Οταν τον Ιανουάριο του 2015 ο λαός έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, εν μέσω οικονομικής κρίσης και αποσάθρωσης της κοινωνίας, είπαμε πως είναι η ευκαιρία της Αριστεράς να αποδείξει ότι μπορεί να κυβερνήσει. Και μπορέσαμε να βγάλουμε τη χώρα από τον ζυγό των μνημονίων και να ορθοποδήσει η κοινωνία. Και καταφέραμε σε αυτά τα πέντε χρόνια της κυβερνώσας Αριστεράς να αναδείξουμε τις αξίες, την ηθική, τις προτεραιότητες, τις ουτοπίες μας, όλα εκείνα που μας κάνουν υπερήφανους. Και προς στιγμήν νομίσαμε πως από μόνο του αυτό είναι αρκετό για να νικήσουμε.
Αλλά ο μετασχηματισμός της κοινωνίας σε αριστερό προοδευτικό μέτωπο δεν έγινε. Και δεν έγινε γιατί εκκινούσε από τη βάση ότι μόνο εμείς μπορούμε να βαδίσουμε τα βήματα της προοδευτικότητας, της αριστερής σκέψης και πολιτικής και ότι αυτή η «αλήθεια» θα διαχεόταν από μόνη της στους πολίτες αυτής τη χώρας. Και νικηθήκαμε.
Τον Ιούλιο του 2019 αναρωτηθήκαμε αν ο λαός δεν κατάλαβε, αν είναι έρμαιο της προπαγάνδας, μήπως ψηφίζει μόνο με την τσέπη του. Μετά περάσαμε σε μια εσωστρεφή αυτοκριτική, αναζητήσαμε τα λάθη μας και συνειδητοποιήσαμε ότι το 32% που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές είναι ένα ριζοσπαστικό προοδευτικό κομμάτι της κοινωνίας που ζητάει, επίμονα, εκείνα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, εκείνη την ιδεολογική βάση για να ορθώσει την πρόοδο και τη δημοκρατία τείχος απέναντι στη φιλελεύθερη απειλή, την ακροδεξιά αντίληψη για την άσκηση πολιτικής, την προπαγάνδα και την επιστροφή στα μαύρα χρόνια.
Και ευτυχώς αυτή η εγγενής διαφορά ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά δεν άργησε πολύ να φανερωθεί. Εξι μήνες κυβέρνηση της Δεξιάς ήταν αρκετοί για κείνες τις εφιαλτικές μνημονικές ανακλήσεις της παρακρατικής Δεξιάς. Μια ακραία Δεξιά της οπισθοδρόμησης, του αυταρχισμού, του εθνικισμού, της αντιδημοκρατικής αντίληψης, του ξενοφοβισμού, της ρεμούλας και της διαφθοράς, της κοινωνικής αναλγησίας, της ομοφοβίας, των επιτελικών γελοιοτήτων.
Πάγωσε η προοδευτική σκέψη με την αντίληψή τους για την τάξη και την ασφάλεια, την αναποτελεσματικότητά τους στο προσφυγικό, την ανυπαρξία εξωτερικής πολιτικής, το οικονομικό τους πρόγραμμα, τα νοσοκομεία που πεθαίνουν, την παιδεία που επιστρέφει χρόνια πίσω, την προσπάθεια να ξαναγράψουν την Ιστορία, τη ρουσφετολογία άλλων καιρών, τη χυδαιότητά τους, την πολεμική τους σε οτιδήποτε ξεφεύγει της δικής τους συντηρητικής αντίληψης.
Παγώσαμε, αλλά θα ξαναζεστάνουμε τις ψυχές μας. Η δημοκρατική μνήμη είναι παρούσα, εδραιωμένη στους αγώνες της Αριστεράς. Ο λαός ξαναθυμάται «τι σημαίνει Δεξιά», η αντίδραση ήδη άρχισε και οι σιωπές θα υψωθούν σε αγώνα και ελπίδες.
Και μεις χρειάζεται αυτή τη στιγμή να πορευτούμε πάνω από τις αγκυλώσεις του ιδεολογικού ηγεμονισμού και να αναζητήσουμε τις δυνάμεις εκείνες που θα οδηγήσουν την κοινωνία προς τα μπρος. Σε μια χώρα με τη βαριά ιστορία της Αριστεράς δεν μπορούμε να μονοπωλούμε την Αριστερά ως αυθεντίες, ούτε να υπερασπιζόμαστε μια φοβική απέναντι στην κοινωνία Αριστερά.
Εμποτίζουμε με τις αρχές μας το προοδευτικό σώμα, αναζητούμε τον μετασχηματισμό της κοινωνίας, επιδιώκουμε αληθινή αλλαγή που θα συντελεστεί από τα κάτω για όλους. Δεν φοβόμαστε την αλλοίωση της αριστερής μας φυσιογνωμίας. Οσοι συντάσσονται με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον μετασχηματισμό του σε μια αριστερή Προοδευτική Συμμαχία είναι συνοδοιπόροι στην προσπάθεια. Συνοδοιπόροι, όχι οδηγοί ούτε ουραγοί. Η δύναμη της Αριστεράς βρίσκεται στην επιμονή της να κοινωνεί τις αξίες της και να κινεί προς τα μπρος. Καμιά ιδιοτέλεια, κανένας καιροσκοπισμός δεν θα καρπίσει σ’ αυτή την προσπάθεια. Θα τα αποβάλει η δημοκρατική συνείδηση, θα τα εμποδίσει το αξιακό φορτίο που κουβαλάμε.
Είμαστε ένας λαός και παθιασμένος και αποφασισμένος, που δεν μας αρέσουν οι παλινορθώσεις. Το εχθρικό μιντιακό σύστημα, που νομίζει πως όλα εξαγοράζονται, δεν θα μπορέσει να μας φοβίσει και να μας κάνει να ησυχάσουμε. Και δανείζομαι τον στίχο του Χριστιανόπουλου «καὶ τί δὲν κάνατε γιὰ νὰ μὲ θάψετε ὅμως ξεχάσατε πὼς ἤμουν σπόρος».
Η Αριστερά είναι παρούσα, οι προοδευτικές φωνές ζητούν την έκφρασή τους και εμείς θα πορευτούμε σ’ αυτόν τον δρόμο. Με την αριστερή μας παρακαταθήκη θα επιδιώξουμε ένα συνέδριο προγραμματικό και καταστατικό, ένα συνέδριο φωνών και όχι ηγεμονικών τάσεων και διανεμητικό ρόλων, όπως τόνισε και ο Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία του στις εργασίες της ΚΕΑ. Ούτε βέβαια θα ανεχτούμε έναν χώρο συνονθύλευμα προσωπικών απωθημένων, στρατηγικών και επιδιώξεων. Να συγκεράσουμε, ναι, αλλά όχι να θολώσουμε το αριστερό μας πρόσωπο. Η παράταξή μας είναι αριστερή και χωρίς καμία υπαναχώρηση στις σταθερές μας αξίες θα χτίσουμε ένα συνέδριο που θα ακούσει, θα εκφραστεί, θα αποφασίσει και θα κοινωνήσει το όραμά μας στους πολίτες.
Με τη βεβαιότητα ότι η απλή αναλογική θα φέρει νέα κυβέρνηση των προοδευτικών δυνάμεων -όποτε και αν γίνουν εκλογές- θα εργαστούμε σ’ αυτήν την κατεύθυνση με την ορμή που πάντα μας κινούσε. Οι καιροί δεν περιμένουν.
* Δάσκαλος, μέλος της ΚΕΑ του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, πρώην βουλευτής Ιωαννίνων
