Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Πώς στένεψε ο κόσμος ξαφνικά;
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Πώς στένεψε ο κόσμος ξαφνικά;

  • A-
  • A+

Ανέβαινε το λιθόστρωτο και ήλπιζε πως θα καταφέρει να φτάσει στην κορφή του λόφου πριν ο ήλιος ψηλώσει τόσο ώστε να αρχίσει να κάνει αδύνατη την ανάβαση προς το κάστρο τόσο των ανθρώπων όσο και των μικρών ερπετών που τον ακολουθούσαν. Το νησί κοιμόταν ακόμα ήσυχο στο βαθύ καλοκαίρι, αποκαμωμένο κι αυτό από τον καύσωνα.

Δύο νησιώτισσες μαυροντυμένες συζητούσαν χαμηλόφωνα, για να μην ξυπνήσουν τα «rooms to let». Σταμάτησαν για λίγο την κουβέντα και τον κοίταξαν με περιέργεια και καχυποψία. Εκείνος χαμογέλασε και τις προσπέρασε αργά, για να τις διευκολύνει να τον παρατηρήσουν καλύτερα. Αρχισε πλέον να βλέπει καθαρά τη φαρδιά πρόσοψη του κάστρου.

Αναστέναξε και προσπάθησε να απωθήσει από το μυαλό του τις τελευταίες εικόνες που είχε από την πόλη, πριν επιβιβαστεί στο πλοίο. Εικόνες μιας θολής πόλης, οι άστεγοι γύρω από τον ηλεκτρικό με την απελπισία αποτυπωμένη στο σώμα αλλά και στο βλέμμα, κυρίως στο βλέμμα. Οικογένειες μεταναστών κρατιόντουσαν από το χέρι και περπάταγαν πέρα δώθε στην αποβάθρα, τι γύρευαν;,τι περίμεναν;. Οι τουρίστες σε ζευγάρια φορτωμένοι τις διακοπές στις πλάτες τους, βάρος πολύ βάρος. Και μοναχικές βαλίτσες ανάμεσά τους έψαχναν ένα δρόμο.

Ελειπε ο αέρας. Ελειπε οξυγόνο. Στένεψε ο κόσμος ξαφνικά.

Γι' αυτό κι εκείνος, με το που άνοιξε το πρώτο βλέφαρο στο νησί, είπε «θα πάω εκεί πάνω ψηλά στο κάστρο και σαν τον Αίγαγρο θα παρατηρήσω τον κόσμο».

Ετσι, λοιπόν, «πήδηξε ο Αίγαγρος και στάθηκε σε μια ψηλή κορφή. Στητός και ρουθουνίζοντας κοιτάζει τον κάμπο και αφουγκράζεται πριν άλλο σκίρτημα σε άλλη κορφή τον πάει. Τα μάτια του λάμπουν σαν κρύσταλλα και μοιάζουν με μάτια αετού ή ανθρώπου που μέγας οίστρος τον κατέχει. Το τρίχωμά του είναι στιλπνό και ανάμεσα στα πισινά του πόδια, πίσω και κάτω από το σουβλερό κεντρί του, βαρείς οι ογκώδεις όρχεις του κουνάνε σαν σήμαντρα μιας τηλαυγούς, μιας απολύτου ορθοδοξίας. Κάτω εκτείνεται ο κάμπος με τα λερά μαγνάδια του και τις βαρείες καδένες. Ο Αίγαγρος κοιτάζει και αφουγκράζεται. Από τον κάμπο ανεβαίνει, σαν μέσα από πηγάδι βαθύ, μια μυριόστομη κραυγή ανθρώπων που ασθμαίνουν». Ο κάτω κόσμος τον καλεί: “Αίγαγρε! Αίγαγρε! Ελα σε μας για να χαρείς και να μας σώσεις”. Ο Αίγαγρος κοιτάζει ακόμη και αφουγκράζεται. Ομως καθόλου δεν νοιάζεται για όλου του κάτω κόσμου τη βοή και την αντάρα. Στέκει στητός στα πόδια του και κάθε τόσο μυρίζει τον αέρα, σηκώνοντας τα χείλη του σαν να βρισκόταν σε στιγμές οχείας»(Α. Εμπειρίκος).

Αχ και πόσο θα ’θελε να μοιάσει σε τούτο το ζώο. Ξέρει πως δεν θα τα καταφέρει. Μα τώρα να, έστω και για λίγο, μπορεί να κοιτά από ψηλά τη γραμμή της βαθιάς θάλασσας και να νιώθει σαν άνθρωπος αυτόνομος, ανεξάρτητος, μακριά από τους συμβιβασμούς, ευτυχής, απεγκλωβισμένος από την πολιτεία εκείνη που με μύριους τρόπους τον κρατά φυλακισμένο. Εστω και για λίγο.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Το θαύμα της ανάσας
Ενα δροσερό αεράκι κατεβαίνει από το βουνό, περνάει μέσα από τα ανθισμένα περιβόλια του Ιούνη και φτάνει στην αυλή. Το στρωμένο τραπέζι κάτω από την κληματαριά έχει πάνω του τα απολύτως απαραίτητα.
Το θαύμα της ανάσας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο άνθρωπος με τη μάσκα
Ο γείτονάς μου, μου εκμυστηρεύεται πως τον ακολουθεί ένας Πακιστανός που σίγουρα θέλει να τον ληστέψει και ότι η μάσκα που φορά δεν είναι για να προστατευτεί από τον ιό, αλλά για να μη φαίνονται τα...
Ο άνθρωπος με τη μάσκα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Καλεσμένος στο σπίτι των γονιών…
Δεν το ήθελα αλλά να, ήταν στο διπλανό τραπέζι κι έτσι τους παρατήρησα. Τρεις άνθρωποι. Γονείς κι ο γιος. Ηταν σαν δυο άνθρωποι να είχαν έναν ξένο, έναν επίτιμο καλεσμένο. Κανείς δεν άγγιξε κανέναν.
Καλεσμένος στο σπίτι των γονιών…
ΑΠΟΨΕΙΣ
«Φοβάμαι μη το πρωινό αεράκι χάσω»
Το πλατύ χαμόγελο στο κουρασμένο σώμα μιας σημαντικής ποιήτριας έσβησε. Ηταν το χαμόγελο της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ. Αισθανόταν άραγε το τέλος να έρχεται όταν στις 15/10/2019 άφηνε το τελευταίο της...
«Φοβάμαι μη το πρωινό αεράκι χάσω»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η λίμνη της συνήθειας
Νιώθω πια πως όσο περισσότερες είναι οι συνήθειές μας τόσο λιγότερη είναι η ελευθερία μας. Παρόλα αυτά τα πόδια μου με οδηγούν στο καφέ που πίνω συνήθως καφέ.
Η λίμνη της συνήθειας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η μαρμίτα του προσφυγικού
Μόνιμοι κάτοικοι και μετανάστες ολημερίς να... βράζουνε, το βράδυ να χυλώνουν, την άλλη να μαλώνουν!
Η μαρμίτα του προσφυγικού

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας