Υπάρχει άνθρωπος που να δέχεται αδιαμαρτύρητα τον ξεριζωμό του από την εστία του; Υπολογίζω ότι η απάντηση είναι ομόφωνη: Κανένας. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με όλους τους μετανάστες/πρόσφυγες, το ήδη τεράστιο κύμα των οποίων διογκώνεται κάθε χρόνο, έχοντας φτάσει σε τρομακτικά ύψη (βλ. στοιχεία από τον ΟΗΕ).
Ξέρουμε πολύ καλά από την επανάληψη, αλλά και από την ευχέρεια της ενημέρωσης στη σημερινή εποχή, ότι το σενάριο που εφαρμόζεται στους πολέμους σήμερα είναι λίγο-πολύ το ίδιο:
Φάση 1η: Διαλέγουν μια χώρα πλούσια σε πόρους –κατά προτίμηση σε πετρέλαιο– με πολιτικό ηγέτη κατά προτίμηση δικτάτορα.
Φάση 2η: Αν υπάρχει κάποιος εμφύλιος σε εξέλιξη, ακόμα καλύτερα. Θα ενισχύσουν τη σωστή πλευρά, αυτήν που αντιμάχεται τον δικτάτορα, στο όνομα της δημοκρατίας. Εκτός κι αν τα βρουν με τον ίδιο τον δικτάτορα, που φυσικά θα εξαγοράσουν με ένα ποσοστό επί της λείας. Σ’ αυτή την περίπτωση οι αντικαθεστωτικοί βαφτίζονται «τρομοκράτες».
Φάση 3η: Ο πόλεμος της «ενημέρωσης» μπορεί να επεκταθεί και στην καλλιέργεια του φόβου για τα φοβερά όπλα που διαθέτει ο δικτάτορας, τα οποία φυσικά, ως «δύναμη του καλού», έχουν σκοπό να καταστρέψουν (περίπτωση Μπους του νεότερου). Αν κάποιοι ισχυριστούν ότι τέτοια όπλα δεν υπάρχουν, πρόκειται για fake news του εχθρού.
Φάση 4η: Εφόσον ολοκληρωθούν επιτυχώς όλες οι παραπάνω φάσεις, είναι όλα έτοιμα για τη μεγάλη έφοδο των δυνάμεων του καλού που θα σβήσουν απ’ τον χάρτη τις δυνάμεις του κακού (μια κρίσιμη μάζα πολιτών συμφωνεί σ’ αυτό χάρη στην εξαιρετική δουλειά των συστημικών ΜΜΕ). Η επίθεση της τρομερότερης πολεμικής μηχανής στον πλανήτη εξαπολύεται και σβήνει τον στρατό του αντιπάλου πριν προλάβει να χρησιμοποιήσει τα… όπλα μαζικής καταστροφής!
Η νίκη –όπως άλλωστε και τα πετρέλαια– ανήκει πλέον στον ελεύθερο κόσμο!
Το σενάριο αυτό, με μικρές παραλλαγές, εφαρμόστηκε στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στη Λιβύη και εξετάζεται το ενδεχόμενο να εφαρμοστεί και στη Βενεζουέλα και στο Ιράν (όλες με μεγάλα αποθέματα πετρελαίου). Η Συρία νομίζω ότι αφορούσε τον γενικότερο έλεγχο της Μέσης Ανατολής, επομένως και πάλι πετρέλαια και γενικώς ορυκτά καύσιμα.
Να, λοιπόν, η πηγή της προσφυγιάς και της μετανάστευσης: φεύγουν οι άνθρωποι για να γλιτώσουν από τις βόμβες, την πείνα, τις αρρώστιες, τον καθημερινό φόβο και την απελπισία. Φεύγουν με ό,τι μπορούν να σηκώσουν τα χέρια τους, μαζί και με τα παιδιά τους, με πλήρη επίγνωση των θανάσιμων κινδύνων που ελλοχεύουν στη διαδρομή. Αλλά δεν έχουν άλλη επιλογή. Τα ξέρουμε κι εμείς οι Ελληνες αυτά από την πρόσφατη Ιστορία μας στη Σμύρνη, στον Πόντο, στην Πόλη κ.λπ.
Και αν όλα αυτά οφείλονται στην απληστία των «πλανηταρχών» και όλου του σχετικά πιο εύπορου δυτικού κόσμου, με ποιο δικαίωμα οι κυβερνήσεις της Ιταλίας, της Ουγγαρίας κ.λπ. τους κλείνουν τις πόρτες, αφού αυτές με την πολιτική τους έφεραν τα θύματα του πολέμου ώς εκεί;
Ποιος απ’ όλους αυτούς είπε ένα «όχι» ή εξέφρασε έστω μια επιφύλαξη όταν ο Μπους ο νεότερος ακόνιζε τα μαχαίρια και, με fake news για όπλα μαζικής καταστροφής, προσπαθούσε να αποσπάσει τη συναίνεση των λαών; Ο Μπλερ, μάλιστα, συμμετείχε και ενεργά στον πόλεμο. Αποτέλεσμα; Νέα κύματα προσφύγων στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες και όχι μόνο.
Κακά τα ψέματα, όλος ο δυτικός κόσμος συνεργάστηκε και πρέπει να βρούμε το θάρρος να το ομολογήσουμε. Μετά συζητάμε και για τις συνέπειες αυτής της αυτοκριτικής. Ετσι κι αλλιώς αυτά λίγο-πολύ τα ξέρουν όλοι, αλλά οι υπεύθυνοι πολιτικοί κάνουν την πάπια.
Ακόμα κι ο Σαλβίνι, που είχε την ειδεχθή αναίδεια να ειρωνευτεί εκείνους που ευαισθητοποιούνται μπροστά στον ανθρώπινο πόνο εμπνεόμενοι από το παγκόσμιο και διαχρονικό σύμβολο της ανθρώπινης αλληλεγγύης, τον Καλό Σαμαρείτη.
Προς το παρόν, οι μόνοι Ευρωπαίοι που σώζουν την τιμή της Ευρώπης είναι δύο γυναίκες, η Κάρολα και η Πία, και όσοι τις υποστήριξαν και τις υποστηρίζουν, που δεν είναι λίγοι, αλλά πρέπει να γίνουν ακόμα περισσότεροι.
