Η αδράνεια του παρελθόντος, μισού αιώνα στενής συμμαχικής σχέσης ΗΠΑ-Τουρκίας με αφετηρία το Δόγμα Τρούμαν το 1947, συντηρεί την προσδοκία ότι αν δεν υπάρξει μετωπική σύγκρουση, η πλήρης εξομάλυνση των σχέσεων Ουάσινγκτον-Αγκύρας είναι η μόνη εναλλακτική προοπτική.
Πρόκειται για μια απλουστευτική προσέγγιση που υποβαθμίζει την αργή αλλά σταθερή επιδείνωση των διμερών σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας, μια δυναμική η οποία άρχισε να καταγράφεται από τις παραμονές της Καταιγίδας της Ερήμου, του πρώτου δηλαδή Πολέμου του Κόλπου το 1991.
Τότε, ο επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου στρατηγός Τουρουντάι διαφώνησε με την πολιτική του προέδρου Οζάλ που είχε ταχθεί στο πλευρό των ΗΠΑ, καθώς πίστευε ότι η αποδυνάμωση και πολύ περισσότερο η ανατροπή του Σαντάμ θα πυροδοτούσαν τη δυναμική χειραφέτησης των Κούρδων εκτός συνόρων.
Επόμενος σταθμός η άνοιξη του 2003, όταν η Βουλή της Τουρκίας ομόφωνα αρνήθηκε να επιτρέψει τη διέλευση αμερικανικών δυνάμεων που θα άνοιγαν βόρειο μέτωπο στο Ιράκ, μια απόφαση η οποία υπαγορεύθηκε από την ανησυχία της Αγκυρας για αναβάθμιση του ρόλου των Κούρδων.
Και για όσους το έχουν ξεχάσει, η υπόθεση MetalStorm την ίδια περίπου εποχή: ένα τουρκικό μυθιστόρημα πολιτικής μυθοπλασίας που περιγράφει την επανάληψη της επέμβασης του ΝΑΤΟ στο Κόσοβο με τους Κούρδους στη θέση των Αλβανών και τους Τούρκους στη θέση των Σέρβων…
Επιστροφή στη στενή προνομιακή συμμαχία ΗΠΑ-Τουρκίας της περιόδου 1947-1991, όταν η ισχύς της Σοβιετικής Ενωσης ήταν το κυρίαρχο πρόβλημα ασφαλείας στην Αγκυρα, δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε με τον Ερντογάν ούτε με τον όποιο διάδοχό του.
Είναι σαφές ότι η παραφιλολογία για την προσωπική χημεία Τραμπ-Ερντογάν, που θα αποτρέψει τη ρήξη στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας, είναι παραπλανητική.
Η κρίση εμπιστοσύνης στις διμερείς σχέσεις Ουάσινγκτον-Αγκυρας καταγράφεται εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες.
Οι σχέσεις των δύο χωρών για το ορατό μέλλον θα εξακολουθήσουν να είναι μια διαδρομή μέσα από ζώνη αναταράξεων, όπου οι προσδοκίες για συνολική εξομάλυνση θα εναλλάσσονται με την ένταση και την αμοιβαία καχυποψία.
