Ρέντσι όπως Μακρόν;

Οταν ο Ρέντσι την άνοιξη του 2014 ξεκινούσε από το δημαρχείο της Φλωρεντίας για την κατάκτηση της εξουσίας στη Ρώμη, διατύπωνε μια κεντρώα προγραμματική πλατφόρμα, η οποία εκ των ύστερων προβάλλει ως πρόδρομος της κεντρώας στρατηγικής που υιοθέτησε ο Μακρόν ύστερα από τρία χρόνια.

Σήμερα ο Ρέντσι επανέρχεται με την απόσχισή του από το Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο έχει στρίψει εδώ και μήνες προς τα αριστερά, και προφανώς στοχεύει στην προσέλκυση όχι μόνο της δεξιάς πτέρυγας των οπαδών του αλλά και της κεντροδεξιάς πτέρυγας των οπαδών της Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι.

Ο Ρέντσι προσπαθεί να επαναλάβει την αποτυχημένη προσπάθειά του στο δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου του 2016 να καταστεί ο ηγέτης μιας ευρύτατης συσπείρωσης απέναντι στον λαϊκισμό τόσο του Σαλβίνι και της Λέγκας όσο και του Ντι Μάιο και των Πέντε Αστέρων.

Είναι βέβαιο ότι η απόσχιση του Ρέντσι, ο οποίος δήλωσε ότι θα τον ακολουθήσουν 30 μέλη του Κοινοβουλίου, θα δυσχεράνει τη δεύτερη κυβέρνηση Κόντε στα πρώτα της βήματα.

Υπάρχει κίνδυνος η απόφαση του Ρέντσι να οδηγήσει στο αντίθετο του διακηρυγμένου στόχου αποτέλεσμα. Να εκληφθεί ως προσπάθεια συνολικής αγνόησης της αντισυστημικής ψήφου των εκλογών του 2018 που ανέδειξε πρώτο κόμμα το Κίνημα των Πέντε Αστέρων και κατέστησε τη Λέγκα πρώτη δύναμη στον χώρο της Δεξιάς.

Ο Ρέντσι που έγινε πρωθυπουργός με εσωκομματικό πραξικόπημα την ανοιξη του 2014 ανατρέποντας την κυβέρνηση Λέτα δεν νομιμοποιήθηκε ποτέ με λαϊκή εντολή. Απέτυχε όχι μόνον να κερδίσει το δημοψήφισμα στα τέλη του 2016, με το «Οχι» να συγκεντρώνει ποσοστό 60%, αλλά και στη συνέχεια να κρατήσει υπό τον έλεγχό του το ετερόκλητο πολιτικά ποσοστό του 40% που ψήφισε «Ναι».

Επιπλέον, την ώρα που ο Ρέντσι βγάζει από τη ναφθαλίνη τις συνταγές που χρησιμοποίησε το 2014 και το 2016 με περιτύλιγμα «μακρονισμού», ο Μακρόν προσπαθεί να κρατήσει υπό έλεγχο την κοινωνική οργή και πολιτική δυσαρέσκεια, που είναι πολύ πιθανόν να του επιφυλάξουν δυσάρεστες εκπλήξεις στις αυτοδιοικητικές εκλογές της άνοιξης του 2020.