Ενα από τα χειρότερα σημάδια της πολιτικής επανόρθωσης της -πιο ακραίας για τα δεδομένα του ρημαγμένου κοινοβουλευτισμού- συντήρησης στο όνομα της επιβίωσης ή της προόδου (συχνά αντιφατικά και των δύο) στον κόσμο είναι η εφεύρεση της «αδύνατης ενσωμάτωσης». Σύμφωνα με αυτό το πολιτικό αφήγημα, το «αντικειμενικά» ασυμβίβαστο των πολιτισμικών διαφορών είναι που κάνει την προοπτική μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας αδύνατη και ακόμη και η αποδοχή της «ετερότητας» δεν μπορεί παρά να είναι ομοιότροπη, να εδράζεται στο «ίδιο», όχι ανοίγοντας τα όρια, μα επιβεβαιώνοντάς τα.
Ομως ιστορικά προπαντός η εξέλιξη των κοινωνιών στηρίχτηκε κυρίως στη (δημιουργική και όχι παραδομένη βέβαια) τριβή με την ετερότητα και μόνο χειραγωγημένη από τη θρησκεία ή την πολιτική ή και την επιστήμη (ή μάλλον χειραγωγημένη από τη συναίρεση των υποστηρικτικών ομάδων που δομούν την ιεραρχία τους γύρω τους) η συνύπαρξη αυτή προβαλλόταν ως κάτι αρνητικό με επιχειρήματα από κυνικά έως και γραφικά.
Κυνικά όταν ανάγουν τις υπαρκτές δυσκολίες και προκλήσεις κάθε συνύπαρξης σε «ακίνητες» πολιτισμικές διαφορές και όχι σε πολιτικοκοινωνικές αιτίες, και γραφικά όταν κάνουν τις ιδεολογικές τους αναφορές «λάστιχο». Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ελληνικός εθνικισμός που αγιοποιεί τον Μέγα Αλέξανδρο για την προσπάθεια συνύπαρξης των λαών και τη… «μετανάστευση» των Ελλήνων προς την Ανατολή, πότε αποδεχόμενος (όταν ευνοεί το πλασάρισμά του) και πότε αμφισβητώντας (όταν έχουν δημιουργηθεί αντίστοιχες δυναμικές) ενοχλητικές πλευρές της ιδεολογίας του. Οπως φαίνεται από την αμφισβήτηση του Ορκου στην Ωπη, παρά τις αναφορές στο κεφάλαιο 6 του «Περί της Αλεξάνδρου Τύχης και Αρετής» του Πλούταρχου.
Οπως και να έχει το αφήγημα της «αδύνατης ενσωμάτωσης» κι άρα «τα πεταμένα λεφτά» που την αφορούν, επανήλθε στην επικαιρότητα μέσα από την κριτική των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στους Ρομά και την αφαίρεση του ΑΜΚΑ από τους πρόσφυγες.
Κυρίαρχο επιχείρημα και στις δύο περιπτώσεις «η διαπλοκή της κυβέρνησης με τις αδύναμες ομάδες που κλέβουν κονδύλια». Και αυτό στη χώρα που αρκετοί νοικοκυραίοι-χριστιανοί-ψηφοφόροι ρήμαξαν τα ευρωκονδύλια, δανειζόμενοι π.χ. κοπάδια ή ο ένας από τον άλλον, επιχείρημα που οι πολιτικοί κύκλοι που τώρα τους εκπροσωπούν χρησιμοποιούσαν στις αρχές της κρίσης ώστε να ενοχοποιήσουν συλλήβδην τα λαϊκά στρώματα στην προσπάθεια αναδιανομής του κοινωνικού εισοδήματος προς τα πάνω.
Ο κοινωνικός κανιβαλισμός βέβαια συνηθίζει να σοκάρεται (και να αυτοεπιβεβαιώνεται αγνοώντας τη θεμελιώδη συμβολή του στην κοινωνική κατρακύλα) όταν τα αποτελέσματα της περιθωριοποίησης αποδώσουν και οι άνθρωποι εξ ανάγκης παραβατούν. Οταν δηλαδή οι εκστρατείες δυσφήμισης των ομάδων που στοχοποιεί αποδεικνύονται, σε αντίθεση με την Δημοκρατία, επιτυχημένες…
-320x213.jpg)
