Η Ολγα Μπακομάρου θεωρείται –και είναι– η κορυφαία σε συνεντεύξεις δημοσιογράφος. Αυτό έχει καταγραφεί, πάει και τελείωσε. Εκείνο που θα έπρεπε να μας απασχολεί, και κυρίως τα νέα παιδιά που κάνουν τα πρώτα βήματά τους στη δημοσιογραφία, είναι το γιατί. Τι ρωτάει δηλαδή που οι άλλοι δεν το κάνουν;
Αυτή ήταν μια από τις σκέψεις μου όταν αγόρασα το βιβλίο της Μπακομάρου «Ωσεί παρόντες – 26 συνεντεύξεις» (εκδόσεις Αρμός). Οι άλλες σκέψεις πολλές, αφού με την Ολγα είχαμε δουλέψει μαζί στην «Ελευθεροτυπία» και συναντιόμασταν απαραιτήτως κάθε Παρασκευή τη στιγμή που έριχνε την τελευταία ματιά στη σελίδα της με τον τίτλο «Μεγεθύνσεις», όπου κατέγραφε στιγμιότυπα από τη ζωή της Αθήνας – καλλιτεχνική, πολιτική, βιοποριστική… Ψείρα, λέμε.
Δεν άφηνε ούτε κόμμα να της ξεφύγει, κι αν το αφαιρούσες ή το συμπλήρωνες, έπρεπε να της εξηγήσεις το γιατί. Κι όλο θυμόταν κάτι και άρχιζε την αφήγηση, πηγαίνοντας πέρα-δώθε, και μας έλεγε για τις συναντήσεις της, για τον τρόπο που την υποδέχονταν και την αντιμετώπιζαν οι συνεντευξιαζόμενοι, για τα συναπαντήματα με διάφορους καθώς έβγαζε το σκυλί της βόλτα και κυρίως για την κόρη της, που από μωρουδάκι την έσερνε μαζί της στη δουλειά αφού δεν είχε ποιος να κρατήσει τη Ναυσικά της. Εκείνος που κυριολεκτικά κρεμόταν από τα χείλη της ήταν ο Νίκος Καλτσάς που όλο την κέντριζε με τα «πού;» «ποιος;» «γιατί;» και η Ολγα ξεδιπλωνόταν γιατί αγαπούσε τις στιγμές της.
Βλέπω τη φωτογραφία στο εξώφυλλο, τον Αντρέα Παπανδρέου να της ανάβει το τσιγάρο (ιππότης, πρώτα ανάβει η κυρία) και συγκινούμαι επειδή ξέρω ότι με πολύ αγώνα τα κατάφερε όλα. Από το μικροφωνάκι της Ολγας και από τις σημειώσεις στο μπλοκάκι της πέρασαν σπουδαίοι άνθρωποι – Χατζιδάκις, Βάσω Κατράκη, Λουντέμης, Χορν, Ηλιού, Ιόλας, Κουν, Τσαρούχης, Καζαντζίδης, Μερκούρη–, άλλοι δύσκολοι κι άλλοι «ανοιχτό βιβλίο». Η συνέντευξη, ας πούμε, με τον Χατζιδάκι ήταν θαρρείς με το ζόρι. Το επισημαίνει κι η ίδια: «Η ευγένειά του σε κρατάει σε απόσταση, αλλά δέχεται όλες τις ερωτήσεις». Κάνει την ερώτηση και ακούει, δεν τη… βγαίνει στον συνομιλητή της, δεν πουλάει εξυπνάδα, τον αφήνει – εκείνος άλλωστε εκτίθεται.
Και κυρίως τον συναντά, κατά προτίμηση στον χώρο του – αλλιώς κινείται ο κάθε άνθρωπος στο περιβάλλον του. Θα μου πείτε, δεν είχε εφευρεθεί ακόμη η διαδικτυακή επικοινωνία, αυτά τα μέιλ, σκάιπ, μέσεντζερ και όπως διάολο λέγεται η συγκαιρινή μας ευκολία, στα οποία πνίγεται η ματιά, η κίνηση αμηχανίας, η λεπτομέρεια της συμπεριφοράς… Νομίζω πως αυτό είναι το μυστικό της Ολγας: η αμεσότητα, η καλή γνώση του προσώπου που θα συναντούσε και η απομόνωση του «εγώ» της μόλις περνούσε το κατώφλι για τη συνέντευξη. Εγώ αυτά βρήκα στο εξαιρετικό βιβλίο της Μπακομάρου για το πώς γίνονται οι συνεντεύξεις. Οι νέοι συνάδελφοι το χρειάζονται για να διδαχθούν περισσότερα.
Και οι αναγνώστες, για να θυμηθούν με τον καλύτερο τρόπο προσωπικότητες που έγραψαν ιστορία.
