Υπάρχουν άνθρωποι που αγνοούν την ύπαρξή του, άνθρωποι που κάτι μπορεί να πήρε το αυτί τους κάπου, κάποτε και άλλοι που συνάντησαν κάποιον που απλά τους μίλησε γι’ αυτό. Είναι και αυτοί που βρίσκονται πίσω από όλο αυτό σαν μικροί ήρωες και κάποιοι ήρωες που «είναι όλο αυτό». Ο λόγος μου αναφέρεται φυσικά στο ΚΕΘΕΑ. Ενας φορέας που απασχόλησε πολύ τον τελευταίο καιρό την ελληνική πραγματικότητα.
Λογής λογής άνθρωποι τοποθετήθηκαν για το ζήτημα που προέκυψε από τις αλλαγές που έφερε η σημερινή κυβέρνηση της χώρας. Εύκολα θα μπορούσα να κρίνω και να σταθώ σε πολλά σημεία, κάποια από αυτά σκοτεινά και γκρίζα, ίσως και άλλα θαμπά, αλλά εγώ θα προτιμήσω έναν άλλο δρόμο, έναν δρόμο πιο φωτεινό και υπέροχο. Ακουσα ανθρώπους να κρίνουν και να εκφέρουν άποψη με έναν λόγο «πλαστικό», με έναν λόγο ακαδημαϊκό, που το περιεχόμενό του ηχούσε παράξενα, σχεδόν χωρίς συναίσθημα. Επιασα τον εαυτό μου να αντιδρά και μέσα μου να ξυπνάνε μνήμες τόσο δυνατές, που στάθηκαν ικανές να κινητοποιήσουν τα πιο γλυκά μου συναισθήματα.
Ο ένας και ο πιο αληθινός λόγος που δεν δόθηκε ποτέ είναι σε αυτούς τους ανθρώπους που ζήσανε το όνειρο για ζωή, ζωή και θέληση μέσα από τα προγράμματα του ΚΕΘΕΑ. Οταν δεν υπήρχε κανένας γι’ αυτούς, όταν «έλειπε» ακόμα και ο ίδιος τους ο εαυτός, το ΚΕΘΕΑ ήταν εκεί. Ητανε παρόν σαν μια πυξίδα, σαν τη μία και μοναδική ευκαιρία, την ευκαιρία που περνά γρήγορα μπροστά από τα μάτια σου και εσύ πρέπει να την πιάσεις, να την πιάσεις γερά. Μαζί της να κάνεις το πιο όμορφο και συνάμα δύσκολο ταξίδι, αυτό το ταξίδι που λέγεται ζωή. Εκείνη τη στιγμή δεν είσαι πια μόνος, δεν βλέπεις σκιές, τα χρώματα αλλάζουν και νιώθεις να ξαναρχίζουν όλα από την αρχή. Οντας και εγώ κάποτε ένα νεκρό κύτταρο που ζωντάνεψε και φωτίστηκε μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία, θυμάμαι και γελάω ότι κάποτε για μια περίσταση είχα γράψει «Ακολούθησέ με σε έναν δρόμο που δεν έχεις φανταστεί».
Πολλοί άνθρωποι συνηθίζουν να λένε πως σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός, ορμώμενοι από το επικό ταξίδι του Οδυσσέα «φαντάζομαι». Στη δικιά μας περίπτωση, το ταξίδι έχει προορισμό, και ο προορισμός του έχει ουσία και μεγάλη αξία. Είναι ένας προορισμός που τον γνωρίζετε όλοι, είναι η ίδια η ζωή και είναι κάτι που το ΚΕΘΕΑ το προσφέρει απλόχερα, χωρίς να ζητά, χωρίς να διακρίνει, έτσι απλά, με ενδιαφέρον, κόπο και αγώνα.
Κλείνοντας τον συλλογισμό μου, δεν είμαι εγώ αυτός που θα κρίνω την κάθε απόφαση και την κάθε διαδικασία, είμαι όμως αυτός που υπερτονίζει τη μεγάλη σπουδαιότητα του φορέα και την απόλυτη προσήλωση στον στόχο του. Είμαι αυτός που θα στηρίξω και θα συμβάλω με όποιο τρόπο μπορώ και με όποιο τρόπο μου ζητηθεί.
Με μεγάλο σεβασμό προς γνωστούς και αγνώστους, με τιμή σε όλους τους θεραπευτές και όλους τους διοικούντες, εύχομαι και ελπίζω στο πέρας του χρόνου όλοι να προσφέρουν τα μέγιστα για τη διασφάλιση της λειτουργίας του σημαντικού αυτού φορέα και όλες τις αξίες που αυτός πρεσβεύει.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ Γ. ΒΑΚΗΣ, Τρίκαλα
