Ημέρα Μηδέν

Πέρασαν ήδη 15 μέρες από το τελεσίγραφο του Χρυσοχοΐδη που καλούσε όσους “παρανόμως έχουν καταλάβει κτίρια, δημόσια ή ιδιωτικά, να τα εκκενώσουν εντός 15 ημερών”. Ηχούν ακόμη στα κεφάλια μας οι εξαγγελίες του κ. Χρυσοχοΐδη για κάποιους «που θέλουν νέους Γρηγορόπουλους» ή του Μάκη Βορίδη όταν είπε ότι «η επιβολή του νόμου έχει στοιχεία αναγκαστικότητας. Το ξύλο είναι στοιχείο αναγκαστικότητας». Οι εξαγγελίες αυτές έχουν χρωματίσει τις ημέρες που προηγήθηκαν κι αυτού του δεκαπενθημέρου αλλά κι εντός αυτού, μέρες πυκνές από πολιτικά γεγονότα.

Την ίδια στιγμή που ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη καλεί να εκκενωθούν οι χώροι οι οποίοι στέγασαν με αξιοπρεπείς συνθήκες εντός αστικού ιστού, μια γυναίκα σε κοντέινερ στο Καρά Τεπέ βρέθηκε απανθρακωμένη. Απέναντι σ’ έναν κόσμο “επαναλαμβανόμενων ατυχημάτων” όπου απανθρακωμένες γυναίκες και μωρά νεκρά από αφυδάτωση είναι τυχαίες απώλειες, εμείς πήραμε την επιλογή να “χτίσουμε” από την αρχή νησίδες-ρωγμές στην κανονικότητα τους και μέσα απ’ αυτές ψηλαφίσαμε τον κόσμο τον όποιον ονειρευόμαστε. Και ήταν και τότε ημέρα 0 όταν πήραμε την πολιτική επιλογή να το κάνουμε. Γιατί τα κάναμε όλα από την αρχή, και μέσα από τα ντουβάρια που καταλάβαμε, καταλάβαμε ότι τις ουτοπίες δεν τις κουβαλάνε εκείνα τα ντουβάρια, αλλά όσες κι όσοι από μας, κάθε φορά που κληθήκαμε να επιλέξουμε, κάναμε εκείνη την δύσκολη αλλά αταλάντευτη επιλογή.

Επιλέξαμε να μην συμβιβαστούμε ποτέ με την κανονικότητα τους, επιλέξαμε να μην συνηθίσουμε ποτέ στη φρίκη όταν μας σκότωναν στη Μόρια, στη Γλάδστωνος, στη Ρόδο, στη Λευκίμμη. Κι όσα τελεσίγραφα κι αν έρθουν, εμείς θα κάνουμε την ίδια επιλογή.

Κι είμαστε ακόμα εδώ, να μουδιάζουμε μπροστά στη φρίκη, να ανατριχιάζουμε μπροστά στην αγριότητα όσων μας εξαθλιώνουν, και να μη σπάμε έστω κι αν λίγο λυγίσουμε.

Και, από το πρωί κρατάμε την ανάσα μας, σφιγγόμαστε και εμμένουμε. Τα μάτια μας γεμίζουν δάκρυα και τα χέρια μας τρεμοπαίζουν. Φοβόμαστε μήπως τα πόδια μας ίσως δε μας κρατήσουν και πέσουμε. αλλά δεν πέφτουμε. Κρατιόμαστε από την ίδια την αγωνία του να διαφυλάξουμε τη μνήμη μας. Να μη μας κλέψουν όσα ζήσαμε. Δεν κλαίμε, δεν κλαίμε. Σε μαύρο καμβά ζωγραφίζουμε αστέρια με ασημί μολύβι. Έχουν μια λάμψη, ίσως λίγο γκλίτερ και πολλή πίστη. Πίστη στις ζωές που όταν συναντιούνται κάνουν θαύματα και γεμίζουν τον κόσμο αγάπη.

Χθες, ήταν η τελευταία μέρα της διορίας που έδωσε ο κος Χρυσοχοΐδης στις καταλήψεις, λες και εκκενώνονται οι ιδέες, εκκενώνονται τα όνειρα. Τα ίδια μας τα όνειρα είναι αυτά που θα μας σώσουν. Είναι εκείνα που θα μας θυμίζουν ότι οι καταλήψεις ξεπηδούν μέσα από την ανάγκη και χτίζονται πάνω στην αλληλεγγύη. Οι τοίχοι τους βάφτηκαν με διεκδικήσεις και απ’ τα παράθυρα τους ακούγονται κραυγές που δε γίνονται σιωπή ακόμα κι αν τα παράθυρα μπαζωθούν.

Σήμερα είμαστε ακόμα στην ημέρα 0, αύριο θα είμαστε ακόμα στο δρόμο, θα αντιπαλεύουμε τις σφραγισμένες στην αλληλεγγύη πόρτες, τα δακρυγόνα που διαλύουν τις αλυσίδες μας, το τσιμέντο που μας κλέβει το οξυγόνο. Θα συνεχίσουμε να είμαστε εδώ, να δουλεύουμε μαζί, να μαγειρεύουμε μαζί, να τρώμε μαζί, να καθαρίζουμε μαζί, να ζούμε μαζί. Θα συνεχίσουμε να λέμε αστεία όταν κουραζόμαστε πριν τελειώσει η βάρδια, για να μη μας πάρει ο ύπνος, να κλείνουμε το μάτι στα πιτσιρίκια που γυρνάνε πίσω με γδαρμένα απ’ το παιχνίδι γόνατα. Θα κρατήσουμε όσα φτιάξαμε.

Από σήμερα, θα φροντίσουμε κάθε μέρα να παραμείνει φωτεινή και να αντλεί το φως της από τη φωτιά που θα καίει την αδικία του κόσμου τούτου, όσα μας κρατάνε πίσω και κάτω.

Θα υπερασπιστούμε τις καταλήψεις μέχρι τέλους, υπερασπιζόμενες και υπερασπιζόμενοι όσους χώρους υπήρξαν μια αγκαλιά στης γης τους κολασμένους, ένα χάδι στου κόσμου τις πονεμένες, ένα φιλί σε κάθε καταπιεσμένο. Και θα είναι για μας αυτή η μάχη γιορτή. Είναι, άλλωστε η ζωή ένας αγώνας, κι εμείς επιλέγουμε να ζήσουμε, γι’ αυτό θα αγωνιστούμε.

*Φοιτήτριες Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο