Υστερες σκέψεις

Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της 7ης Ιουλίου 2019 πρέπει να γίνει αποδεκτό μόνον ως προς την τυπική του διάσταση. Και αυτό γιατί η σκέψη και η ψήφος των πολιτών χαλιναγωγήθηκαν πλήρως και απεριόριστα από την προπαγάνδα και τις παρεμβάσεις του ολιγαρχικού πλέγματος του πλούτου και των ΜΜΕ.

Το χρήμα των ολίγων και των ελίτ κινήθηκε άφθονο πέρα από κάθε νομοθετική – εκλογική δέσμευση και επέβαλε την απόλυτη ποσοτική υπεροχή του κόμματος των ολιγαρχών στον χώρο του «διαφημιστικού» μηνύματος προς τους εκλογείς.

Τα ΜΜΕ του εφοπλισμού και της στρεβλής επιχειρηματικότητας εμφανίστηκαν να «δεσμεύονται» σχετικώς απέναντι στο ΕΣΡ από την προεκλογική δεοντολογία των κανόνων, λίγο πριν όμως και αμέσως μετά τις «δεσμεύσεις» εξαπέλυαν οχετό μονοκομματικής προπαγάνδας και ψευδών ειδήσεων.

Τώρα που η δημόσια τηλοψία θα καταστεί πρωθυπουργικό τιμάριο και με δεδομένη την πολιτική θέση όλων ανεξαιρέτως των ιδιωτικών φορέων, λειτουργούντων και επερχόμενων, η προβλεπόμενη από το Σύνταγμα πλουραλιστική και πολυμερής ενημέρωση ουσιαστικά καταργείται. Πώς θα αντιδράσει η αντιστεκόμενη, απέναντι στην κατάργηση του Συντάγματος, κοινωνία; Με βάση το εγχειρίδιο «σωστής» συμπεριφοράς και καλών τρόπων;

Με πνευματικό πόνο ομολογώ πως θα λείψει η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – Τσίπρα κυρίως ως προς την πασίδηλη ευαισθησία της απέναντι στους οικονομικά και κοινωνικά αδύναμους και απέναντι στους «διαφορετικούς» και μειονοτικούς συνανθρώπους μας. Στην εξουσία, εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική (;), βρίσκεται η πλέον υποταγμένη από το 1974 στα μεγάλα συμφέροντα κυβέρνηση.

Με επικεφαλής έναν εκδικητικό τύπο στα όρια της ορθολογικής πολιτικής συμπεριφοράς. Εκδικείται για την ψήφο τους, την Πάτρα, τις γυναίκες, τους νέους (παρεμβάσεις στα πανεπιστήμια), τα λαϊκά στρώματα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το πώς θα αντιδράσει με την «πατρίδα» του την Κρήτη. Κάποιοι καλοπροαίρετοι από την αντιπολίτευση τον καλούν να ζητήσει «συγγνώμη», για διάφορα συμβαίνοντα και λεγόμενα. Λησμονούν όμως ότι αυτός είναι ο ηθικός αυτουργός.

Συνεκτιμώντας τους δυσμενέστατους και παραθεσμικούς (βλέπε αντισυνταγματικούς) όρους διεξαγωγής των βουλευτικών εκλογών το 32% του ΣΥΡΙΖΑ κρίνεται ως θηριώδες ποσοστό. Πρόκειται για ψήφο ταξική, νεολαιίστικη, των γυναικών, παραδοσιακή δημοκρατικά, η οποία προτρέπει σε ανασυγκρότηση προοδευτικής, με την ιστορική και ευρύτατη έννοια του όρου, κατεύθυνσης. Αν δεν υπήρχε η χρονολογική αλλά και ουσιαστική σύνδεση ευρωπαϊκών και εθνικών εκλογών, το ποσοστό υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ίσως και νικηφόρο. Αλλά ως γνωστόν, με το «αν» δεν γράφεται η Ιστορία.

Επομένως, ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να ασκήσει μαχητική αντιπολίτευση εντός αλλά και εκτός Βουλής. Ιστορικά ο κυβερνητικός αυταρχισμός, στα όρια της νόθευσης και συρρίκνωσης της δημοκρατίας, έχει συναντήσει τους πολίτες και τους αντιπροσώπους τους στους δρόμους, με πρωτοπόρο τη νεολαία.

Η νέα Βουλή «εκλέχτηκε» ως αναθεωρητική. Δηλαδή, ο πλεονεκτικός για το μαύρο μέτωπο συσχετισμός των κοινοβουλευτικών δυνάμεων θα προσδιορίσει μάλλον το περιεχόμενο των αναθεωρητέων διατάξεων. Αραγε μείζον ιστορικό και θεσμικό ατύχημα για τη συνταγματική διεύρυνση των λαϊκών και κοινωνικών δικαιωμάτων; Το ΚΙΝ.ΑΛΛ. με ποια αναθεωρητική άποψη θα συμπαραταχθεί κατά τις σχετικές κοινοβουλευτικές συζητήσεις και ψηφοφορίες;

Πάντως, η αναθεώρηση του Συντάγματος, με ευθύνη όλων των κομμάτων, ουδόλως απασχόλησε τον προεκλογικό «διάλογο». Αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά το ατελέσφορο και ερμαφρόδιτο σύστημα αναθεώρησης, όπως αυτό προβλέπεται στη συνταγματική διάταξη του άρθρου 110. Διάταξη η οποία με ευθύνη και του ΣΥΡΙΖΑ δεν προτάθηκε ως αναθεωρητέα. Ας επαναλάβω ότι μια συγκριτική επισκόπηση στον ευρωπαϊκό χώρο καταδεικνύει ότι μόνο το συνταγματικό δημοψήφισμα, στη διαδικασία αλλαγών του καταστατικού χάρτη, έχει την ικανότητα να προσελκύει το ενδιαφέρον και την προσοχή των πολιτών – εκλογέων στην κρίσιμη για τους συνταγματικούς δημοκρατικούς θεσμούς άσκηση λαϊκής κυριαρχίας.

Το μήνυμα ήρθε από το Παρίσι. Λοράν Ζοφρέν, διευθυντής της ιστορικής «Libération» («Εφ.Συν.», 9.7.2019, ρεπορτάζ Δημήτρης Τερζής): «Η κριτική σε επίπεδο “κατηγορητηρίου” της ριζοσπαστικής Αριστεράς προς την κυβερνώσα Αριστερά, με αναφορά σε μια επί της ουσίας ανύπαρκτη πολιτική». Προς όλες τις κοινοβουλευτικές ομάδες, που εκπροσωπούν τα ίδια κοινωνικά στρώματα και εκφράζουν τις ίδιες κοινωνικές αγωνίες (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝ.ΑΛΛ.(;), ΚΚΕ, ΜέΡΑ 25).

*ομότιμος καθηγητής, πρώην αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Αιγαίου