Η επαναποινικοποίηση της βλασφημίας προς τα θεία που επιχειρήθηκε ξαφνιάζει λιγότερο σε σχέση με την παράδοξη επιχειρηματολογία που τη συνοδεύει και τη σκοπιμότητα που της αποδίδεται από τον υπουργό Δικαιοσύνης: η επαναφορά του ποινικού αδικήματος της βλασφημίας, μας λέει ο υπουργός, δεν γίνεται με αναχρονιστική πρόθεση αλλά για να «διαφυλάξουμε τα πραγματικά δικαιώματα και τις πραγματικές ελευθερίες των πολιτών, ανεξαρτήτως πολιτικού και θρησκευτικού πιστεύω».
Ο τρόπος που έχει για να υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα αυτή η κυβέρνηση δεν σταματά να μας εκπλήσσει. Λίγες μόλις μέρες μετά την ψήφιση του επονείδιστου νέου κανονισμού χορήγησης ασύλου, επιχειρείται τώρα να νεκραναστηθεί η βλασφημία ως ποινικώς κολάσιμη πράξη.
Στο νομικό στόχαστρο τίθεται, για την ακρίβεια, η κακόβουλη καθύβριση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ή άλλης ανεκτής στην Ελλάδα θρησκείας, υπονοώντας αφενός ότι υπάρχει περιθώριο ερμηνείας για τυχόν καλόβουλη εκδοχή της ίδιας πράξης, καθώς επίσης και για θρησκείες μη ανεκτές στην Ελλάδα.
Αν πραγματικά το κίνητρο της επαναποινικοποίησης της βλασφημίας ήταν να αποτραπούν φαινόμενα σαν αυτά «που αποτέλεσαν κορυφαία σημεία της επικαιρότητας το τελευταίο διάστημα», όπως επί λέξει είπε ο υπουργός Δικαιοσύνης, αναρωτιέται κανείς γιατί δεν του έφτανε ο αντιρατσιστικός νόμος του 2014.
Στο πρώτο του άρθρο ο σχετικός νόμος ορίζει με σαφήνεια την τιμωρία όποιου «με πρόθεση δημόσια υποκινεί ή προκαλεί πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου ή την αναπηρία».
Δεν υπάρχει, λοιπόν, κενό νομικού πλαισίου. Η πολιτική βούληση να εφαρμοστεί ο ισχύων νόμος είναι αυτή που λείπει. Ποιος υποθάλπει τα φαινόμενα για τα οποία κάνει λόγο ο υπουργός; Ποιος ευνοεί κλίμα απειλής από υποτιθέμενους εισβολείς; Ποιος ενέχεται στην ατιμωρησία υβριστικών, ρατσιστικών ενεργειών των οποίων γινόμαστε μάρτυρες τον τελευταίο καιρό;
Ουσιαστικά βρισκόμαστε μπροστά σε άλλη μια υποχώρηση του κοσμικού κράτους απέναντι στην Εκκλησία. Αυτό είναι το μείζον ζήτημα που επανέρχεται με κάθε ευκαιρία. Αν πραγματικά η κυβέρνηση διαπνεόταν από πνεύμα φιλελευθερισμού, όπως διά του κορυφαίου της επιδιώκει να διαμηνύει, θα φρόντιζε με βάση αυτές τις αρχές και με έμπρακτη πολιτική πυγμή να αντιμετωπίζει τα φαινόμενα για τα οποία κάνει λόγο αντί να ζούμε την ντροπή των Βρασνών και των Διαβατών.
Δέσμια του πιο συντηρητικού και του ακροδεξιού σώματός της, καθώς και του μεσαιωνικού εναγκαλισμού με την εκκλησιαστική ιεραρχία, η κυβέρνηση όχι μόνο δεν προασπίζει φιλελεύθερα ιδεώδη αλλά λειτουργεί σαν την παλιά, αναλλοίωτη Δεξιά, που κρατά την κοινωνία στο σύνδρομο του ομφαλοσκοπούντος, μικρού γαλατικού χωριού.
Το πρόσχημα της προστασίας των δικαιωμάτων με το οποίο επενδύεται η επαπειλούμενη επαναφορά του αδικήματος της βλασφημίας είναι ό,τι πιο βλάσφημο απέναντι στα δικαιώματα.
