Ο πολιτικός χρόνος κυλάει και ένα αναπήδημα μέσα στην εποχή μας φωτισμένο από την πορεία των πραγμάτων σαν μια ανταρσία μάς φέρνει πίσω «Στο δρομάκι» του Βερμέερ, για να θυμηθούμε κοιτάζοντας «τις μάχες, τις αρπαγές, τις προδοσίες της αστικής τάξης, που στέριωνε την εποχή εκείνη τις υλικές βάσεις του αφηρημένου ουμανισμού, του ιδιώτη, ίσου μεταξύ ίσων στον βαθμό που είναι έμπορας, δηλαδή αγοραστής και πωλητής εμπορευμάτων» (Χ. Σεμπρούν, Ο δεύτερος θάνατος του Ραμόν Μερκαντέρ).
Σήμερα που στην Ευρώπη υπάρχουν μόνο μικροθόρυβοι αποσπασματικών κοινωνικών αποδράσεων από την κυρίαρχη αφήγηση γύρω από τα αγάλματα παλιών ένδοξων ημερών, ο ζωγράφος του 17ου αιώνα με την αναπαράσταση της εποχής της ιδιοκτησίας ως υπέρτατου αγαθού που λαχταρούσε η αστική τάξη δεν είναι παρά η ιστορική υπενθύμιση ότι οι αρπαγές είναι παρούσες και είχαν πάντα το ανήσυχο βλέμμα της πολιτικής τάξης που τις εκπροσωπούσε. Τότε και τώρα. Η Βόρεια Ιρλανδία στο ευρωπαϊκό κεφάλαιο του Brexit θα αποδειχθεί το πιο αναγνωρίσιμο σημάδι αυτής της σύγχρονης αναπαράστασης.
Ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και μέλος του Συνταγματικού Συμβουλίου της Ουγγαρίας του Ορμπαν είναι ο προτεινόμενος επίτροπος για την Πολιτική Γειτονίας και Διεύρυνσης στη νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή δίπλα στον Ελληνα επίτροπο για τον Ευρωπαϊκό Τρόπο Ζωής.
Ο πρώτος, ο Ούγγρος, ως κύριος παράγοντας υπονόμευσης του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής όλα τα προηγούμενα χρόνια, κατά την επίσημη αφήγηση των άγρυπνων φυλάκων της, του Τίμερμανς και λοιπών, και η νέα υπουργός Δικαιοσύνης μαζί με τον πρωθυπουργό της δέχονται ακόμα και τώρα την πίεση της θεσμικής ρητορείας των προκαταρκτικών ακροάσεων στην Ε.Ε. σχετικά με την ουγγρική δημοκρατία και την ενεργοποίηση του άρθρου 7 για την αναστολή δικαιωμάτων της ουγγρικής κυβέρνησης.
Τώρα αυτός ο ίδιος πρέπει να εξηγήσει στους Σέρβους γιατί οι προενταξιακές διαδικασίες για το αβέβαιο και μακρινό μέλλον της πρόσδεσης στην οικογένεια της Ε.Ε. (2025) δεν συνάδουν με την πολιτική της κυβέρνησης της χώρας να υπογράφει μια ωφέλιμη συμφωνία συνεργασίας με την Ευρασιατική Οικονομική Ενωση. Παράλληλα, ο ίδιος πρέπει να εξηγήσει στις χώρες των Δ. Βαλκανίων τους κανόνες των δικαιωμάτων για τις μειονότητες, τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς χωρίς διαφθορά και τους κανόνες της ευρωπαϊκής δημοκρατίας ως προενταξιακές βαθμίδες εναρμόνισης με τον «ευρωπαϊκό τρόπο ζωής».
