Η εσπευσμένη αποπομπή του υφυπουργού Εξωτερικών μετά τις αποκαλύψεις της «Εφ.Συν.» αποτελεί κόλαφο για τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Οχι μόνο επειδή ο κ. Διαματάρης αποτελούσε προσωπική επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά κυρίως επειδή η περίπτωση αυτή αποκαλύπτει τη γύμνια της κυβερνητικής πολιτικής σε τρεις πολυδιαφημισμένους τομείς: την επιβράβευση της «αριστείας», τη συγκρότηση του «επιτελικού κράτους» και βέβαια την αναβάθμιση του ρόλου των αποδήμων στη νέα διακυβέρνηση.
■ Τα ανύπαρκτα πτυχία και οι αυτοδιαψευδόμενες δηλώσεις του εκλεκτού του κ. Μητσοτάκη έχουν ήδη γελοιοποιήσει τους ύμνους στην αριστεία και τις υποσχέσεις για επιβολή της αξιοκρατίας.
■ Αλλά και η στελέχωση του δήθεν «επιτελικού κράτους» με πρόσωπα τα οποία όχι μόνο στερούνται τα απαραίτητα προσόντα, αλλά επιχειρούν να το κρύψουν μ’ αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο, αποδεικνύει ότι ο πρωθυπουργός αναζητά απλώς κάποιους στους οποίους έχει ο ίδιος εμπιστοσύνη, εφόσον διατηρεί ιδιαίτερες σχέσεις μαζί τους, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει τον άμεσο προσωπικό έλεγχο της κορυφής του κρατικού μηχανισμού, κάτι που δεν τολμά να κάνει μέσω του υπουργικού συμβουλίου. Το είδαμε με τον υμνητή της χούντας που τοποθετήθηκε επικεφαλής του Τουρισμού. Το είδαμε με τον διοικητή της ΕΥΠ.
Το είδαμε με τους διοικητές των νοσοκομείων που δεν μάθαμε ποτέ τα βιογραφικά. Το βλέπουμε τώρα και με τον παρ’ ολίγον απόφοιτο κ. Διαματάρη και τον σύμβουλό του κ. Φιλιππάκο.
■ Ισως όμως το σοβαρότερο από όλα είναι ότι η επιλογή αυτή του κ. Μητσοτάκη αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις του πρωθυπουργού για τον χειρισμό του ζητήματος των αποδήμων. Ο κ. Μητσοτάκης δεν ήθελε έναν υφυπουργό Εξωτερικών που θα λύνει τα ζητήματα των αποδήμων. Ηθελε έναν κομματάρχη, για να εξασφαλίσει το μαγείρεμα του νέου εκλογικού σώματος που θα προστεθεί στο ήδη υπάρχον.
Και ποιος θα ήταν καταλληλότερος γι’ αυτή τη δουλειά από κάποιον που χαίρει από παλιά της προσωπικής εμπιστοσύνης της οικογένειας Μητσοτάκη και ταυτόχρονα διαθέτει ένα μέσο ενημέρωσης που μπορεί να μετατραπεί σε κομματικό προπαγανδιστικό όχημα, με την άτυπη σφραγίδα του υπουργείου Εξωτερικών.
Η υπόθεση αυτή πρέπει βεβαίως να μας ανησυχεί και για έναν άλλο λόγο. Υποτίθεται ότι η κυβέρνηση προτίθεται να ζητά κάποια αποδεικτικά έγγραφα από τους αποδήμους που θέλουν να ψηφίσουν. Αραγε θα εξετάζει αυτά τα έγγραφα με τον ίδιο τρόπο που έλεγξε ο πρωθυπουργός τα πτυχία τού παρ’ ολίγον στενού του συνεργάτη;
