια στο Ιντλίμπ διασφαλίζουν την πλήρη εξάρτηση της Αγκυρας από την πολιτική του Κρεμλίνου. Το Κρεμλίνο αξιοποιεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό κάθε ρωγμή και κάθε κενό στην ευρύτερη Μέση Ανατολή για να επεκτείνει τη ρωσική επιρροή και την ηγεμονική επιδιαιτησία.
Εξυπακούεται ότι, στη διαπραγμάτευση Ρωσίας – Τουρκίας, που θα κορυφωθεί με την επικείμενη επίσκεψη Πούτιν στην Αγκυρα, θα επιχειρηθεί αντισταθμιστική εξισορρόπηση στη Λιβύη των όποιων απωλειών και υποχωρήσεων έχει καταγράψει η Τουρκία στη Συρία. Οταν την άνοιξη του 2011 η Δύση παρενέβαινε στη Λιβύη για να ανατρέψει τον Καντάφι, η εξέγερση στη Συρία φαινόταν ότι θα τερμάτιζε την παρουσία της Μόσχας στη Μέση Ανατολή.
Εννέα χρόνια μετά, η Ρωσία ελέγχει πλήρως τη Συρία και είναι έτοιμη να προβάλει ως επιδιαιτητής στη Λιβύη, με την Τουρκία ήσσονα εταίρο. Εναν περιφερειακό ρόλο που τον αρνήθηκε πεισματικά η Ουάσινγκτον στην Τουρκία και τον οποίο παραχώρησε στη συνέχεια η Μόσχα, τυπικά στο πλαίσιο μιας κοινοπραξίας αλλά επί της ουσίας με την Αγκυρα σε ρόλο υπεργολάβου.