Αν το κίνητρο αυτής της επιλογής για αυτό το χαρτοφυλάκιο στον Ούγγρο επίτροπο δεν είναι μέρος της προσεκτικής γερμανικής προετοιμασίας για αποφάσεις με αντίκτυπο σε βάθος χρόνου, τότε σίγουρα είναι μια μαθητεία δραματουργικών κανόνων προσαρμογής δύσκολων πολιτικών περιπτώσεων στον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής. (Αλλωστε είναι η έγκαιρη γερμανική προετοιμασία σοβαρών αποφάσεων για το μέλλον που ένωσε τους ευρωβουλευτές της Γερμανίας από όλες τις πολιτικές ομάδες -και της Αριστεράς- και το 2016 άλλαξαν τον κανονισμό της Ευρωβουλής και πέρασαν τη διαδικασία της μυστικής ψηφοφορίας για την εκλογή του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αν δεν είχε γίνει τότε αυτή η αλλαγή, δεν θα έβρισκε τώρα τις 9 ψήφους που χρειάστηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η Γερμανίδα νέα πρόεδρος για να εκλεγεί).
Ο δεύτερος, σε όλους τους προηγούμενους ρόλους του και στον κρίσιμο τελευταίο, ως επικεφαλής εκπρόσωπος Τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είναι σε μια διαρκή γιορτή για τη δημοκρατία με δικαιώματα επικαρπίας ζητώντας μαζί με τους μνημονιακούς «θεσμούς» την «από-πολιτικοποίηση» της ελληνικής διοίκησης.
Οταν όμως άνοιξε δικαστικά η υπόθεση των στατιστικών του Γεωργίου στην ΕΛΣΤΑΤ το 2009 και ο πρόσκαιρος άγρυπνος φύλακας του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής Γ. Ντάισελμπλουμ απειλούσε την κυβέρνηση ότι δεν θα της δοθεί η επόμενη δόση του «δανείου» αν δεν σταματούσε η δικαστική διαδικασία, τότε η προσαρμογή της ιστορίας στη αναμέτρηση με τη δημοκρατία έκανε πολλές φορές τον λογαριασμό θρονιασμένη πάνω στην ήττα της δεύτερης.
Πάνω και στην υπόθεση Γεωργίου αποκαλυπτόταν για άλλη μία φορά το σελοφάν των πολλαπλών ερμηνειών της έννοιας «απο-πολιτικοποίηση» της διοίκησης και λοιπών κρίσιμων στοιχείων της δημοκρατικής Ευρώπης.
Γι’ αυτό οι Γάλλοι και Γερμανοί συντηρητικοί, φιλελεύθεροι και Πράσινοι ευρωβουλευτές συνωστίζονται στις επιτροπές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τον Προϋπολογισμό και τα Νομικά Θέματα, εκεί όπου αποφασίζονται οι πραγματικοί μηχανισμοί άσκησης εξουσίας αλλά και ο «ευρωπαϊκός τρόπος ζωής», όπως το τρέχον υπό συζήτηση θέμα για τους «μηχανισμούς ελέγχου από τα κράτη-μέλη της άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων από την Επιτροπή: εκτελεστικές πράξεις σε επίπεδο επιτροπής προσφυγών».
Οι ευρωβουλευτές της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης συνωστίζονται στις επιτροπές για την Εξωτερική Πολιτική και Ασφάλεια και την Εσωτερική Αγορά αναζητώντας τις πολιτικές ισορροπίες ανάμεσα στη λάμα της ευρωπαϊκής αμυντικής πολιτικής με στοιχεία αυτονόμησης από το ΝΑΤΟ και τις σκιές της πολιτικής των ΗΠΑ/Τραμπ να επενδύσουν 3 δισ. σε αμυντικά συστήματα και σε επιπλέον στρατεύματα και τανκς στην Ανατολική Ευρώπη.
«Οι Σλοβάκοι αξίζουν όσο το δυνατόν περισσότερο ψάρι στις ψαροκροκέτες τους και οι Τσέχοι αξίζουν περισσότερο κακάο στη σοκολάτα τους, όπως και όλοι οι άλλοι», δήλωσε ο Γιούνκερ στην ετήσια ομιλία του για την κατάσταση στην Ε.Ε. (2017). Το κακάο, το κρέας και τα ψάρια ήταν τρία από τα συστατικά που βρέθηκαν να διαφέρουν μεταξύ των κρατών-μελών. Μόνο αυτά.
* πολιτική επιστήμονας, δρ. Επιστήμης της Πληροφορίας
